httpv://www.youtube.com/watch?v=_pUeCAaIc9A
We hebben zonet een plugin geinstalleerd om makkelijker met Youtube videos te kunnen werken, en kennelijk verloopt dat vlotjes. Onze eerste test: een concert van Lady Linn in de AB deze week.
De kolossale man naast mij leunt tegen mij aan. Ik begin wat ongemakkelijk te wrikkelen maar hij wil van geen wijken weten. Zijn dikke dijen duwen tegen de mijne. Ik kantel mezelf zoveel mogelijk naar de andere kant tot ik met al mijn gewicht op één bil zit. Hij blijft even wijdbeens zitten. Ik kan ruiken hoe onfris hij is en adem dan maar door mijn mond, tracht mij op iets anders te concentreren. Tevergeefs. Ik sta enkele haltes voor mijn stop zuchtend op. Dan liever rechtstaan. Net als ik me omdraai om hem een van mijn ‘viezerikblikken’ toe te werpen, zie ik dat zijn ogen bloeddoorlopen zijn en twee verschillende kanten op kijken. En dat de oude vrouw naast hem, zijn moeder neem ik aan, zorgvuldig zijn veters strikt. En dan zijn muts wat beter over zijn hoofd trekt.
Animal van The Muppet Show leeft! En hij speelt drums bij Bobbie Peru, een Brits combo dat gisteren support act mocht spelen voor het Black Francis-concert. Een merkwaardig combo, dat wel: naast de drummer die er niet alleen uitzag als Animal, maar ook in dezelfde stijl drumt (inclusief een oerschreeuwtje op zijn tijd), waren er nog een bassist met een hanenkam en een zanger/gitarist met een nerd-kapsel, die verder gekleed ging in een rode overall, behangen met medaillons. Muzikaal mengde Bobbie Peru stoner rock met new wave van de late jaren 1970, genre Wire, XTC en Devo (ik vermoed zelfs een Devo-cover gehoord te hebben). Van een groep die met zijn groepsnaam refereert aan één van de meest memorabele karakters uit het oeuvre van David Lynch, wil ik me toch meer herinneren dan enkel de drummer.
Black Francis kent u dan weer vooral als de zanger van de Pixies, niet geheel en al ten onrechte één van de meest mythische groepen in het genre van de punk-gitaar-rock. Na de split van zijn groep ging Charles Thompson (zoals de man in werkelijkheid heet) vele jaren als Frank Black door het leven. Zijn solocarrière bleef echter altijd in de schaduw staan van de herinnering aan de Pixies, en dat was grotendeels ook terecht. Na de reünie van de Pixies enkele jaren geleden, nam hij weer de naam Black Francis aan, en bracht als dusdanig het album Bluefinger uit, een soortement rock opera die het leven vertelt van de Nederlandse muzikant/schilder Herman Brood. En het was uit deze Bluefinger dat Black Francis gisteren vooral putte.
Lees volledige tekst
De Markten wordt voor het ogenblik gerenoveerd, en gisteren was er een informatievergadering om de nieuwe uitbater te kiezen. Heeft er iemand wat meer info? Wanneer gaat het beste terras van Downtown Brussels weer van start?
In een reactie op een ander bericht schreef Jemenfish over de MIVB:
Ik heb overigens wel gemerkt dat ze nieuwe boetes hebben ingevoerd vanaf 2008, metro’s laten halt houden of zelfs geluidsoverlast geloof ik. Een metro te lang laten halt houden is 250 euro boete. Chapeau.
Dat men tegen bepaald wangedrag optreedt vind ik inderdaad heel normaal. Dat het vanaf 1 maart ook verboden is om op metrostellen te eten en te drinken, vind ik eigenlijk een stap te ver.
Toen ik ongeveer twee weken geleden met een dürüm döner kebab in een metrostation rondliep, werd ik door een medewerker van de MIVB aangesproken. Heel vriendelijk en correct, daar niet van. Men overhandigde mij een kartonnen kraslotje met de tekst “Le respect, ça se GAGNE ! Respect, dat WIN je! Manger à bord d’un véhicule, ça peut vous coûter cher ! In een voertuig eten kan je duur te staan komen!” Als je de zilverlaag van het kraslotje had weggekrabt, verscheen er een bedrag van 250 euro.
Van 75 tot 250 euro, dat is het bedrag dat je dreigt te moeten betalen bij “inbreuken waarbij er een risico voor het publiek of voor de verstoring van de exploitatie bestaat.” Als voorbeelden worden genoemd: “de orde verstoren, reizigers hinderen of lastigvallen, de installaties bevuilen, weigeren zijn vervoerbewijs te tonen, voedsel tot zich nemen…”.
Gehaaste werknemers die ‘s morgens op de metro hun boterhammetjes willen verorberen, hun appeltje willen schillen of hun busje soyamelk willen drinken lopen dus in de toekomst het risico diep in de portemonnee te moeten tasten voor deze “inbreuken”. In de zomer een ijsje eten of een flesje water drinken zal ook niet meer kunnen.
Zoals gezegd begrijp ik volkomen dat de MIVB wil optreden tegen vandalen en nitwits die de exploitatie van de metrolijnen hinderen en die weinig respect hebben voor hun medereizigers die daardoor vertraging oplopen of in een vieze metro moeten plaatsnemen. Dat is inderdaad allesbehalve aangenaam. Maar waarom moet men weer de normale reiziger straffen? Akkoord dat men diegenen straft die hun afval in de metrostellen achterlaten in plaats van het in de vuilnisbak te werpen, maar louter iets eten of drinken dient toch niet gesanctioneerd te worden.
Ik overweeg om, zo gauw de nieuwe regeling vanaf 1 maart van kracht is, bij wijze van burgerlijke ongehoorzaamheid de regel met betrekking tot het eten en drinken op de metro een paar keer doelbewust te overtreden.
Wat vinden de lezers van BrusselBlogt? Reacties zijn welkom.
Vanmorgen, 9:02. Ik kom toe aan de campus van de Vrije Universiteit Brussel, waar sinds enkele maanden een high-tech toegangssysteem met verzinkbare paaltjes operationeel is. Zeker in het begin liep het wel eens mis met auto’s die te snel de campus opreden, en onderweg een rijzend paaltje tegenkwamen, maar deze kinderziekten zijn nu grotendeels genezen. Hoewel…
Net toen ik aan kwam wandelen zag ik een kleine auto gezwind rechtsomkeer maken. Nog terwijl ik “iemand die niet (tijdig) geregistreerd raakte…” aan het bedenken was (ok, ‘s ochtends denk ik trager), zag ik de zwarte bolide zich achterstevoren aanbieden aan de camera met nummerplaatherkenning. Terwijl de paal de grond inzinkt, heb ik nog net de tijd om te zien dat de voorste nummerplaat in erbarmelijke staat is en ook voor mijn menselijke oog moeilijk leesbaar. De auto sprint achteruit de campus op, maakt een sierlijke draai (waardoor ik vermoed dat dit niet de eerste keer is dat de bestuurder dit maneuver uitvoert), en verdwijnt dan binnen enkele seconden met de noorderzon. Ik staar verdwaasd de – perfect leesbare – officiële nummerplaat na.
Een creatieve oplossing van een stadsmens die geen tijd heeft (of het niet belangrijk genoeg vindt) om een nieuwe nummerplaat te laten maken, of…?
Want de dienstregeling van een bus die slechts één keer per uur op weekdagen rijdt, dat is niet meteen iets om fier over te zijn, dat verstop je misschien best in het struikgewas, niet?
(Gecrosspost op bxl.blog)
Een tip! Afgelopen maandag was ik in Café Novo, waar een kleine tentoonstelling van grafisch werk me aangenaam verraste. Het werk van de twee artiestes, Oréli en Spacepafpaf, kon mij alvast bekoren.
Hun stijl is zoiets als dit:
Dit is werk van Oréli.
Mogelijk heel gemakkelijk, maar waar zie je dit?
Blijkbaar veel materiaal de afgelopen week, dus de keuze was best moeilijk. Ik heb er een wat eigenzinnige selectie van gemaakt, maar welke keuze is dat niet?. Met als rode draad “alledaagse dingen op een speciale manier in beeld gebracht”.
Foto hierboven: Café "La Brocante", place du jeux de balle, Brussels, Belgium van gbatistini. Deze panoramische foto komt pas echt tot zijn recht op ware grootte. De veelheid aan mensen en kleuren geeft de foto zijn speciale karakter.