Wat hebben Justine Henin, Tom Boonen, Stefaan Everts en Axel Merckx gemeen?

Ten eerste dat het sportmensen zijn, de vedetten van vandaag.

Ten tweede dat ze allen veel geld verdienen.

Ten derde dat ze liever in Monaco wonen of resideren dan in België.

Al de rest berust op toeval.

Belastingparadijzen, sociale woestijnen: hier en in de derde wereld.

Belastingparadijzen zijn een derving van inkomsten voor de modale belastingbetaler, verwekken financieringstekorten voor onze openbare diensten en kerven in de ontwikkeling van derdewereldlanden. Het is via belastingparadijzen dat kapitaalvlucht plaatsvindt en de progressiviteit van nationale belastingsstelsels overal ter wereld ondermijnd wordt. De belastingparadijzen zijn de nagel aan de doodskist van de verzorgingsstaat en ontzeggen de ontwikkelingslanden de middelen die ze nodig hebben om zelf hun ontwikkeling te financieren.

De derde wereld en belastingparadijzen

  • Belastingparadijzen en offshore centra spelen een belangrijke maar bedenkelijke rol in de wereldeconomie. Het zijn geen exotische verschijnselen die ergens aan de rand zitten van het economisch systeem. Zij zijn ingebouwd in financieel systeem en zijn een belangrijk instrument geworden van de grote actoren in de financiële sector
  • Belastingparadijzen en offshore centra maken publieke controle en bijsturing tov een belangrijk stuk van de wereldeconomie moeilijk tot onmogelijk.
  • Belastingparadijzen en offshore centra vergemakkelijken allerlei vormen van criminele kapitaalvlucht. (Corruptie)
  • Via de belastingparadijzen ontsnapt massaal veel kapitaal aan een rechtmatige belasting. Daardoor gaat nog een keer een massa geld verloren die aan aan ontwikkeling van het zuiden of aan het behoud van de globale publieke goederen zou kunnen besteed worden.

In het tijdperk van de mondialisering heeft kapitaal, maar ook de weelde van rijke enkelingen, een grote beweeglijkheid gekregen. Vermits de arm van een belastingoverheid niet verder reikt dan de grenzen van het land waartoe ze behoort, heeft dit tot een groot verlies aan belastinginkomsten geleid. Het verlies veroorzaakt door het onderbrengen van kapitaal in buitenlandse belastingparadijzen – door particulieren alleen ! -, per jaar en voor alle overheden ter wereld, wordt op 255 miljard (Amerikaanse) dollar geschat.

Om dit cijfer in perspectief te zetten: het Millenniumproject van de VN heeft vooropgesteld dat, indien vanaf nu tot in 2015 de jaarlijkse globale budgetten voor ontwikkelingshulp zouden verdriedubbeld worden tot 195 miljard dollar per jaar, dit zou volstaan om de armoede wereldwijd in één decennium te halveren, en aldus miljoenen onnodige doden in arme landen te voorkomen.

Dit artikel is een – ruim – ingekorte versie. Het volledige artikel vind je hier.

Eerder verschenen op BrukselBraaksel.

Share
  • En waarom moeten er hier nu sportmensen in de titel? Die sportmensen moeten hier waanzinnige hoeveelheden van hun inkomsten afstaan, goed wetende dat de maatschappij die ze nu bejubelt, ze na hun carrière sneller zullen uitspuwen dan je voor mogelijk houdt.
    Daarbovenop hebben ze een andere carrière dan de meeste mensen. In sport zit je aan je top wanneer je nog geen dertig bent, van daar gaat het bergaf. Velen houden het niet al te lang vol… en dan is er niks meer (althans niet in België, in andere landen gaan ze met een beetje meer respect voor hun sporters om).
    Over het artikel zelf:
    Het Milleniumproject van de VN gaat er van uit dat die 195 miljard dollar ook effectief bij de armen geraakt. Meestal is dit niet het geval. Veel NGO’s doen hun uiterste best, en wie een beetje tussen de regels kan lezen weet wat diezelfde NGO’s bedoelen als ze zeggen dat ze ‘dweilen met de kraan open’.
    Of zoals Urbanus het in De Morgen van vandaag verwoordt: “Al die humanitaire doelen, ik heb daar mijn twijfels bij. Ik ben onlangs in Oeganda geweest, voor een televisieprogramma dat nooit van de grond zal komen. De corruptie in dat land is onvoorstelbaar. En dan zie je hoe ze hier geld inzamelen voor Afrika. Altijd met een uitgemergeld kindje op de affiche. Zou het niet eerlijker zijn om naast dat uitgemergeld kindje een dikke zwarte politicus in Armanipak met zijn BMW te tonen? Op die affiche moet dan ook staan dat 90 procent van de giften naar die papzak gaat, terwijl 10 procent bij dat kindje terechtkomt.”

    En dan nu de vraag van 256 miljard dollar: Wat heeft dit met Brussel te maken? Ik ga volmondig akkoord dat er wel wat verkeerd loopt in de wereld, maar misschien moeten we het eens hebben over die ‘Vierde Wereld’ in Brussel… wat dichter bij huis en een goed onderwerp voor brussel.blogt.be

  • Dat onze ex-sporters zonder respect worden behandeld is een andere problematiek. Dit maakt belastingvlucht nog niet legitiem. Bovendien investeert de overheid – wij dus – in de sportinfrastructuur die topsport mogelijk maakt. Op het moment dat topsporters daar de vruchten van plukken, is het niet meer dan logisch dat zij hun openstaande schuld aan de gemeenschap vereffenen.
    Maar – zoals u terecht opmerkt – dit is niet de focus van het artikel.
    Ten gronde is het natuurlijk zo dat belastingvlucht een vorm van belastingontduiking is – diefstal eigenlijk.
    Dat het ontwikkelingsgeld vaak in de zakken van corrupte politici verdwijnt, is evenmin een reden om ontwikkelingshulp dan maar af te schaffen. Juister is de corruptie aan te pakken, door bijvoorbeeld corrupte politici de mogelijkheid te ontnemen hun smeergeld in belastingparadijzen te parkeren.
    Wat heeft dit met Brussel te maken? Ik dacht dat Brussel de hoofdstad van Europa was – een cosmopolitische stad met de blik op de wereld gericht.