Zwoegen of zwalpen?

Het speelt al wel eens in ieders hoofd: heb ik alweer niet de perfecte job gevonden, of ben ik gewoon niet uit het werkershout gesneden? Terwijl bij de doorsnee-mens het woord ‘ontslag’ zeer duidelijk in een negatief geladen sfeer zou worden ondergebracht, brengt het bij mij een onweerstaanbaar gevoel van vrijheid teweeg. In een verre fantasie zet ik al mijn collega’s op hun plaats en trap ik het af met lichte tred en brede glimlach. Om vervolgens op mijn eigen vrije ritme te beginnen leven, en een geweldig creatieve vondst te doen als het moment er rijp voor is, waarbij de noodzakelijke financiële overbruggingen worden gecovered. Hmm, wat een heerlijke gedachte. …

‘Misschien is het wel niet zo onwaarschijnlijk om dit waar te maken?’, flitst onvermijdelijk door mijn roze brein. Maar hoe begin je aan zo’n vrijheidsstrijd? En hoelang zou het duren vooraleer het lukt? Of hoe weet je wanneer je moet ophouden, of doorzetten? Zoveel vragen en het is nog niet eens een tastbaar feit. De vraag die me nog het meeste bezighoudt is of dergelijke levenswijze ook effectief beter zal blijken dan diegene die de maatschappij voor ons reeds heeft georganiseerd. En hoort daar ook bij dat er zal moeten worden rekening gehouden met mankement aan geld? Misschien wordt het wel een openbaarlijke bevrijding van het juk dat deze uitvinding sinds mensenheugenis op onze schouders heeft gedrukt. Leven zonder geld, is het mogelijk om daar geluk uit te putten? Misschien nog meer geluk dan ooit mogelijk met een leven in grote rijkdom? Soms loop ik langs een dakloze en stel me zeer oprecht de vraag of hij diep vanbinnen niet gelukkiger is dan ik die geen 15min kan doorbrengen zonder te denken aan financieel gerelateerde verplichtingen: moet naar werk, moet naar bank, moet naar supermarkt, moet op tijd gaan slapen want moet morgen vroeg op, moet me gelukkig prijzen want ik heb een job, moet moet moet moet moet …………

En de enige die het me oplegt dat ben ikzelf ! Toch? Ik heb een grondige hekel aan mensen die de schuld van een ongelukkig bestaan op een ander afschuiven, want het is mijn idee dat in se elke mens vrij is in gedachte om zichzelf te zijn. Dat het niet altijd even makkelijk is om de moed te vinden om je gedachten te verwezenlijken staat los van het feit dat iedereen doet wat hij uiteindelijk zelf kiest te doen.

(spin)

Share
  • Karl

    Een gedachte die meermaals bij me opkomt, en vooral deze periode.

    Soms moet je (laat ik het in politieke termen uitdrukken) 5 minuten persoonlijke moed hebben om je leven drastisch om te gooien.
    Alleen is dit meestal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

    Ik vind het soms jammer dat ik die moed nu niet kan opbrengen, misschien is de “moet” job een soort veiligheid of misschien juist een rem.
    Hoe dan ook, je moet zeker in je schoenen staan.
    Als je ee ntwijfelaar bent is het misschien eerder aangeraden een paar dingen te plannen, of toch op z’n minst een plan b te hebben… je weet maar nooit!

    Ach, die 5 minuten moed zal ik op een dag wel vinden , en voor de rest zal ik me eventjes content stellen met die prachtig beschreven gedachte 🙂

  • Ik heb zes jaar geleden ook beslist om m’n toenmalige commerciële job vaarwel te zeggen en bibliothecaris te worden. Ik verdiende toen de helft meer dan wat ik nu verdien en net voor ik ontslag nam bood men me zelfs nog een promotie aan. Die heb ik geweigerd.

    Ik wilde een job waarin ik me ‘sociaal’ nuttig kon maken in plaats van alleen maar te werken voor een handjevol aandeelhouders. Nu ben ik ambtenaar, maar mijn engagement voor mijn job is minstens even groot als vroeger toen ik nog in de commerciële sector werkte. Ik ben geen nine-to-fiver en zal dat ook nooit zijn.

    Ontslag nemen uit een goedbetaalde baan was geen gemakkelijke beslissing. Ik heb er destijds twee jaar over gedaan. Ik heb mijn levensstijl ook moeten aanpassen, want hoe je het ook draait of keert, naargelang je meer verdient ga je ook meer uitgeven. En als je minder verdient kan dat dus niet meer. Maar alles welbeschouwd, heb ik mijn beslissing niet één keer betreurd.