Concert: Othin Spake + John Zorn’s Moonchild 28/11/06 Ancienne Belgique

Het Audi Jazz Festival was dinsdagavond te gast in den Ancienne Belgique. Met de aangekondigde acts, Othin Spake en Moonchild, mikte men duidelijk op de avontuurlijker, en vooral minder bezadigde muziekliefhebber.

Opwarmers van dienst waren de heren van Othin Spake: drummer Teun Verbruggen (Jef Neve, Flat Earth Society,…), gitarist Mauro Pawlowski (dEUS, Mauro & The Grooms,…) en toetsenwonder Jozef Dumoulin (Mâäk’s Spirit,…). Zij hebben net een ceedeetje uit, The Ankh, waar ik nog niets van gehoord heb. On stage ruikt alles naar improvisatie: tegen een achtergrond van blurry filmbeelden, grossierde Verbruggen in jazzy drumpartijen, waaronder Dumoulin voor allerlei grondtonen zorgde, en bovenop lardeerde Mauro het geheel met scherpe gitaarklanken. Maar voor hetzelfde geld hadden we hier te doen met vooraf goed ingestudeerde composities. Niet onverdienstelijk, maar een blijvende impressie nalaten, nee, dat zat er niet echt in…

Hoofdact was John Zorn’s Moonchild. John Zorn is natuurlijk een eigentijds jazz-icoon, al dekt de term jazz nauwelijks het brede spectrum van muziekgenres waarmee de man zich bezig houdt: klassiek, improvisatie, klezmer, filmmuziek, hardcore punk, smooth rock, death metal, je kan het zo gek niet bedenken of Zorn maakte er wel zijn eigen versie van.

Voor Moonchild componeerde Zorn een tiental “songs without words” geïnspireerd door o.m. Aleister Crowley. Deze composities luisteren naar huis-, tuin- en keukennaampjes als Hellfire, Sorceress, Caligula en Abraxas. Hij liet ze vervolgens op plaat vastleggen door bekende muzikanten uit zijn entourage: zanger Mike Patton (bekend van o.m. Mr. Bungle, en in een vorig leven Faith No More), bassist Trevor Dunn (Fantomas) en drummer Joey Baron (oudgediende bij vorige Zorn-projecten als Masada en Naked City). Het waren ook deze drie heren die in de AB het podium betraden, Zorn zelf nam plaats achter het soundboard achteraan de zaal.

Muzikaal lijkt Moonchild nog het best op een ander John Zorn-project: PainKiller, met dat verschil dat je Zorn’s altsax-uithalen moet wegdenken, en vervangen door Patton’s geschifte vocals. Maar daar waar bij PainKiller alles draaide rond improvisatie, had ik de indruk dat hier op podium de composities van Zorn minutieus werden uitgevoerd, getuige ook de aanwezige “partituren” op het podium. Bas en drums zorgden voor een uitermate stevige basis, waarop Patton zijn vocale uitspattingen ten beste bracht. De man gromde, schreeuwde en fluimde zo overtuigend als een holenmens. Je kan dit concert nog het best omschrijven als death metal zonder gitaren, maar dan gespeeld door echt goeie muzikanten (Baron is en blijft de beste drummer die ik ooit zag, an absolute pleasure to watch), en met meer diepgang dan je op het eerste zicht zou denken, vooral de op minutenlange mantra’s voortdrijvende composities 616 en Moonchild waren ronduit indrukwekkend.

Een beetje teleurstellend was dat de heren buiten de Moonchild songs niet echt iets voorzien hadden als extra’s, waardoor het publiek qua bisnummers een beetje op zijn honger bleef zitten (en dat ook luidkeels liet merken). In deze bezetting verscheen nochtans recent een tweede album, Astronome (an opera in three acts and seven scenes), maar deze composities waren blijkbaar niet ingestudeerd. Er kon enkel een korte toegift vanaf, waarbij Zorn in zijn typische game pieces stijl de drie muzikanten dirigeerde. Desalniettemin was dit een memorabel concert in een terecht uitverkochte zaal.

Share
  • W.

    ‘t Was goed, maar te kort.
    Ik wil Zorn erg graag eens een grote band zien mennen. Dat moet live behoorlijk fantastisch zijn.

    PS. de beste drummers die ik ooit gezien heb zijn Terry Bozzio en Chad Wackerman.

  • Ik weet niet of je de documentaire A Bookshelf on Top of the Sky – 12 Stories about John Zorn gezien hebt; daarin zie je hem inderdaad een grotere groep muzikanten dirigeren. Zoals je zegt moet dat live een indrukwekkend spektakel zijn. Ik vrees alleen dat we daarvoor eens naar New York zullen moeten…

  • Stevo)))

    Ronduit teleurstellend! Zorn achter de soundboard, gimme a break huh… de meeste aanwezigen hadden hem op het podium verwacht en uitten dan ook hun ongenoegen!
    Geldklopperij, niks méér…

  • Het is niet aan mij om de policy van de AB of van John Zorn te verdedigen, maar als je de moeite had genomen om eens naar die plaat van Moonchild te kijken, had je geweten dat Zorn enkel als componist staat gecrediteerd – vergelijk het met een klassiek concert door een of ander kamerorkest, waarbij op de affiche staat dat Bach of Mozart worden gespeeld, daar verwacht je ook geen Bach of Mozart op het podium 😉

    Overigens loopt hierover op de ABlog een gelijkaardige discussie, en ik wou toch even het antwoord van AB-programmator Kurt Overbergh citeren :

    quote
    In de aanloop naar de show (door AB aangekondigd op 5 april ’06) veranderde Zorn plots van idee en wou hij in plaats van zijn ‘Hemophiliac’ zijn ‘Moonchild’ project brengen. Dat hebben we ook meteen aangekondigd (op 17 juli) als:

    “Dat JOHN ZORN een grillig karakter heeft, weten we inmiddels reeds. Gelukkig maakt net dat grillig karakter vaak ook het unieke uit van zijn muziek. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ZORN besloten heeft om niet zijn ‘Hemophiliac’-programma te brengen, maar evenwel zijn kersverse ‘MOONCHILD’-project. En dat alles nog steeds in het kader van onze JAZZACTUEL-reeks op DINSDAG 28 NOVEMBER. Dit impliceert meteen twee zaken:

    1. IKUE MORI zal die avond niet te AB aanwezig zijn. Maar niet getreurd, de line up wordt versterkt door TREVOR DUNN alsook JOEY BARON. De line up wordt dan:

    JOHN ZORN – sound design
    MIKE PATTON – vocals
    TREVOR DUNN – bass
    JOEY BARON – drum

    2. Dat het programma die avond anders zal zijn. Zonet verscheen het album ‘Songs Without Words’ van MOONCHILD (in België verdeeld via RM Records). Een flinke agressieve brok muziek die doet denken aan bands als NAKED CITY en FANTÔMAS. De band is samengesteld uit 1/2 MASADA (JOHN ZORN en de wonderbaarlijke drummer JOEY BARON) en 1/2 FANTÔMAS (MIKE PATTON en TREVOR DUNN). Allen alvast geen AB-onbekenden. JOHN ZORN stond hier reeds met zijn geniale band Masada (’97) en stuurde in datzelfde jaar een aantal prominente acts van zijn gerenomeerde TZADIK-label naar AB. Mike Patton kan zondermeer AB-resident (zie Tomahawk, Fantômas en Fantômas-Melvins Big Band) genoemd worden en TREVOR DUNN stond hier enkele maanden terug nog met een project van Teun Verbruggen. Tot slot nog even John Zorn over Moonchild citeren: ‘Powerful secrets are revealed through intensity and extremes of experience.’ Waarvan akte! ”

    Concrete actie die AB dan meteen onderneemt om zijn publiek te informeren: een persbericht naar alle media, in alle AB-ads duidelijk vermelden NIEUW PROGRAMMA (net zoals in onze inserts in De Standaard of ons AB-boekje, meteen onze poster aanpassen én een direct mail sturen naar de kopers die we kunnen ‘terug vinden’ (lees: bezoekers die via de AB-site hun tickets hebben gekocht). Gezien er nog vier maanden te gaan was, nog genoeg tijd om te communiceren dus.

    Op uitdrukkelijke vraag van de buitenlandse agent (in opdracht van Zorn) moest de ‘actie’ van Zorn als sounddesign omschreven worden. Wat dat dan wel inhield, daar kwam geen antwoord op. Nu, John Zorn speelt ook niet mee op het album van ‘Moonchild’. Hij trad overigens in België wel vaker op zonder sax te spelen. Toen ik hem na afloop feliciteerde met hun show (want die was straf!) lachte Zorn breed. Toen ik hem vertelde dat er flink wat reactie uit de zaal kwam omdat hij niet op podium stond, reageerde hij abrupt “we hebben jouw mening niet nodig, je kan maar beter gaan. En wel nu”. Tja, geen makkelijke man die Zorn.

    Tot slot nog dit:

    * ticketprijzen zijn direct gelieerd aan de eisen (lees: uitkoopsom) van de groep. De 21 euro die AB vroeg is dus het rechstreekse gevolg van de uitkoopsom. De tickets in Parijs, Nantes, Portugal en Italië schommelden overigens van 22 tot 25 euro.
    * hoe een artiest MOET aangekondigd worden, ligt steeds contractueel vast. Je zal dus ook in de omliggende landen John Zorn ‘Moonchild’ terug vinden in de communicatie. Dus niet meteen een ‘truk’ van de AB, dit zou zéér incorrect zijn.
    * tot slot nog over de setlengte: inderdaad het had langer mogen zijn (50 minuten), vandaar dat we Othin Spake als opener plaatsen. Maar dat was dan weer tegen de wil van John Zorn zelf

    Tja, geen makkelijke man die John Zorn…
    unquote

    bron : http://www.abconcerts.be/blog/index.cfm/2006/11/28/Coollist

  • Tom

    Op 28 april speelt Trevor Dunn in de Singer in Rijkevorsel.

    reserveren aanbevolen! luc.de.vrij@pandora.be

    http://www.ajazzexperience.be