Gentrification

Het komt me stilaan de strot uit.
Als mensen me vragen waar ik woon, en ik nog maar even verwijs naar de Dansaertwijk wordt ik terstond met zwavel en pek overgoten.
Ik zou medeplichtig zijn aan de gentrificatie, oude mensen wegjagen uit hun woningen, de prijzen huizenhoog aanzwiepen, allochtone buurtbewoners naar de periferie drijven.
Als ik me even opricht om adem te halen moet ik aanstonds dekking zoeken voor de koosnaampjes die op mij worden afgevuurd : rijke stinkerd, geldzak, snob, parvenu, of de meest honorabele : Dansaertvlaming.

Toen wij negen jaar geleden, met een aantal mensen een pand verwierven in de Zennewijk kochten wij niks meer of minder dan een vervallen, tot op de draad versleten gebouw.
De prijs was schappelijk. Toen nog, nu zouden wij er niet meer kunnen op bieden.

Met veel bloed, zweet en tranen hebben wij de woning grondig gerenoveerd en opgeknapt. Let wel : met eigen bloed, zweet en tranen.
Het manna kwam evenmin uit de hemel.
Er staat nu een frisse stulp die onderdak biedt aan een aantal minder jonge maar vooral jonge gezinnen, met ondertussen flink wat kleingoed.
Rijk zijn wij helemaal niet, integendeel, wij moeten hard werken om deze woonst af te betalen. Klagen doe ik allerminst, het is een aangename plek om te wonen.
Er is veel glasbreuk dat wel, soms wat lawaai van de jongelui en ook de quads zijn nooit ver weg.
We nemen het er graag bij. Dit is geen residentiële wijk, ik zou daar niet willen wonen.
Het is een gezonde mix van sociale woningen, privé-eigenaars, Gombers en kleine en grote appartementen. Jong en oud, blank of gekleurd, met bescheiden en minder bescheiden inkomens.

Toch hadden we hier niet mogen wonen, volgens sommige mensen.
Een aantal onder hen hebben me verteld dat ze niet “schuldig” wilden zijn aan de gentrificatie in de binnenstad, ze hebben een pand verworven in Kurgem of Anneessens.
Hoelang zal het nog duren eer Anneessens branché is ? Gaan ze dan opnieuw verhuizen ?

Er zijn excessen, ik zal het niet ontkennen, ik hoef ze zelfs niet ver te zoeken in mijn buurt.
Maar zijn wij zondaars ?
Verantwoordelijk voor de prijzen die idd de pan uit swingen ?

Wat is er mis mee dat middeninkomens de binnenstad vitaliseren ?
Wij betalen flink wat belastingen, om nog maar van het kadaster te zwijgen –
waar gaat het gemeentebestuur de middelen vandaan halen om deze stad te ontwikkelen, als we allemaal gaan lopen ?

Ik zal de eerste zijn om op de bres te gaan staan en de stad te hengsten, om met onze middelen te investeren in sociale woningbouw en huurpremies, en tegelijk huisjesmelkers en speculanten zwaar aan te pakken.
Maar ik weiger het boetekleed te dragen. Er zijn andere gangsters.

William deraedt
Hetrijkderzinnekes.blogspot.com

Share
  • Gentrificatie gebeurt meestal in twee golven: de eerste golf zijn de mensen die ontdekken, opknappen, hip maken en de tweede golf zijn de mensen die binnen een hip geworden wijk opkopen.

    De ideale stad zou een stad zijn, waar die twee groepen om de 15 tot 20 jaar verder trekken en nieuwe wijken opknappen, zodat aan het einde alle wijken van een stad binnen de 100 jaar of zo eens hip en gerenoveerd gewest zouden zijn. Jammer genoeg zijn er wijken, waar de gentrificatie nooit langskomt.

    Brussel kan de binnenstroom eigenlijk aan, er staan enkel te veel appartementen en huizen leeg.

  • Jemenfish

    William: Ik kan je verhaal helemaal volgen, maar je moet ook in de denkwijze kunnen komen van de mensen waarvan je die opmerkingen krijgt.

    De prijzen, voor eigenlijk heel Brussel, blijven steevast kunstmatig de hoogte in gehouden. In de Dansaertstraat tel je al gauw boven de 1000 euro neer voor een pietluttig appartement. Maar ook andere kanten van Brussel is de huur en de aankoopprijs gewoon hallucinant.

    Zeg me nu eens, heb je in al die tijd dat je er zag iemand gezien die een appartement of een huis persoonlijk wegdeed of verhuurde? Telkens weer worden er huisjesmelkers, bezitters van meerdere woningen, en vooral immokantoren overal op los gelaten. De immo kantoren zullen ook geneigd zijn om in zee te gaan met de personen die al meer bezitten. Als iemand die op zoek iets naar iets deftig kan ik je niet vertellen hoe vaak ik al zo hautaine gevallen heb zien langskomen die enkel interesse hebben in een pand een minimum op te knappen om het dan aan zo grof mogelijk geld te kunnen slijten.

    Dat Vlamingen wegtrekken uit Brussel is ondertussen gekend. Dat je een huis kan hebben voor 2/3e van de prijs net buiten Brussel van een amper met 2 bewoonbaar appartement in Brussel, tart de verbeelding voor velen.

    Als ik dus nog 1 keer bij de verkiezingen de argumenten hoor vallen van Vlamingen die wegtrekken e.d.: Doe er dan met de Gomb, wonen in Brussel, enz. iets aan, en concentreer je op, zoals William zelf, die panden opknappen en ze daarna open te stellen, i.p.v. het zoveelste Gomb project met slechte isolatie.

    Want het zijn de enkelingen die die gentrificatie op gang trekken, en niet die reusachtige pseudo-sociale projecten.

  • Ik denk dat je minstens 2 universitaire diploma’s moet hebben om zo’n kromredenering voor elkaar te krijgen die maakt dat je een huis koopt in Kuregem ipv het centrum om “de gentrification tegen te gaan”… Jezus mofo Christ…

    Alsof er geen belangrijker problemen zijn…

  • Waar lees jij die redenering?

  • Hmm, wat een moeilijk woord. Even opgezocht: Gentrification (‘veredeling’) is een Engelse term die gebruikt wordt om de opwaardering van een buurt of stadsdeel op sociaal, cultureel en economisch gebied aan te duiden. De herwaardering van het stadsdeel gaat gepaard met een stijging van de prijzen voor onroerend goed. Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Gentrification

    Het kwam hier trouwens al eerder aan bod:
    http://www.brusselblogt.be/2007/10/08/gentrificatie-van-brussel.html

  • Bart

    Ja maar het PROCES begint bij personen als William die wensen iets aan te kopen en op te knappen. 1 keer er zo een projecten zijn volbracht wordt de buurt automatisch opgewaardeerd, en daar ruiken sommigen geld. 1 keer die bal dan weer aan het rollen is, dan snap ik de mensen die klagen effectief. Maar die klachten dienen gericht te worden tegen de speculanten, immo-kantoren en opkopers. Die zorgen er zoiezo al voor dat meestal alles te huur staat en bijna niets te koop. Het is aan een stad om om te kunnen met dat hele proces. Er zijn wel meer steden die economische problemen kregen er door.

    Overigens zijn de woningen in centrum Brussel bijna op 1 hand te tellen. Alles is al opgbroken in appartementen, hoe klein ook.

  • Dat stadsherwaardering schade kan opleveren aan kansarme huurders kan toch geen reden zijn om niet aan opwaardering te doen? Gelukkig dacht men daar in 1695 anders over of de Grote Markt was nooit gebouwd. Wat die economische problemen zijn die daaraan gepaard gaan (post hierboven): enlighten me.

    Mijn inziens zijn huisjesmelkers, opkopers, etc… nog veel actiever in achtergestelde buurten (Sint-Joost,..), waar de huizen met 13 deurbellen staan ipv. 4, wat daar dan ook geheel los staat van het fenomeen “gentrification”.

  • Bart

    Zeg man, voor iemand die een beetje in het wilde weg gaat aanvallen op statements dat personen elders dan in het centrum gaan zoeken kan je wel even 5 seconden zelf de feiten opzoeken

    http://en.wikipedia.org/wiki/Gentrification of de link van Tine hierboven.

    Negative aspects of gentrification
    The cost of renting a residence in the area increases significantly, resulting in a displacement of local residents and in a reduction of affordable housing.
    Families that cannot afford the increased price of housing in the gentrifying neighborhood may move to surrounding areas, which puts pressure on affordable housing supply across the region.
    Some previous residents may be unable to obtain housing at a price that they can afford and thus become homeless.
    Certain businesses catering to a particular segment of population may shut down once that population is displaced.
    The increase in the property values of a neighborhood rarely increases the living standards of the low-income residents of the area.[52]
    There can be tension between newer and older residents.

    En gentrification zou problemen als kleine huizen met 13 deurbellen oplossen in de zin dat enkele gemotiveerde personen het pand zouden opkopen, verbouwen en een leuke uitstraling geven. Met de prijs van 400.000 euro in sommige gemeenten, sweet dreams. Bij vrijwel elke woning die ik al bezocht die te koop stond stonden de koppels aan te schuiven die al direct berekenden welke kamers ze allemaal konden van elkaar scheiden om er zo veel mogelijk geld uit te kunnen trekken. Voor dat type mensen zijn opkopers van panden die ze dan herstellen dan ook een goudmijn achteraf…

  • Johnnyboy

    Ik woon in de wijk rond de bottelarij en ik kan niet wachten tot de gentrificatie begint 🙂

  • Stijn

    Prachtig, ik ben een weekje van het toneel en ik mis hier bijna een woordenwisseling.;)

    Dat “gentrification” (verschrikkelijk woord trouwens) een keerzijde kent, valt niet te ontkennen. Of dat dan meteen ook een reden moet zijn om alle vormen van heropwaardering te boycotten (zoals ik wel eens gehoord heb) vindt ik dan weer een stap te ver.
    Ik zou deze rebellen wel eens in mijn teletijdmachiene willen meenemen naar het Brussel van 20 jaar geleden. Benieuwd of ze dan nog steeds zo sceptisch staan t.o.v. de opwaardering van straten/wijken.

    En het feit dat “Dansaertvlaming” ondertussen bij het lijstje met “(sale) flamand” kan worden gevoegd… tja… Bij de ene brengt succes van anderen bewondering en inspiratie, bij de andere dan weer rancune en bitterheid…

  • Maar die opkopers en huisjesmelkers die waren daar al làng voor dat over gentrification gesproken werd… Dus waarom dit in de nek schuiven van een aantal goed-menende mensen die in het centrum willen wonen en renoveren?

  • Sterker nog, huisjesmelkerij heeft (naar mijn weten) nooit tot de heropwaardering van een buurt geleid.

    Volgens sommigen zou je de Brusselse woningen in hun huidige staat moeten laten. Verder laten verkrotten en leeg laten staan. Buiten krakers en asielzoekers zie ik niet meteen wie hier nog baat bij heeft.

  • Niels

    Ik woon in Oud-Molenbeek, in een “gegentrificeerde” brouwerij (ook niet ver van de Bottelarij). Vind het er geweldig! Om mij heen bijna alleen maar mensen van Noord-Afrikaanse afkomst, en hier en daar nog een ander loftproject in de buurt. Toegegeven, verderop in de straat tref je inderdaad ook in slechte staat verkerende huizen aan met 20 deurbellen aan de voordeur. En in het complex waar ik woon bijna alleen maar jonge koppels of alleenstaanden met een goede job (sommigen hebben de plek zelfs al “Melrose Place” gedoopt, het heeft er ook wel iets van weg, met een kleine koer etc.). Maar al met al geeft het een gezellige mix. Wat is hier mis mee? Mijn Marokaanse overbuurman, die zeker twee panden in de straat in bezit heeft en daarin étages verhuurt, kijkt de gentrificatie handenvrijwend aan.

  • Bart

    In de vorige discussie 2 jaar geleden over gentrification las ik dat Schaarbeek een halt had toegeroepen aan het alsmaar blijven onderverdelen van panden in steeds kleiner appartementen/studio’s.

    Iemand een idee hoe dit tegenwoordig zit in Brussel? Ik vermoed dat dat toch een aantal problemen zou oplossen eigenlijk. Want tegenwoordig…’Studio te huur. 20m²’.

  • Thijs

    Schuiven en verschuiven is een klassiek gegeven in een stad, maar ik ben ervan overtuigd dat het in Brussel veel feller gebeurd dan in andere steden. Brussel heeft nu eenmaal een beleid die gericht is voor opvang van mensen in een precaire situatie eerder dan het houden van de middeninkomens. Het aantal sociale huurappartementen is gigantisch en door de immense wachtlijsten is Brussel er in sneltempo nog aan het bijbouwen.

    Doordat de mensen zich in een precaire situatie bevinden is hun verblijf in vele gevallen tijdelijk. Wat maakt dat hun aandeel op maatschappelijk vlak ook maar tijdelijk is en wat hen moeilijk in staat stelt om hun leven hier kwalitatief op te bouwen (met alle gevolgen van dien).

    Brussel zou veel beter investeren in sociale koopappartementen (of huizen) en tegelijk een beleid voeren om middeninkomens te houden. Dit zou zorgen dat mensen met een laag inkomen iets kunnen opbouwen, kansen krijgen om zichzelf op te waarderen, maar ook een engagement op lange duur aangaan om iets te maken van de buurt of stad waarin ze leven.

    Het ijltempo waarmee Brussel sociale huurprojecten uit de grond aan het stampen is weegt ook op de traditionele vastgoedmarkt (die eigenlijk al vrij beperkt is). De vraag naar grote appartementen of kleine gezinswoningen is hierdoor zo enorm geworden dat bouwpromoters zonder blozen overdreven prijzen kunnen hanteren.

    Veel alternatieven als ‘middeninkomen’ zijn er momenteel in Brussel niet: ofwel hoop je ergens in een ‘mindere’ buurt een pand te vinden en deze te renoveren (met alle risico’s vandien) of hoop je je gading te kunnen vinden in het aanbod van de GOMB. Wachttijden tot 2 à 3 jaar moet je samen met de prefinanciering erbij nemen. Het woningfonds biedt ook woningen aan, maar bij een recent renovatieproject zag ik prijzen voor een casco loft van 120m² van +/- 190.000 euro…dat kan je moeilijk sociaal noemen.
    Vele mensen hebben het geduld niet (zeker als er plots kinderen zijn) en vertrekken. Je kan het hen moeilijk kwalijk nemen. Anderzijds ben ik trots dat het omgekeerde ook mogelijk is en dat je soms toch -na veel geduld en wat geluk- een oplossing kan vinden om in een stad als Brussel te kunnen blijven.
    Als het ware een kleine school visjes die koppig tegenstroom blijven zwemmen…

  • @Thijs, “Het aantal sociale huurappartementen is gigantisch”. Sorry, maar enkel in twee belgische steden hebben sociale woningen een aandeel van 20 tot 30 percent van de woningsmarkt, wat in Nederlandse, Franse en Duitse steden normaal is – Luik en Charleroi. De 8% sociale woningen in Brussel zijn verre van “gigantisch”, en als je erbij neemt, dat zeker de helft ervan in Nederland of Duitsland als onbewoonbaar zou verklaard worden, ronduit belachelijk.

    Ik zie eigenlijk enkel twee oplossingen: Het systeem van publieke sociale agentschappen sterk uitbreiden, die privé-eigenaars van wenige leegstaande appartementen bevrijden van het risico huurders te krijgen die hun huur niet kunnen betalen enzv.; én publieke infrastructuur voor kinderen en families uitbouwen die familieleven ook zonder eigen tuin aangenaam maken.

  • Bart

    @Thijs: Ik ben zo een vis, en het is mooi verwoord 🙂

  • Thijs

    Wat Malte zegt klopt inderdaad, maar cijfers en percentages zijn ook een relatief gegeven. Die 8% is een gemiddelde. Er zijn in het gewest gemeenten waar het percentage veel hoger ligt, anderen trekken deze dan weer naar beneden: Elsene 3,4%, St. Gillis 4,9%, Schaarbeek 4,5%, Ukkel 4,5%, St Pieters Woluwe 5,23%, Oudergem 5,55%…
    De voorgestelde oplossingen zouden inderdaad deel moeten uitmaken van een algemeen plan.