Brussel in mij

Noem me maar gelukkig.
Waarom ?

Een poes in huis.
Een merel die fluit.
Mijn Madam in de hangmat.

Binnenkort een terras.
Met zicht op bomen in de tuin.

Binnenkort ons kind.
Dat vooral.

Allemaal mogelijk in het centrum,
sinds kort ons Brussel.
Daarom.

Share
  • maïté

    “Madam” vind ik, madam zijnde, een oneerbiedige benaming voor diegene die men geacht wordt lief te hebben. Geen “madam” meer als we “echtgenote”, “concubine”, “vaste rots in de branding” kunnen zeggen. Zullen we dat afspreken, Guido/Raf?

  • frank

    ik verkies “concubine”, any time 😉

  • raf

    U heeft deels gelijk.
    Ik was de hoofdletter vergeten !

    Je hebt veel madammen maar één Madam in het leven.

    Filosoof Van Anus stelde met recht en rede :
    madammen met een bontjas zijn gemeen.

    Achter Madam schuilt Ma Dame, My Lady, Mijn Dame.
    Toch ?

    Vergeef het me.
    Ik weet niet wat ik deed.
    Ben ook maar man.

    Ach, mijn madam in de hangmat klonk grappig. Het haalde de
    sérieux even weg. Humor als ingrediënt van de liefde, zoiets ?

    Toch maar even gevraagd. Mijn Madam vergaf het me, zij draagt dan ook geen bontjas. Gelukkig viel ze voor de gedachte, niet
    over de woorden.

  • Wouter

    “Madam”…, nu ja waar men zich druk over kan maken… ( by the way, de mijne is franstalig en vat de finesses van de problematiek niet helemaal).

    Mijn onverdorven zieltje heeft het evenwel stukken moeilijker met allusies op onoirbare praktijken,zoals daar zijn “de poes van mijn madam in de hangmat en mijn vogel die fluit…” Komaan zeg, mijn kinderen zouden dit ook kunnen lezen (binnen een jaar of twee want daar zijn nu te jong voor).

    Raf, wie je ook bent, en zijn mevrouw: ‘ n dikke proficiat voor het nakend nageslacht. Kinderen: ‘n beetje zoals de foor op de midi maar dan voor de rest van je leven…