Brussel in Beeld – Week 35 (2015)

sans titre

Foto hierboven: sans titre van Patrick Marioné.

Bekijk ook de andere foto’s van de week.

Stadslandbouw: Fruit-time

BrusselBlogt presenteert op zaterdag 29 augustus een debat over stadslandbouw op Brussels Creative Forum. De inschrijvingen zijn open! Onze reporter bezocht vorig jaar Fruit-time, de zelfpluktuin in Neerpede.

Het moet iets met mijn oerinstinct te maken hebben: ik pluk graag fruit. Vroeger deed ik niets liever dan rode bessen plukken in de tuin en helpen bij de bereiding van confituur. Liever dát dan studeren voor mijn examens. Het is uiteindelijk wel goed gekomen met die examens; met mijn fruitplukhobby helaas iets minder. Na twee jaar investeren in fruitstruikjes op mijn balkon, blijft het succes bescheiden.

Groot was mijn vreugde dan ook, toen ik vernam dat er diep in Anderlecht een parel van een zelfpluktuin verscholen ligt. In 2011 startte Michel Proye ermee in Neerpede. Op een perceel van ongeveer anderhalve hectare teelt hij frambozen, snijbloemen, aardbeien en ander kleinfruit (blauwbes, zwarte bes, rode bes, kruisbes en braambes). Maar Fruit-time is in de eerste plaats een “framboiserie”.

Lees volledige tekst

Stadslandbouw: Little Food

BrusselBlogt presenteert op zaterdag 29 augustus een debat over stadslandbouw op Brussels Creative Forum. De inschrijvingen zijn open! Onze reporter bezocht enkele maanden geleden krekelkwekerij Little Food.

Tsjirpende krekels in een broeierig klimaat. Je hoeft er niet voor naar de Provence te trekken. In Sint-Gillis, op nog geen kilometer van het Zuidstation, staat de eerste krekelkwekerij van het land. “Krekels zijn erg lekker en net iets sympathieker dan wormen,” zegt Nikolaas Viaene van Little Food.

Het bedrijventerrein Village Partenaire heeft een hart voor stadslandbouw. Een champignonkwekerij huist er naast een microbrouwerij. Op het binnenplein staat een aquaponics-serre, een slimme combinatie van de kweek van vissen en groenteteelt op hydrocultuur, dus zonder aarde. Sinds september heeft Little Food zich in de kelderverdieping gevestigd. Drie jonge bio-ingenieurs wagen zich aan de kweek van insecten voor menselijke consumptie. Een half miljoen krekels wil Little Food in totaal huisvesten. Het bedrijf mikt voorlopig op een productie van 60 kg per maand.

© Little Food

Lees volledige tekst

Gegidst door Brussel: vzw Polymnia

Brussel is veelzijdig, multicultureel, altijd anders en staat nooit stil. Zoveel weten we al wel langer. Er is van alles te zien, en elk gebouw heeft wel een ander verhaal te vertellen. Maar hoe vaak loop je niet voorbij die muur met zijn kleurige graffititekeningen, of onder de brug met die speciaal gegraveerde stenen, zonder dat je deze bijzonderheden ook maar opmerkt? Vaak ben je zo in je dagelijkse routine vastgeroest dat je vergeet naar de stad en al zijn pracht te kijken.

Lees volledige tekst

Drones en vliegende tapijten

Wat hebben Perzische tapijten en drones gemeenschappelijk? De mooie tentoonstelling die momenteel in Villa Empain loopt, nodigt u uit om dit te verkennen.

“Het Paradijs en de Hel. Van vliegende tapijten tot drones” stelt een suggestieve reis voor door verschillende tijdperken die met elkaar verbonden zijn door middel van mythologie, symbolen en realiteit.

De rode draad van de tentoonstelling is het eeuwenoude menselijk verlangen om te vliegen. Het begint met vliegende tapijten die ons doen dromen en onze verbeelding op hol laten slaan. Die tapijten raakten vooral bekend door de verhalen uit Duizend-en-een-nacht. Niet alleen fictieve personages zoals Icarus, maar ook – en vooral – intellectuelen zoals Leonardo da Vinci hebben zich over de kwestie van het menselijk vliegen gebogen en over hoe men mensen met vleugels kan uitrusten.

Het feit dat deze drang tegenwoordig via drones wordt voorgesteld, geeft al een idee van hoeveel de wereld veranderd is. Ten goede of ten kwade.

“Het Paradijs en de Hel. Van vliegende tapijten tot drones” loopt nog tot 6 september 2015 in Villa Empain.

María Sánchez, Twitter: @7amiel

Bekijk ook nog twee andere foto’s van de tentoonstelling.

Stadslandbouw: de urban farm van het Abattoir

BrusselBlogt presenteert op zaterdag 29 augustus een debat over stadslandbouw op Brussels Creative Forum. De inschrijvingen zijn open! Vandaag werpen we een blik op de geplande stadsboerderij op het dak van de voedingshal van het Abattoir van Anderlecht. Als alles goed gaat, worden over een jaar de eerste groenten geoogst.

(c) Abattoir en ORG

In 2012 haalde het project de Brusselse en zelfs de nationale media. Brusselnieuws schreef dat de stadsboerderij midden 2014 operationeel zou zijn. Op 3.000 vierkante meter platdak zouden er spruitjes, asperges, witlof, champignons en spinazie geteeld worden. De activiteiten zouden een nieuwe impuls geven aan de wijk, banen creëren voor laaggeschoolde jongeren en de kloof tussen producent en consument verkleinen. De productie zou onder meer bestemd zijn voor een nieuw restaurant en een winkel op de site.

Lees volledige tekst

Brussel in Beeld – Week 34 (2015)

postcards from brussels
Foto hierboven: postcards from brussels van zweetsmoel.

Bekijk ook de vijf andere foto’s van de week.

De markt van een dorp in de stad: Jette

“Van alle markten thuis” leek me wel een speelse titel voor dit artikeltje, maar een echte fervente marktbezoeker ben ik niet, laat staan dat ik er kind aan huis ben. En toch en af en toe komt de goesting naar boven.


Zeker zoals dagen als vandaag wanneer de temperatuur vlotjes voorbij de 26 graden piekt laat ik me wel eens verleiden. Kuieren langs de kraampjes, mensjes kijken, proeven en ontdekkingen doen. Gemakshalve gaan we normaal dan naar de Zuidmarkt of naar de markt aan de slachthuizen van Anderlecht. Ook in Jette, op en rond het Koningin Astridplein, is er blijkbaar op zondag een markt. Tijd voor iets anders dachten we.

Het terras van café “Aux Hippocampes” zit tjokvol oude Jettenaars. Aperitief-tijd. De markt lijkt een zegen te zijn voor de horeca. Elk café rondom het plein draait waarschijnlijk op een paar uren tijd hun weekomzet.

Deze markt is géén pleinmarkt zoals deze aan het zuid, maar kronkelt langs de straten omheen het plein. Het is even zoeken, maar uiteindelijk leggen we een leuk parcours af.
Géén thema-gedeeltes, maar een mélange van allerhande kraampjes. Allemaal erg gevarieerd opgesteld. Op de zuidmarkt zie je vaak dezelfde groenten en fruit. Hier niet.

Misschien hebben de marktbezoekers in Jette een iets breder budget, want het valt op dat het aanbod toch iets luxeuzer is: fijne charcuterie, topkazen, bloemstukjes,… Ook de kramen zelf zijn géén opvouwtentjes, maar chique handelszaken on wheels. En toch voelt het niet als hip of overdadig. Jette is en blijft een dorp in de stad en hun markt is dat ook.
Eindigen doen we bij -volgens velen- één van Brussels beste frietkoten: Friterie du Miroir. Voor de frietjes passen we, maar we hebben afgesproken om zeker eens terug te komen!
Binnenkort zal de markt er trouwens totaal anders gaan uitzien. Ze moet namelijk wijken voor de heraanleg van het Koningin Astridplein. Een deel verhuist naar het Kardinaal Mercierplein. Benieuwd of de sfeer hetzelfde zal zijn, maar de Jettenaars kennende vermoed ik van wel.

Free 54

Een groep jongeren en pleingebruikers voerde gisteren actie onder de noemer Free 54 – Free for all. De betogers vragen het stadsbestuur om het Sint-Katelijneplein weer publiek te maken en te investeren in kwalitatieve openbare ruimte. Het opiniestuk is van Pepijn Kennis, de foto’s van Isabelle Marchal. De groep heeft een eigen Facebook-pagina.

Een publiek plein is een plein waar jij en ik mogen zijn. Schepen Marion Lemesre (MR) en het stadsbestuur privatiseerden begin deze zomer een groot deel van het Sint-Katelijneplein, ook Cinq-Cath’ of ‘54’ genoemd. Ze pootten er terrassen neer. Daar kan je nu enkel zijn als je bereid bent te betalen.

Het Sint-Katelijneplein is sinds jaar en dag een echt publiek plein. Wekelijks komen er honderden jongeren samen om te ontspannen en om van hun stad te genieten. Voor veel Brusselaars is het plein de tuin die zij niet hebben. Het is al jaren een van de plaatsen waar iedereen elkaar ontmoet en gewoon zichzelf kan zijn. Cafégangers, toeristen, daklozen en feestvierders vinden er elk hun plek.

Het Sint-Katelijneplein is een publieke ruimte waar alle Brusselaars en bezoekers ongeacht leeftijd, taal of geld in het openbaar kunnen leven. Het is een ontmoetingsplaats om samen te spelen, lachen en praten. Om samen te eten, drinken en dansen. Een plaats om op adem te komen. Zelfs de Lonely Planet erkent dit traditioneel karakter en deze typisch Brusselse mix als waardevol erfgoed. Ook Jacques Brel bezong al hoe op het plein gedanst werd. Het stadsbestuur neemt deze ruimte nu af van haar gebruikers, maar de inwoners van de stad zelf gaan hier niet mee akkoord.

Lees volledige tekst

De zomer van Brussel

De Standaard en De Morgen staan bol van de Pukkelpop-berichtgeving. Studio Brussel en Canvas tekenen present. Terecht, want het Limburgse festival is in dertig jaar tijd uitgegroeid tot een vaste afspraak voor de avontuurlijke muziekliefhebber. Jammer genoeg reppen de Vlaamse media daarentegen met geen woord over het Brussels Summer Festival. Onze reporter is er dit jaar voor het eerst bij en geniet van de goede vibes op en om de Kunstberg.

(c) Eric Danhier

Zeven zomers heb ik al in Brussel doorgebracht, maar het kwam nooit ernstig bij me op om naar het BSF te gaan. Andere festivals in het land zoals Rock Werchter, Pukkelpop, de Lokerse Feesten of Crammerock kende ik gewoon beter. Tien dagen vond ik te veel van het goede. De namen op de affiche leken nooit een absolute must. Dit jaar liet ik me wel verleiden. Ik heb het me nog niet beklaagd. Zes redenen om het festival ook in jouw agenda te zetten.

Muzikale ontdekkingen

Intergalactic Lovers en Bony King, twee groepen waar ik geregeld naar luister, gaven een onberispelijk concert. Tom Barman en Tim Vanhamel barstten van energie bij Magnus. Maar ik ontdekte ook nieuwe namen. Benjamin Clementine, een zwarte zanger-pianist uit Londen, die ooit in Parijs als straatmuzikant aan de kost kwam, heeft charisma, een indringende stem en poëtische songs. Het publiek hield de adem in. Nicola Testa zingt sfeervolle, catchy songs en brengt een theatrale show met een gelukzalige glimlach. Hij werd beloond met een ovatie.

De taalgrens doorbroken

BSF presenteert het beste van België. Over de taalgrens beweegt er ook heel wat. Wie in Vlaanderen kent het Brusselse Soldout, een band die je zou kunnen vergelijken met Goose en Vive La Fête? Frans- en anderstaligen kunnen dan weer kennismaken met het eigenzinnige universum van Roosbeef.

Lees volledige tekst

Tags: