Gone With The Wind

Ik heb een fiets gekocht. Jaren lang was ik een automobilist. En was ik overtuigd! Al dat fietsgeweld, gevaarlijk is dat. Verbieden moesten ze het. Met de auto kom je overal, dus moet er maar plaats voor gemaakt worden. Tot ik mijn job opzegde en mijn trouwe transporteur me onverbiddelijk verliet. Te voet, dacht ik toen. Ik wandel graag! En de bus, tram of metro, die komen ook overal, niet? Of bijna toch.

En toen werd het zomer, en warm. Wat is me dat zeg, wonen we nog wel in België? Hm, de geur van sommige tramnemers dringt ongevraagd mijn neusvleugels binnen. En als ik de plakpaal niet snel vastgrijp, vlieg ik bij de volgende bocht ook nog eens gezellig in de schoot van mijn welriekende buur. Leuk is dat. Komt er nog eens bij dat het centrum dit weekend verkeersvrij is verklaard en iedereen van opgewonden verwarring nog wat extra vocht via zijn huid de lucht in stuurt. Dus zat er niets anders op. Ik zocht de dichtstbijzijnde fietsmarchand op Google en ging te voet op weg, vastbesloten op wielen terug te keren.

Ik zocht en vond! En warempel, ik voel me als Rapunzel in Wonderland, Sneeuwwitje en de zevenmijlslaarzen, Klein Duimpje bestoft met het poeder van Tinker Bell. Ik ben weer 8 jaar en cross door de straten als een wilde BMX-racer. Niet veel verschil met mijn automanieren dus, maar nu met de wind in mijn haar en de files achter mij. En een ecologische voetafdruk van 0,0. Wat een zalige waanzin, een crisis die de wereld weer een beetje beter heeft gemaakt. Ineens een stevig slot bijgekocht ook. Mijn nieuwe tweewieler pakt niemand meer van me af.

Sayonara slepende verkeersstress,
en vaarwel liefste mini,
ik hoop dat je ergens lekker vrij rond racet met de wind in je carrosserie en de files ver achter je.

Blog.bxl: Non peut-être

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Non-peut-être, een Facebookpagina met een simpel, maar geniaal concept: een dagelijks lijstje van vijf Brusselse tips rond een welbepaald thema. 6.286 fans can’t be wrong. We onthullen de namen van de makers.

Welke restaurantjes zijn het ontdekken waard in de Kasteleinswijk in Elsene? Welke creatieve workshops kunnen mijn kinderen bezoeken in de zomervakantie? In welke winkels kan ik terecht voor kookgerei en decoratiespullen? Wat zijn de meest romantische plekjes in Brussel? Waar kan ik tennis spelen? Wat is er dit weekend te beleven? Op deze en andere vragen geeft Non Peut-être sinds januari 2014 het antwoord. De lijstjes zijn subjectief, maar er spreekt kennis van zaken en een onverzadigbare nieuwsgierigheid uit. Enkel op zondag (“Dan slapen we de hele dag.”) en maandag (“We haten het om die dag vroeg te moeten opstaan.”) verschijnt er geen lijstje, enkel een foto.

Lees volledige tekst

Dagelijks brood

Het concept is eigenlijk te vergelijken met de Amerikaanse fastfoodketen McDonald’s: alle vestigingen van Le Pain Quotidien voldoen aan randvoorwaarden die maken dat hun herkenbaarheid klanten lokt. Voor je er binnen stapt weet je wat je kan verwachten en net als de fastfoodketen heeft Le Pain Quotidien een iconisch product waarmee het zich associeert, geen goedkope hamburgers die minderbegoeden de mogelijkheid biedt om eens uit eten te gaan maar een archaïsch aandoend brood dat er te duur verkocht wordt.

(bron: website van Le Pain Quotidien)

Lees volledige tekst

Museumbrasserie blundert

Is de Museumbrasserie aan lager wal geraakt sinds Peter Goossens zich in 2008 terugtrok als consulent? Het restaurant van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten op het Koningsplein oogst de laatste jaren vernietigende kritieken.

‘Overpriced, no atmosphere and dreadful staff’, schrijft Janice uit Melbourne in september 2014 op TripAdvisor. Anna wachtte in maart 2013 samen met haar Italiaanse bezoekers anderhalf uur op haar maaltijd en dronk warme champagne die 200 euro bleek te kosten. Geert uit Brussel besluit in februari 2015 dat het onberispelijke museumrestaurant van weleer veranderd is een cafetaria met zelfbediening, middelmatig eten, plastic menukaarten en een onprofessionele bediening. Ook op Resto.be tonen heel wat klanten zich de laatste tijd misnoegd.

The proof of the pudding is in the eating, zegt men. Maar soms houdt de menukaart die buiten uithangt je al tegen. Welke bezoeker heeft er in hemelsnaam zin in een ‘Buffet Salé à toekent’ of ‘Buffet salted at Will’? ‘Einem weichen’ of ‘een Soft’ klinkt evenmin appetijtelijk. De vertaling is een grote sof. De ‘sweet time’ voor het restaurant lijkt voorbij.

Belgische primeur: opleiding Fashion & Design management in Brussel

MODESIGN Academy is de eerste school in België die een opleiding management in Fashion & Design aanbiedt. Oprichter Olivier Zeegers licht toe wat dat precies inhoudt.

Het is algemeen bekend dat België een sterke internationale reputatie heeft op gebied van de kwaliteit van modescholen. De bekendste is waarschijnlijk de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen. Maar ook La Cambre In Brussel, KASK in Gent, SASK in Sint-Niklaas en Chateau Massard in Luik krijgen lovende kritieken op afstudeerprojecten. Maar wat gebeurt er met al dat creatief talent eens de schooltijd erop zit? Ze hebben de kans gekregen om hun ideeën om te toveren tot een volwaardige collectie, maar zijn ze wel klaar voor de harde businesswereld die hen opwacht? Lees volledige tekst

Brussel in Beeld – Week 26 (2015)

Brussel, Station Luxembourg
Foto hierboven: Brussel, Station Luxembourg van Luc Mercelis.

Bekijk ook de vijf andere foto’s van de week.

Brusselse boulevards terug voor Brusselaars, maar voor hoelang?

Zondag werden de Brusselaars in een andere stad wakker. Een deel van de binnenstad was namelijk veranderd in een voetgangersgebied. Het De Brouckèreplein, de Anspachlaan en het Beursplein werden autovrij en dat werd gevierd met een groot volksfeest. Muziek, sport, spel en een houten reus zorgden voor de nodige ambiance. De centrale lanen werden teruggegeven aan de Brusselaars. Maar gaat dat zo blijven, of wordt het een wandelboulevard die enkel op toerisme is gericht?

Op de Anspachlaan was een parcours voor skaters gelegd. 

Op de Anspachlaan was een parcours voor skaters gelegd. Lees volledige tekst

BOOMERANG: kleurrijk in de knoop met onszelf

Pascale Marthine Tayou is een man, met roots in Kameroen, en een huis in Gent. Hij maakt kunstwerken, maar is geen kunstenaar. ‘C’est mon métier.’, zegt hij beslist. Het is zijn werk. Met zijn nieuwste tentoonstelling BOOMERANG laat hij ons zien hoe de wereld speels kan zijn zonder de realiteit te verbloemen.

In de inkomhal staat een grote kleurrijke slang die stevig in de knoop ligt en in haar eigen staart bijt. Ze is gemaakt van handdoeken en opgevuld met stro, de landelijke geur neemt ons mee naar een andere plek. Het is meteen de rode draad doorheen het werk van Tayou. Hij toont op een speelse manier hoe we zelf verantwoordelijk zijn voor wat er vandaag aan het gebeuren is in de wereld. Iedereen draagt bij, no exception, no excuses! En vooral: laat u niet misleiden door wat er moet gedacht worden.

Lees volledige tekst

Brussel in Beeld – Week 25 (2015)

Belgian Waffles
Foto hierboven: Belgian Waffles van Tom.

Bekijk ook de andere foto’s van de week.

Blog.bxl: Tastes of Brussels

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Tastes of Brussels, de zopas in een nieuw kleedje gestoken blog van een Engels-Oostenrijks journalistenstel. Met de Europese wijk als uitvalsbasis verkennen de makers de stad. Ze verklappen hun favoriete eet- en drinkadresjes en geven tips voor trips.

Emily en Philipp, allebei 30, leerden elkaar in Wenen kennen en trokken in 2012 naar Brussel. Ze studeerden beiden journalistiek en mediabeheer, Emily bovendien ook nog Duitse literatuur. Ze publiceerde inmiddels een roman en een aantal reisgidsen. Philipp werkt als EU-correspondent voor de Oostenrijkse krant Kurier. De gezamenlijke blog startten ze zowat meteen na hun aankomst. Ze wilden een soort dagboek bijhouden van hun tijd in België en bloggen over adresjes die hen bevielen omdat ze merkten dat ze aan andere blogs ook veel hadden. En: “Als journalisten voelen we sowieso de drang om te schrijven over ongeveer alles wat we doen.”

Lees volledige tekst