Brusselse poses
Foto hierboven: 1030 life van Rajko.be
Monthly Archive for August, 2009
20 september is het opnieuw zover: Brussel ontwaakt zonder uitlaatgassen en het zal voor elke Brusselaar terug even genieten zijn van deze autoloze zondag. Het ideale moment, moet de Beursschouwburg gedacht hebben, om het nieuwe seizoen te starten. Gratis ontbijt en optredens op hun stoep. Sinds het heengaan van Klinkende Munt is dit nog één van de zeldzame momenten dat de Beursschouwburg zo publiekelijk aanwezig zal zijn. Persoonlijk hoop ik terug op een ommezwaai en dat de Beursschouwburg even mag terugkeren naar de open sfeer van nog niet zolang geleden. Jamnights, labelnights, try-outs, dj-sets,… midden jaren ‘90 waren er zelfs matinees op zondagochtend met oa ‘La Esterella‘. Grootse tijden voor de Beursschouwburg en haar café.
Over Piknik Elektronik gesproken (zie voorgaande post): deze fijne foto’s van Anna liepen binnen. Het gaat om de sessie van zondag 23 augustus in het Ter Kameren Bos.
Wie dit jaar zelf nog een Piknik wil meemaken, kan dat nog tot en met 20 september!
Gisteren/Vandaag in Brussel deze week een heel boeiend stukje gelezen over een reporter die eens de laatste trein vanuit Brussel richting de kust neemt, en terug met de eerste trein, ondertussen een praatje slaand met de personen op de trein, gaande van bezoekers van de ‘foor’ over rugzaktoeristes tot wat later de ietwat meer beschonken treingangers.
Eigenlijk vroeg ik me af of dit idee niet leuk zou zijn om ook te doen maar dan gebruik makend van het Brusselse openbaar vervoer. Uit eigen ervaring weet ik dat je daar al wel heel eigenaardige ervaringen kan meemaken, zowel positief als negatief.
Om zelf niet met voorbeelden uit te pakken, kan ik misschien gewoon een balletje opgooien: Iemand anders die al iets lollig/verbazingwekkend/raars enz. meemaakte in het Brusselse openbaar vervoer, of het nu metro, tram, bus, noctis of andere is?
Deze week startte boterhammen in het park, met aansluitend ook een vleugje feeërieën, in Brussel. Zoals iemand op deze blog ook al aanhaalde, een leuk gegeven, met een volwassen, nuchter en bedaard publiek.
Dat is voor deze zomer een verademing. Na het Brussels Summer Festival (waarbij de artiesten uit Brussel op een hand vielen te tellen, zoals gewoonlijk), dat onwaarschijnlijk genoeg voor een periode van bijna tien dagen het alleenrecht kon verkrijgen over bepaalde openbare plaatsen en hiervoor een toegangsprijs kon vragen van 15 euro (Warandepark/Paleizenplein), kunnen we met argusogen ook eens de andere evenementen bekijken.
Na het jarenlange debacle van ‘le gazon’ in het warandepark, stampten enkele moedwillige Brusseleirs het initiatief Piknik Elektronik uit de grond, dat elk weekend sinds jaren doorgaat in een ander park. Dat stad Brussel het initiatief een warm hart toedraagt, onder andere door nooit enige problemen te ondergaan én meerdere attracties voor kinderen te voorzien, kon men afleiden dat ze al twee keer een plaats kregen op het Irisfestival. Het trok niet honderden, maar duizenden aanwezigen, die wel eens een rustig middagje wouden doorbrengen op relaxte wijze.
Het komt me stilaan de strot uit.
Als mensen me vragen waar ik woon, en ik nog maar even verwijs naar de Dansaertwijk wordt ik terstond met zwavel en pek overgoten.
Ik zou medeplichtig zijn aan de gentrificatie, oude mensen wegjagen uit hun woningen, de prijzen huizenhoog aanzwiepen, allochtone buurtbewoners naar de periferie drijven.
Als ik me even opricht om adem te halen moet ik aanstonds dekking zoeken voor de koosnaampjes die op mij worden afgevuurd : rijke stinkerd, geldzak, snob, parvenu, of de meest honorabele : Dansaertvlaming.
Toen wij negen jaar geleden, met een aantal mensen een pand verwierven in de Zennewijk kochten wij niks meer of minder dan een vervallen, tot op de draad versleten gebouw.
De prijs was schappelijk. Toen nog, nu zouden wij er niet meer kunnen op bieden.
Een aantal jaren geleden, ik ben al enigzins vergeten hoe en waarom, kwam ik terecht bij het centrum ‘Help Animals’, gelegen in de Bollinckxstraat 203 te Anderlecht – Voor de duidelijkheid, ja, dit ligt volledig in het industrieterrein.
Het centrum onderscheidt zich van de andere door een vrij pertinente eigen werkwijze te hanteren en geen van hun dieren af te maken maar eerder op te voeden. Hiervoor zijn er medewerkers aanwezig, maar ook vrijwilligers zijn er meer dan welkom.
En vooral dat laatste is het meest frappante, in mijn ogen, voor Brussel. Je kan er, mits het inleveren van je identiteitskaart, een leiband verkrijgen en ongedwongen kennis maken en gaan wandelen met de dieren naar keuze, terwijl je in het kattenpension urenlang indien je wil kan gaan zitten.
Indien je dus last zou hebben van een allergie maar toch dol bent op dieren (zoals mij), of geen plaats hebt op je appartement voor een hond of kat (wederom zoals mij), is dit soms een welkom alternatief om toch even met een aantal viervoeters kennis te maken. En voor diegenen die wel op zoek zijn naar gezelschap: De dieren zijn, mits terugbetaling van alle kosten zoals inentingen enz, allemaal beschikbaar voor een vrijblijvende gift.
Je vindt alle informatie, in drie talen, op hun website.
Indien iemand nog weet heeft van soortgelijke initiatieven in het Brusselse, gooi ze gerust even op 
Hoe kun je je meer toerist voelen in je eigen stad dan door een begeleid boottochtje te maken? In het kielzog van druk fotograferende Japanners Manneken Pis bewonderen, is uiteraard ook een optie, maar ik koos op een zonnige zomerdag voor Brussels by water. Plaats van afspraak: het kanaal van Brussel.
Een uurtje later dan gepland, ging ik om 17 u aan boord van de Vivaldi. De boot van een uur vroeger had ik net gemist, zodat ik nog een poos kon verwijlen op Brussel Bad. Ik nam plaats op een bank aan stuurboord en merkte dat de boot niet vol zat. Er waren veel gezinnen met kinderen en mensen van verschillende nationaliteiten. Gids André stak meteen van wal. Hij wist ons in het Frans en het Nederlands te vertellen dat de kapitein een Nederlander was, Maarten De Vries, en dat diens vrouw Julia de bestellingen opnam voor drankjes en ijsjes. Hij zou ons de haven van Brussel tonen. Het bijzondere eraan is dat de zeehaven 120 km van de Noordzee ligt en dat er schepen kunnen passeren van 4.500 ton.
Brussel Bad is achter de rug, maar we kunnen nagenieten dankzij deze foto-inzendingen van Anna Sebok.
Heeft u zin in een feelgoodmiddagje ?
Zon, gratis muziek, bevolkt met alleen maar vrolijke mensen en koele drankjes ?
Dan moet u deze week onverwijld naar de boterhammen in het Park.
De boterhammen zijn, zonder meer, het allervriendelijkste en vooral meest intergenerationele zomerfestival van deze stad.
Het wemelt van de vrolijke koppels van middelbare leeftijd, die op de tonen van de muziek prompt weer verliefd worden op mekaar.
Frank VanderLinden moet nog maar even “Lukt het een beetje met hem..” aanheffen of fluks gaat de arm van manlief liggen op de schouder van zijn dierbare.
Hier geen gestoorde relaties.
Éne Femke heeft een papieren vlaggetje gemaakt en zwaait daarmee vrolijk naar zijn oma die naast haar zit. Beide lachen uitbundig.
Er zijn ook wat zwangere jonge vrouwen, die Werchter of Couleur Café wat te wild en te luid vonden, maar hier op het einde van de zomer nog genieten van de zon en de milde muziek.
De kans dat de kleine wordt vergiftigd door verdwaalde heroine-spuiten is onbestaande op dit festival.
Hier komen alleen argeloze mensen die het beste voorhebben met zichzelf en met mekaar.
Zou er ooit al zijn gevochten op dit muziekfeest ? Onwaarschijnlijk.
Toch niet om een boterham, die men overigens gratis krijgt als je de Standaard leest.
Het toekomstige casino doet nog niet mee, maar Fortis Real Estate en de winkels popelen blijkbaar van ongeduld om de deuren van het Anspach Center te openen en wel op 4 september. De avond voordien is er een openingsreceptie op persoonlijke uitnodiging voor onder meer de winkeliers (met een toespraak van burgemeester Thielemans en een spektakel). Buurtbewoners werden niet uitgenodigd. Toen ik – als overbuur – Fortis Real Estate daarover bevroeg, kreeg ik meteen een uitnodiging. Ze kunnen niet iedereen uitnodigen, maar mijn straat is prioritair – zo klinkt hun antwoord. Wel vreemd dat prioritair in hun woordenboek niet overeenkomt met systematisch uitnodigen.*
Op het terras van de Cirio zit een man en een vrouw. Hij is net en sportief gekleed en leest een boek. De vrouw, eveneens in een fleurig kleedje en zonnebril, kijkt ietwat verveeld voor zich uit.
Soms kijkt ze naar haar man, als verwacht ze iets maar hij leest een heel dik boek, die is nog een tijdje zoet. Als ze niet naar haar man kijkt, kijkt ze gegeneerd naar de voorbijgangers.
Zij is geen ervaren terrasganger : zoveel is duidelijk.
Als je samen een terras aandoet moet je goede afspraken maken. Een boek lezen kan, mits je partner daarmee akkoord gaat, dat is hier duidelijk niet het geval. De man vindt zijn lectuur veel boeiender dan zijn vrouw, dat zint haar niet.
Je kan het wel doen, als je partner het leuk vindt om te genieten van wat er passeert. Je kan ook beslissen om allebei een boek te lezen,
kan allemaal. Nogmaals : goede afspraken maken goede vrienden. Ook in een relatie, ik kan er van meespreken.
Binnenwippers. Zo noem ik de obers van de restaurants in de Beenhouwersstraat en omgeving. Als zij beweren dat ze voorbijgangers niet aanklampen, kan ik getuigen dat dit een ingeburgerde praktijk is.
De kortste weg van bij mij thuis naar het Centraal station loopt via de Beenhouwersstraat – zeker nu de ingang Horta er bij is gekomen. En elke keer moet ik de binnenwippers van me afkloppen. Of toch minstens snel doorstappen en hen sterk negeren, wat soms moeilijk is, ze kennen het woord aanhouden als geen ander. In gedachten antwoord ik ‘neen, ik woon hier en ben op weg naar huis/station’. Maar dat kunnen ze niet aan me zien.
Mijn vriendin wil al lang niet meer via die weg naar het station. Is dat niet jammer? Het ergste is dat ik zie dat het werkt. Bij toeristen.
Het is misschien spijtig voor hen en hun omzet, maar op dit moment is de Beenhouwersstraat goed te doen. Vijftien restaurants in de befaamde Beenhouwersstraat mogen vanaf vandaag één week lang geen terras meer plaatsen. Klanten aanklampen is namelijk verboden. Door de recente straf houden ze zich wat meer gedeisd en de gestripte terassen maken de doorgang ook groter.
Lang leve de stad voor haar doortastend optreden.
Recente commentaren