Concert : The Lemonheads 26/10/06 Ancienne Belgique

The Lemonheads, dat is (ex-) seks-symbool Evan Dando en begeleiders. Ze hebben net na 10 jaar stilte een nieuwe cd uit, voor het gemak gewoon The Lemonheads geheten (we tellen even Dando’s solo uitstapje Baby I’m Bored van een jaar of drie geleden niet mee), en die moest natuurlijk gepromoot door middel van een toernee. Het was wat mij betreft een beetje bang afwachten wat deze reünie moest voorstellen, de nieuwe cd is zeker niet onaardig, maar haalt het nu ook weer niet van klassiekers als It’s A Shame About Ray (1992) of Come On Feel The Lemonheads (1993).

Zorgen voor niks, zo bleek al snel. Dando gordde quasi-achteloos zijn gitaar om, zei iets van achter zijn haargordijn als ‘we start off tonight with a song called Down About It‘, om vervolgens als een niets ontziende trein gedurende een uur voort te razen van de ene quasi-perfecte power popsong naar de volgende. Enkele nummers uit de nieuwe cd passeerden de revue, maar vooral veel oud werk uit twee voornoemde platen, geen nodeloos gezever tussendoor, song na song met een hoge meezingfactor (maar dan van het soort waarvoor je je niet hoeft te schamen). Hoogtepunten opsommen is haast onmogelijk, in een perfecte wereld waren minstens 80% van Dando’s songs top 10 hits. Het is dan ook ironisch dat de groep indertijd vooral bekend werd met covers van Suzanne Vega’s Luka en Simon & Garfunkel’s Mrs. Robinson, twee songs die The Lemonheads vandaag wijselijk achterwege lieten.

De Lemonheads-trein kwam dan toch even tot stilstand, tijd voor Dando om er een solo akoestisch intermezzo tussen te gooien, waarbij ook enkele songs uit zijn solo album aan bod kwamen. Dit intermezzo werd echter abrupt afgebroken toen er na enkele regels van Into Your Arms een snaar brak, wat bij Dando en publiek een teleurgesteld ohh ontlokte. Dan maar weer elektrisch er tegenaan. Into Your Arms werd dan toch hernomen in het akoestische deel van de bisnummers, waaruit ik ook The Outdoor Type (sublieme lyrics, zoek maar eens op) onthou, kwestie van toch één absoluut hoogtepunt te vermelden.

Dit Lemonheads-concert was er één van het soort waar je terstond een beter mens van wordt, en tevreden, vrolijk en blij verlieten wij na de laatste bissen de zaal. Of Dando bij het andere geslacht nog even goed scoort als een dikke tien jaar geleden (toen hij zich de belangstelling van o.m. Kate Moss en Kylie Minogue mocht laten welgevallen) heb ik verzuimd na te vragen bij de talrijk aanwezige dames in het publiek. Muzikaal heeft hij echter nog niets van zijn pluimen verloren.

Share
  • andries Veldeman

    Ja het was mmorabel, jammer wel dat de heer Dando wat bezuinigd heeft op muzikanten af en toe miste ik de dub gyutaar en het pianootje. Verder niets dan lof voor deze “oude rocker”, haverwegen het optreden wou ik terug 16 jaar zijn en kreeg ik spijt dat ik mijn haar heb laten knippen….

  • Puik geschreven !