Eerste bedenkingen bij shoppingcheques

Shoppingcheques (video TV Brussel) zijn de laatste uitvinding van onze minister van Economie om het shoppen te bevorderen in enkele handelskernen. Er wordt gemikt op mensen die in de buurt van handelskernen werken, opdat die daadwerkelijk in de buurt van hun werk zouden gaan shoppen.
De eerste buurt die wordt aangepakt is de Louizalaan. De winkels boeren hier de laatste tijd zwaar achteruit. Nu vraag ik me af of een shoppingcheque geen klein pleistertje op een grote etterende wonde is. Ik durf(de) daar wel eens gaan shoppen, maar hou het tegenwoordig liever op windowshoppen. Vrij weinig winkelbedienden zijn behulpzaam of vriendelijk. Je komt ze wel tegen hoor, maar er zijn er maar weinigen die beseffen dat shoppen meer is dan iets kopen. Shoppen is een belevenis die op het einde eventueel eindigt in een aankoop. Een beetje hulp, een beetje advies, een vriendelijk woord, zo moeilijk is het toch allemaal niet?
Mensen gaan liever shoppen in Antwerpen, Mechelen en Leuven alwaar dezelfde shops kunnen worden gevonden. Het eerste wat in mijn herinnering opkwam was de vriendelijke en behulpzame bediening in een shop bekend voor herenkledij van Duitste origine (diegene die de SS uniformen designde, voor de goede begrijpers) die ik kreeg in Antwerpen op de Meir. En ook hoe onvriendelijk de bediening in diezelfde shop in de Louizalaan.

J’ai assez travaillé aujourdhui. Heureux que vous partiez, comme ça on peut fermer.

Daar sta je dan met een mooie, doch vrij dure aankoop in je hand. Ik had ze toen eigenlijk gewoon moeten inleveren en gaan shoppen in Antwerpen. Qua anecdote wil ik de volgende nog kwijt: de nieuwe Apple shop verwees me door naar hun grote concurrent Sony toen ik nieuwe koptelefoontjes nodig had. Dit terwijl er in de Charleroisesteenweg, op een ferme steenworp, nog een andere Apple shop was.
Misschien moet ik eens gaan informeren in de winkels waar ik weet dat de bediening wel behulpzaam is, of ze ook zo achteruit boeren?

Share