binnengluren


Ik hou er van om tijdens het vallen van de avond op stap te gaan in één van die residentiële buurten van Brussel. Wanneer het net niet donker is en mensen het thuis gezellig maken. Ze komen thuis van werk, koken, zetten televisie aan, … en schakelen over op het avondritme. Daar waar het licht brandt, weet je dat men op het nieuwe ritme is overgeschakeld.

Meestal zijn de rolluiken dan nog niet dicht en kun je binnengluren. Ik weet het. Binnengluren, het is niet toegelaten, maar de verleiding is meestal te groot. Dan heb ik zin om m’n neus tegen het raam te zetten en binnen te gluren. Getuige zijn van dat tafereeltje daar binnen.

Als je in Brussel ‘s avonds dan door zo’n wijk wandelt kom je tientallen van die tafereeltjes binnen. Dan tel ik het aantal bellen, kijk ik binnen en beeld ik me van alles in. Echte mensen, een denkbeeldige conversatie.

Daarom ook gaat het rolluik bij ons thuis niet vroeg naar beneden, omdat ik anderen het recht gun om ook even binnen te gluren. Dan leggen ze allerlei woorden in mijn mond. En dan staan we gelijk.

Share
  • Koen

    Door de straten lopen wordt ook een heel stuk gezelliger als ze niet verlaten zijn. Niet neergelaten rolluiken helpen daarbij

  • Aangezien het vandaag gedichtendag is, krijg je een gedicht als reactie. Het is van de hand van Lars Gustafsson, en komt uit zijn verzameld werk “een raadselachtige verdwijning (een keuze uit de gedichten 1950-1996)”.

    Plotselinge ramen in afgelegen huizen

    Op een keer binen durven kijken
    in de onbekende kamers die zich
    altijd openen voor de reiziger.

    De plotseling verlichte keuken
    in een flits zichtbaar vanaf de hooggelegen spoordijk
    tienden van een seconde

    terwijl de expresstrein voorbijraast.
    Een vrouw zich over iemand buigend
    die aan tafel zit,

    om iets te zeggen misschien
    of nog wat soep in de kom te schenken.

    Daarna alles weer weg
    en wat rest: het eigenaardige gevoel

    iets verbodens te weten.

  • putte

    Moet je eens naar Amsterdam gaan… de meeste mensen hebben zelfs geen gordijnen. Onze noorderburen hebben blijkbaar minder last van de nood aan privacy.. veel gezelliger… maar als goede Belg is het eerste wat ik kocht in mijn vroegere huurappartement … gordijnen jawel…
    Directe aanleiding was trouwens de politieman die ongegeneerd naar mij zat te staren terwijl hij een sigaretje aan t paffen was in de kazerne, waar ik recht tegenover woonde…