Reclame uit het straatbeeld bannen?

In het Braziliaanse São Paulo is tegenwoordig tot groot ongenoegen van adverteerders een wet van kracht waardoor er in het straatbeeld geen reclameborden meer te vinden zijn (zie ook flickr-set).

Wat denken jullie hiervan? Zouden jullie iets dergelijks in Brussel zien zitten? Persoonlijk storen reclameborden mij niet zoveel omdat ik ze gewoon ben maar ook omdat reclame deel uitmaakt van onze maatschappij.

Share
  • een schitterend idee…
    (en héél mooie foto’s ook trouwens)

  • Anton

    Ik heb graag reclame.. omdat ze soms grappig zijn, omdat ze informeren, omdat ze soms mooi zijn, .. Ik denk trouwens dat de reclameborden aan de bushaltes een stukje mee ons stadsmeubilair financieren, en dat is goed. Maar soms is reclame weinig respectvol aangebracht en vind ik ze storend. Ook de neonlichten van particulieren vallen onder “reclame” en in sommige oude steegjes zijn die niet op hun plaats, in andere straten zijn ze dan weer een toegevoegde waarde. Als ik dan toch 1 reclamebord mag laten sneuvelen: de Coca-Cola op het De Brouckèreplein is mij een doorn in het oog! Wie trekt de stekker eens uit?

  • Ik heb niks tegen reclame, zolang ze niet storend of opdringerig is. Zo is in mijn ogen (oren eigenlijk) radioreclame per definitie storend, de Q-Musics van deze wereld zullen nooit een luisteraar aan mij hebben. Of van die banners die het halve computerscherm bedekken als je rondsurft op het net.

    Dat geldt uiteraard ook voor reclame in het straatbeeld. Sommige is best ok, andere is niet te harden: het genoemde Coca Cola gedoe bvb., of de poppenkast van de Dexia Tower, of de Panasonic reclame aan het Muntcenter, walgelijk gewoon.

    Maar daar ligt ook het probleem: probeer als overheid maar eens te bepalen wat kan en wat niet. Alles wegdoen zoals in Sao Paulo lijkt me ook te drastisch, maar hoe bepaal je wanneer iets lelijk is, of uitermate stoort?

  • jean

    Geen reclameborden van sloggi meer. Waar moet ik dan naar gapen in de file ???

    ‘t Stoort me niet, al is de helft van de reclame debiel en lelijk. Maakt deel uit van ‘t openbaar leven en reflecteert onze consumptiecultuur.

  • Peter

    Helemaal geen hoeft niet.

    Maar wel GEEN reclame bij verkeers(richting) borden, en juist daar lijkt de wiltgroei toe te nemen.

  • Leestip in dit verband: No logo. Door Naomi Klein.

  • Lukas

    Reclamepanelen zijn vaak in overddad aanwezig, groot veelkleurig want ze moeten opvallen. persoonlijk vind ik ze vervuiling, net zoals geluidsoverlast, of smog. (kijk maar eens op een druk kruispunt in een binnenstad naar keuze om je heen.

    In Parijs is enkele jaren geleden een wet gestemd dat
    op de Champs Elysée enkel ‘witte’ reklame mag, zelfs het gele logo van Mc Donald is daar mooi WIT, eerst geloofde ik het niet,
    maar zelf gezien, en het is mooi. Niet zo’n kakafonie van schreewerige reklameborden, logo’s en andere consumtiekreten om je heen, echt mooi.
    Moet hier ook kunnen, ooit!

  • francisvdb

    Lukas,

    Het is naar mijn mening de taak van creatievelingen (waaronder bvb architecten) om reclame en maatschappij op een meer geintegreerde manier te verwerken. We kunnen vandaag de dag onmogelijk om die reclame heen en soms vind ikzelf reclames wel noodzakelijk, los van of ze goed, slecht, grappig of saai zijn. Denk bvb aan billboards voor braakliggende terreinen (Arsenaal, Etterbeek…) of op kantoorgebouwen (Madou…)

    Maar er bestaan veel betere oplossingen of voorstellen. De Witte logo’s waarover je spreekt zijn typisch Zuid-Europese restricties die je steeds vaker ook hier ziet. Denk maar aan nieuwe bankgebouwen waar het logo wordt aangepast aan de architectuur van de gevel (Dexia…).

    Persoonlijk vind ik dat de beeldende kunst hierop ook mer zou kunnen inspelen. De installatie op de Rogiertoren komt in de buurt van wat ik bedoel. De foto’s van Sao Paulo vind ik eerlijk gezegd een schitterend architecturaal ensemble. Waarom geen gebouw of openbare ruimte ontwerpen die dit soort van metafoor gebruikt om de boodschap te brengen dat onze huidige maatschappij wordt overspoeld door nujtteloze en afschuwelijk lelijke reclameboodschappen? Ik zou al direct een voorstel doen voor het nieuwe Muntplein, als tegenreactie op de overdaad aan logo’s die de Nieuwstraat terroriseren… 🙂

    F.

  • In Brussel zie je – uiteraard – heel wat reclameborden in een Nederlandstalige en in een Franstalige versie. Ik maak er dan een sport van om uit te zoeken wat de ‘oorspronkelijke’ versie is. Vaak is een Nederlandstalige slogan net iets spitsvondiger dan zijn Franstalige broertje… of omgekeerd. Meestal kun je de taalspelletjes in een slogan niet zonder meer vertalen. En dus gebeurt het vaak dat een slogan in de ene taal wat meer geslaagd is dan in de andere.

    Of ik reclame uit het straatbeeld wil? Nee, op voorwaarde dat het “mooie” reclame is. Dat is gelukkig steeds vaker het geval.

    Over het effect van reclameborden op het koopgedrag heb ik wel bedenkingen. Ik denk namelijk dat het effect helemaal niet zo groot is als de reclamejongens veronderstellen. Ook wat het effect op het onderbewuste betreft. Maar ja, geen enkel groot merk kan het zich veroorloven om geen reclame te maken. En dus worden daar handenvol geld aan uitgegeven. Als reclame dan toch geld moet kosten, dan kan het maar beter mooi zijn ook.

  • jean

    Mja, over het effect van reclame (op het onderbewuste). Geen idee of er veel wetenschappelijk onderzoek naar wordt gedaan. Hoe zou men zoiets trouwens onderzoeken? Ik ben geen universitair maar ik vermoed dat men met een hoop psychologische, economische, statistische en sociale etc. parameters zal te maken hebben. Kan men om te beginnen het effect van reclame wel in een lab meten?

    Wel een goeie quote op internet gevonden:

    “Half the money I spend on advertising is wasted”, is een klassiek geworden verzuchting van de Amerikaanse dagbladadverteerder John Wanamaker. “The trouble is I don’t know which half.” Hij sprak zijn woorden ruim 115 jaar geleden.