Ik word brusselaar (deel 2)

‘t Is nu zondagavond, en de eerste echte stedelijke zomerwarmte is nog volop aanwezig in ons appartement onder ‘t dak. De ramen staan wijd open en een zacht briesje predikt gematigde verkoeling en draagt het gepiep van tram 92 om de zoveel tijd met zich mee. Vanuit het achterraam zie ik de VRT-toren (noemen de Franstaligen haar la tour RFTB?) een groen-rode lichtshow geven. Een mooi einde van een minstens even mooi Brussels weekend, dat voor mij vrijdagochtend met een bezoek van de wijkagent begon.

Katrijn had me woensdag een papiertje doorgespeeld met daarop het telefoonnummer van de wijkagent. Na twee maanden geen nieuws van haar inschrijving te ontvangen, was ze zelf naar het gemeentehuis gegaan om daar te horen te krijgen dat haar inschrijving geschrapt was. Ze schreef zich opnieuw in en kreeg het telefoonnummer om zeker te zijn dat het niet mis zou lopen. En ja, de tweede keer ging het vlekkeloos voor haar, dus waarom zou ik het zelf niet onmiddellijk via deze weg proberen?

Ik krijg een vriendelijke man aan de lijn die wat problemen heeft met zijn ordinateur, en me belooft terug te bellen. En inderdaad, nog geen twee minuten later hang ik weer aan de lijn, en probeer een afspraak met de wijkagent te regelen. Wat me frappeert is dat er geen rekening gehouden wordt met werkende mensen (nergens – zelfs niet één avond per week), is er de mogelijkheid om na de werkuren af te spreken. Nu, ik kies eieren voor mijn geld en kleur in mijn agenda braaf het blokje “vrijdag 10-12 uur” politieblauw. Als ie zo snel kan langskomen, dan wil ik gerust eens een ochtend thuiswerken.

Rond kwart voor twaalf zoemt de deurbel. Ik spring op, begroet de agent vriendelijk door de parlofoon en nodig hem uit op het derde verdiep. “Oh, dat is niet nodig, kan u naar beneden komen met uw identiteitskaart?”, klinkt het metalig terug. No problem, denk ik dan, en gezwind vlieg ik de trap af (hmm, ik zeg nu al zo lang dat ik het aantal treden ga tellen, maar neem het maar van me aan, ‘t zijn er veel). De formaliteiten duren ongeveer twee minuten: mijn identiteit wordt gecontroleerd, en hij vraagt of ik met mijn vriendin samenwoon, wijzend naar de Katrijn’s naam op het blad dat ik zelf invulde. Ik affirmeer, en krijg als prijs voor mijn antwoord te horen dat ik binnen drie weken een oproepingsbrief voor mijn nieuwe papieren kan verwachten.

Was het dat maar!? ‘t Is niet dat ik te hoog gespannen verwachtingen had, maar deze snelle twee minuten waren toch echt wel kort. Afin, weer een stap dichter bij het Ezelschap, ik kijk alvast uit naar wat de postbode binnenkort aandraagt. ‘t Zal trouwens mijn eerste elektronische identiteitskaart worden…

Deze post is het vervolg van Ik word Brusselaar (deel 1).

Share

Aboutnico

Nico. Bijna 30. Jonge vader. Blijven hangen in Brussel na studies. Ambtenaar. Gewoond in Etterbeek, Aalborg (DK), Oudergem, Etterbeek, München (DE), Schaarbeek en nu Sint-Joost-ten-Node. Levensgenieter (naar eigen gevoel), beetje workaholic (volgens anderen) – maar daaraan wordt gewerkt :-). Bierliefhebber, amateur-kok. Totaal a-muzikaal. Believer van het goede in de mens en/of maatschappij.
Check www.deblauwe.be als je meer wenst te weten…

  • yep, la tour RTBF…

    eerlijk is eerlijk hè

  • Nis

    Of gewoon la tour Reyers, zoals de Reyerstoren in het Nederlands (we lijken meer op elkaar dan we denken ;-))

  • Izo

    Bij mij is de politieagent nooit aan mijn deur gekomen. Ik ben naar de politiekantoor geweest met een kopie van mijn huurcontract, en dat was het…
    Mijn vriend heeft een ander verhaal. De wijkagent is in het appartement binnengekomen en heeft alle kamers bezocht om zeker te zijn dat hij inderdaad wel in dit appartement woonde…

    Dit bezoek verandert dus echt met elk agent !!! Niet echt professionneel !

    En ja, wij zeggen toch meer “la tour Reyers” dan “la tour RTBF”…

  • ma1082

    Woon nu al enkele jaren in Schaarbeek, 1 maal verhuisd binnen Schaarbeek en de wijkagent is steeds op zondag langsgeweest.

    Alleen zijn ze de tweede keer vergeten me op te roepen om mijn adreswijziging op mijn identiteitskaart te laten zetten. Ben dan na twee maanden zelf langsgeweest op het gemeentehuis, was opgelost in 2 minuten.

    Oh ja als je je nieuwe identiteitskaart gaat halen : Loket 0.08. De man aan de receptie heeft nogal de gewoonte om de mensen naar Loket 17 te sturen, waar vroeger de identiteitskaarten werden afgehaald.

  • De bourgeois die aan gene zijde van de spoorweg naar Namen wonen mogen naar de Radiumstraat, veel gezelliger 😉