“Ik zocht een gekleurde klas.”
Het meisje uit de provincie begon in september heel moedig aan het schooljaar. Pas afgestudeerd zocht ze een uitdaging.
Brussel was the place to be : de grote kosmopolitische stad. Heel enthousiast begon ze haar klas in te kleden. Ze had al snel conflicten met onverschillige of bemoeizieke ouders. Ze wist niet altijd of ze nu in het Frans of het Nederlands moest onderwijzen. Op de koop toe werden er twee verschrikte Tsjetsjeense meisjes in haar klas gedropt, zomaar, in het midden van het schooljaar. Begin er maar aan.
De directrice was begripvol maar haar hoofd zat vol met andere besognes. De collegae waren vriendelijk maar veel te nuchter voor haar.
Totaal opgebrand nog vóór Nieuwjaar verlangt ze hevig naar een rustige dorpsschool. Brussel bleek niet de exotische speeltuin maar een rauwe jungle.
Een betere begeleiding en omkadering had veel kunnen voorkomen.
Continue reading ‘De overspannen Juf’
L’Autre Monde. Met een knipoog naar Cyrano de Bergerac wiens gelijknamige roman als het eerste voorbeeld van sciencefiction wordt beschouwd. Omdat Brussel meer dan eens op een heerlijke sciencefictionroman gelijkt.
Foto hierboven: . van Ingvar_Sverrisson.
Bekijk ook de vijf andere foto’s van de week.
Ik ben een bio-consument. Maar ik ben ook redelijk lui. En toegegeven, in de strijd van het dagelijks leven wint het tweede het heel vaak van het eerste, alle principes ten spijt. De gewone supermarkt is net iets dichter en later (tot 20u) & vaker (op zondag) open dan biowinkel Den Teepot.
Maar deze zaterdag en vorig weekend lachte bio me toe. De bio-verkooppunten begaven zich gewoon vanzelf op mijn weg.
Vorige zondag keerden we huiswaarts van een brunch in de Marollen en passeerden de Halles des Tanneurs. Gelukkig wist ik van een collega die er wekelijks groenten inkoopt, dat ik achteraan het gebouw moest zijn, want aan de buitenkant zie je niets. Ongelovig liepen we door de verlaten garagepoort, maar zie: op het einde rechts van het prachtig gerenoveerd wijnpaleis vond een heuse biomarkt plaats, van Terrabio/Mandala. En dat op een zondag. En het was er nog gezellig ook. We sloegen in zoveel we konden dragen (note to self: volgende keer plastic zakskes meebrengen).
Continue reading ‘Bio komt naar je toe’
Als moeder van een schoolgaande dochter ben ik geconfronteerd met de nieuwe digitale inschrijvingsmethode in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel. Dankzij veel geluk mag mijn kind naar de school van mijn eerste keuze (Sint-Jan-Berchman), maar anderen hebben minder geluk. Net zoals vele ouders heb ik heel wat bedenkingen en onbeantwoorde vragen bij het systeem.
Zo is het onduidelijk waar de gehanteerde 45%-toewijzing aan kinderen van Nederlandstalige ouders vandaan komt, hoe groot de capaciteit van de scholen is en of er rekening gehouden wordt met de geografische spreiding van Nederlandstalige ouders. De toekenning op basis van het aantal dagen in een Nederlandstalige crèche discrimineert ouders die thuis blijven voor hun kinderen. Het kind wordt gereduceerd tot een aanmelding en een ticket. Je kunt je kind immers niet inschrijven in dezelfde school als zijn vriendjes aangezien er geen waarborg bestaat dat je kind belandt in de school van je keuze. Ondanks het nijpende tekort aan leerkrachten in Brussel, krijgen mensen in het onderwijs geen voorrang. Continue reading ‘Inschrijvingsperikelen’
Ik ben dit jaar een van de 30.000 deelnemers aan de 20 km van Brussel. Het is mijn eerste deelname en ik hoop dat ik dit loopavontuur tot een goed einde kan brengen.
Maandag heb ik het eerste obstakel alvast overwonnen. Ik heb me met succes ingeschreven. Vorig jaar wilde ik ook al meedoen, maar ik viste achter het net. De inschrijvingen begonnen om middernacht, en toen ik ’s middags naar de site surfte, was ik eraan voor de moeite. Wie te laat komt, wordt door het leven bestraft, wist Gorbatsjov al. Dus waagde ik dit keer heel wat vroeger mijn kans. Om middernacht vulde ik mijn formulier in, negen uur voor de officiële start van de inschrijvingen. Ik kreeg prompt de bevestiging dat ik geregistreerd was en wacht nu enkel nog op mijn borstnummer. Ook dit jaar was de 20 km weer in een mum van tijd uitverkocht, ook al waren er 5.000 extra nummers beschikbaar in vergelijking met 2009.
Mijn voorbereidingen op 30 mei kunnen nu beginnen. Rondjes lopen in het naburige Jubelpark, zoals ik al ruim een jaar doe, of toch maar eens het Zoniënwoud verkennen. Als die vervelende blessuurtjes aan linkerknie en rechtervoet mij tenminste geen parten meer spelen. En – o hoogmoed! – eind maart sta ik al, als alles goed gaat, aan de start van de halve marathon van Berlijn. First we take Berlin, then we take Brussels.
En u? Doet u mee aan de 20 km? Voor de hoeveelste keer? En hoe bereidt u zich voor? Of vindt u die hele 20 km een over het paard getilde hype?
Op algemeen verzoek maar vooral ten behoeve van de sociologen van de 22ste eeuw, wil ik nogmaals mijn bevindingen publiek maken van de specifieke karakteristieken van de Hardloper – anno 2010 – in de Brusselse stadsparken. Opgetekend in de Warande, Ter Kameren en het Elisabethpark.
Ik begin meteen bij de Beschaamde. De man heeft X-benen en loopt met knikkende knieën. Ik kan zijn blik niet ontwaren, hij draagt een muts en een donkere bril. Hij kijkt schichtig om zich heen, bang om betrapt te worden door bekenden, wat verlegen om zijn gestalte en stijl.
De Vliegevangster laat het breed hangen. Ze zwaait en klapwiekt als een colèrige zwaan. Het is eigen aan haar want ook als ze stapt zwiert ze veel te wijd met haar armen – niet zonder risico in groep, gelukkig loopt ze alleen, maar ze maakt veel te veel wind.
Continue reading ‘De Kleine Encyclopedie van de Hardloper II’
Een Brusselse Bal – maar waar?
Ingezonden door Boris Doesborg.
Oscar van den Boogaard heeft een nieuwe roman uit. ‘Meer dan een minnaar’ is volgens de uitgeverij “een bitterzoet familieportret en een dramatische zoektocht naar de geheime code van het geluk”. Het boek werd donderdag feestelijk boven de doopvont gehouden in het literatuurhuis Passa Porta. De hoofdredactrice van De Bezige Bij, Suzanne Holzer, verklapte in haar voorwoord dat de werktitel heel anders luidde: ‘De lijkwade van Dior’. De Nederlandse schrijver nam het eerste exemplaar in ontvangst en toonde zich blij met de opkomst. In het interview erna reduceerde moderator Lieven Jonckheere de roman helaas tot een praktische toepassing van de psychoanalyse. Waar is de literair beslagen journaliste Annelies Beck als je haar nodig hebt? Continue reading ‘De schrijver en de psychoanalyticus’
Naar analogie met een artikel van bijna 3 jaar geleden “De prijs van een koffie“, even polsen naar een andere prijs: die van een pintje. Dit weekend hoorde ik namelijk dat er in de Monte Cristo (aan de Beurs) sinds een tijdje 8 euro gevraagd wordt voor een pintje. Klopt dat? Voor die prijs koop je in een supermarkt 12 blikjes Jupiler van 33cl, ik zeg maar. Naar het schijnt zijn de huurprijzen in die buurt verdubbeld, en dat probeert men nu te compenseren zonder ‘entrée’ te gaan vragen. Dus met duur bier.
Kent er iemand nog straffere prijzen voor bier in Brussel? En dan bedoel ik niet het soort van bars waar er ‘gezelligheids-services’ inbegrepen zijn in de drankprijs.
Invitation au Jour de Fête sans bout.
Foto hierboven: Madou van Aphrodita2.
Bekijk ook de vijf andere foto’s van de week.
Op zoek naar een winkel in Brussel? Wil je weten welke winkels er in je buurt zijn? Of in een bepaalde straat? Atrium maakte daartoe de website shopinbrussels.be. Je kan zoeken per wijk, op categorie of op naam. Of je kan inzoomen op een bepaalde straat en klikken op een gebouw. Een leuk initiatief en de site oogt mooi.
Alleen kan de gebruiksvriendelijkheid heel wat beter. De interface is omslachtig. Zo kan je bv. de back-toets van je browser niet gebruiken (maar moet klikken op het pijltje in de menu). De resultaten zijn ook niet overzichtelijk en je krijgt per winkel weinig informatie (gelukkig wel een foto en een link wanneer de winkel een website heeft). Er zijn ook geen mogelijkheden voor interactiviteit. Daarvoor moet je eerder bij iets als cityplug.be zijn.
Continue reading ‘Alle winkels van Brussel?’
Een man weifelt tussen Johnny Rotten, de Hare Krishna en Charles Manson. Hij is helemaal kaalgeschoren, met een vergeten plukje haar,
zomaar ergens achteraan op zijn hoofd.
Hij draagt een rugzak in de vorm van een langgerekt knuffeldier, ook het dier weifelt tussen een aap, een giraf en Schanulleke.
Zijn vriendin draagt hele zware schoenen – of laarzen ?
Ik dacht eerst dat ze een klompvoet had. Beide zolen zijn minstens 10 cm hoog, daarboven draagt ze zware dikke kousen, maar bovenaan zijn de schoenlaarzen helemaal open, zoals dit gebruikelijk is bij sandalen.
Ook deze vrouw aarzelt, en plein hiver, tussen lente en herfst.
Onbestemde mensen.
Thuis slapen ze op stoelen en eten op bed.
Mensen met een kantje af, waarbij het in de zomer al om halfzeven donker is.
Aangespoeld, verloren gelopen of blijven hangen ?
Er zijn er met bosjes in de stad.
Vanwaar komen ze, waar gaan ze heen ? Hoe overleven ze ?
Even onbestemde antwoorden.
Continue reading ‘De Onbestemmelingen’
Opeens ontstaat er lichte paniek op onze afdeling. Een diensthoofd doet nerveus de ronde en vraagt bezorgd of iemand het telefoonnummer van Luc heeft. Ze mompelt iets van een treinongeval in Halle. De ernst van de feiten dringt nog niet tot mij door. Pas nadat ik mijn koffie heb uitgedronken, surf ik naar de nieuwssites en begrijp ik de ware toedracht. Luc neemt elke dag de trein in Edingen en is nog niet in Brussel aangekomen. Hij is te laat. Zou hij op de noodlottige trein zitten? Ken ik zelf nog mensen die uit dezelfde richting komen? Schrikbeelden doemen op, het bange afwachten begint.
Continue reading ‘Halle bij Brussel’
Neen, dit is niet een provincieweggetje in de brousse of een boulevard waar recent wat bommen op gevallen zijn. Dit is een straat in Brussel, en nog niet eens zo’n kleine, waar auto’s de wegmarkering moeten negeren als ze hun banden willen heel houden. Rara, waar is het? En ook: misschien eens iets om naar te kijken, beste Openbare Werken? Als buitenlanders dit zien (en oh ja, ze passeren daar) in de ‘hoofdstad van Europa’, wordt er waarschijnlijk eens meewarig gelachen.
Recente commentaren