Ik word brusselaar (deel 1)

Om tien voor acht daal ik fluitend de trap af, een signaal dat vrolijk beantwoord wordt door de parkieten van de huiseigenaar. Het miserabele weer kan mijn goed humeur niet temperen, want vandaag word ik echt Brusselaar! Sinds september 1998 woon ik hier reeds (eerst als kotstudent, later als tweede verblijfplaats), maar het werd eens tijd om die situatie recht te zetten. En vooral, ik was het beu om altijd naar Gent te gaan voor de administratieve kwellingen. Het gemeentehuis van Schaarbeek ligt om de hoek, en opent om acht uur, maar blijkbaar hebben velen het idee opgevat er iets eerder te zijn. De vleeshoop (jammer genoeg ruim voorzien van lijf- ochtendgeurtjes, hier en daar ook een heerlijk frisse shampoogeur) is zelfs te groot om onder het afdak van de ingangsdeur te kunnen.
Dan gaat de deur open. Amaai, een echte sprint door de gangen vangt aan. Ik verlies mijn geloof in het plan om snel snel even langs de administratie te lopen, voorheen het werk. We komen aan een tweede deur, waar zich al snel een keurige rij vormt. Braaf schuif ik ook aan, en begin te babbelen met twee Duitsers die achter me staan.

Maar blijkbaar had de rij net haar kritische lengte bereikt, want mensen willen niet langer aanschuiven, en wurmen zich langs de zijkanten naar voor. Nog geen minuut later heeft ook hier zich een vleeshoop gevormd. Ik probeer aan de geschokte Duitsers uit te leggen dat men zich hier best niet teveel aan ergert, en dat de beste strategie bestaat uit het jezelf zo breed mogelijk maken om toch nog enige fairness te garanderen. Nu, zelf ben ik eerlijk gezegd ook eerder voorstander van een eerlijke aanschuifmentaliteit (zie Engeland, Duitsland, Scandinavie), maar dat zit er jammer genoeg toch niet in.

Iedereen moet langs een loket passeren, waar een vriendelijke man tickets met nummer uitreikt. Het zicht op de lokettenzaal is echt wel fenomenaal (langs buiten vond ik het gemeentehuis van Schaarbeek al fenomenaal, en de binnenkant moet er echt niet voor onderdoen), maar de vele mensen (een veertigtal) voor mij geven me geen goede hoop. Edoch, de dienst bevolking blijkt slechts de interesse van enkelingen te krijgen, en na twee nummertjes is het aan mij. Snel een formuliertje invullen, en een vraag over mijn beroep beantwoorden (vond ik nog het moeilijkste: ben ik assistent, vorser, ingenieur, wetenschapper? Ik weet nooit wat antwoorden), en ik kon weer naar buiten.

Nu is het wachten op een bezoek van de wijkagent. Zet men in Brussel ook een fles jenever fris, of…

Share

Aboutnico

Nico. Bijna 30. Jonge vader. Blijven hangen in Brussel na studies. Ambtenaar. Gewoond in Etterbeek, Aalborg (DK), Oudergem, Etterbeek, München (DE), Schaarbeek en nu Sint-Joost-ten-Node. Levensgenieter (naar eigen gevoel), beetje workaholic (volgens anderen) – maar daaraan wordt gewerkt :-). Bierliefhebber, amateur-kok. Totaal a-muzikaal. Believer van het goede in de mens en/of maatschappij.
Check www.deblauwe.be als je meer wenst te weten…

  • ben onlangs van ukkel terug naar 1000 verhuisd.
    vorige week m’n domicilie gaan wijzingen in het “administratief centrum”.
    nummertje gekregen, mijn blik op de schermpjes geworpen, wat bleek: 200 mensen voor mij.

    nu wachtend op de wijkagent.
    de jenever staat klaar. maar hij schijnt op vakantie te zijn.

  • Woon al heel mijn leven in Brussel. De laatste 5 jaar vertoef ik vaker aan de kust omwille van mijn werk. Maar toch ben ik elke keer weer blij om terug in Brussel te zijn.

  • In Ukkel heeft de agent een briefje met zijn GSM nummer (privé) gedropt. Hem bellen was voldoende om te bewijzen dat ik er woonde… geen jenever nodig gehad!

  • Ik heb al drie keer binnen Schaarbeek nieuwe adressen betrokken en heb nooit ervoor een wijkagent ontmoet. Misschien zijn ze met de naam op de deurbel tevreden? In ieder geval is het een gigantisch verspilling van mankracht, politiemensen adressen te laten controleren. Hebben ze dar niets belangrijkers te doen?

  • Gilrawen

    In mijn geval (oudergem) kwam de wijkagent net van een receptie… ik heb ook geen jenever nodig gehad. 🙂

  • @Mike: inderdaad, op dat vlak is Ukkel echt een “gemeente”.
    Heb er graag gewoond. Maar toch terug het centrum nu… tja…

  • Joost

    Ik ben sinds begin dit jaar gedomicilieerd in Brussel-Stad. Mijn domicilieaanvraag verliep zonder veel problemen. Al beweerden veel mensen op voorhand graag dat ik mij op het ergste moest voorbereiden en ongewild in een rompslomp zou meegesleurd worden, dat ik snel terug naar mijn goede oude Vlaamse gemeente zou willen terugkeren. Niets daarvan dus, heel vriendelijk en correct bediend en twee keer tien minuten moeten aanschuiven in het administratief centrum.

    Evenwel geen bericht of bezoek gehad van de wijkagent. Haar naam ben ik vier weken zelf maar gaan halen op het lokaal commissariaat. Haar jeneverke is ze ondertussen nog steeds niet komen halen…

  • PiepScuim

    Welkom collega Schaarbekenaar!
    Nu ben je officieel een ezel 🙂

  • plum

    In Molenbeek komt de wijkagent ook langs. Ik denk dat dit nu, sinds een aantal jaren, een verplichte maatregel is en dat is niet zo slecht. Zo leert men ook z’n wijkagent kennen.
    In de 90’s, toen ik in Schaarbeek ging wonen, kwam de agent enkel checken of uw naam op de bel stond.

  • Jettsetter

    In Jette verloopt het inschrijven van een nieuwe burger probleemloos. Nummertje nemen, naar loketje en maar 2 wachtenden voor mij. Ik ben er nu 3 keer naartoe geweest en evenveel maal vlot en nederlandstalig geholpen. De wijkagent had een collega bij, en ze hebben eigenlijk heel het huis bekeken, en hadden nog tijd over voor veiligheidstips en zelfs een telefoonnummer van een goeie “allentrieker”, gezien ik nog stevig moet verbouwen. Eigenlijk hadden ze wel een jeneverke verdiend, maar ik drink dat spul niet …

  • Henkovic

    Mijn vriendin is buitenlandse, en in Sint-Gillis betekent dit dat je om 6 (zes!) uur smorgens buiten in de rij moet gaan staan om (hopelijk) in de loop van de dag bediend (nuja) te worden. ‘Gelukkig’ is er tegenwoordig een officieus systeem ontstaan waarbij de eerste aanschuiver een blad legt waarop iedereen zijn naam in volgorde schrijft, zodat je weer eventjes terug kunt gaan slapen. Echter slechts tot halfacht, want dan worden de officiele nummertjes uitgedeeld, volgens de volgorde van de officieuze lijst.

    Wijkagent is bij haar niet langsgeweest, een telefonische bevestiging volstond. Toen ik me even later echter ook inschreef, is hij wel langsgeweest, maar ik was niet thuis. Mijn vriendin is dan onderworpen aan een kruisverhoor (Waar? Waarom? Hoe? …) en quasi-huiszoeking. Was hij verbaasd wat een Vlaming in Sint-Gillis kwam zoeken of was hij gewoon op zoek naar de Jenever. Don’t kwow.

  • Pingback: Ik word brusselaar (deel 2) at BrusselBlogt()

  • bartje

    Ik huur een kamertje in Vorst, en afhankelijk van hoezeer het me bevalt, huur ik vanaf oktober of zo de hele flat. Vorst bevalt me wel, het is hier voorlopig ook heel rustig, al kan het ook zijn dat door de werken er minder verkeer is dan normaal.
    Voorlopig ben ik dus ook nog niet gedomicilieerd in Vorst.