De Onbestemmelingen

Een man weifelt tussen Johnny Rotten, de Hare Krishna en Charles Manson. Hij is helemaal kaalgeschoren, met een vergeten plukje haar,
zomaar ergens achteraan op zijn hoofd.
Hij draagt een rugzak in de vorm van een langgerekt knuffeldier, ook het dier weifelt tussen een aap, een giraf en Schanulleke.
Zijn vriendin draagt hele zware schoenen – of laarzen ?
Ik dacht eerst dat ze een klompvoet had. Beide zolen zijn minstens 10 cm hoog, daarboven draagt ze zware dikke kousen, maar bovenaan zijn de schoenlaarzen helemaal open, zoals dit gebruikelijk is bij sandalen.
Ook deze vrouw aarzelt, en plein hiver, tussen lente en herfst.

Onbestemde mensen.
Thuis slapen ze op stoelen en eten op bed.
Mensen met een kantje af, waarbij het in de zomer al om halfzeven donker is.
Aangespoeld, verloren gelopen of blijven hangen ?
Er zijn er met bosjes in de stad.
Vanwaar komen ze, waar gaan ze heen ? Hoe overleven ze ?
Even onbestemde antwoorden.

In de ondergrondse van de Brouckère gaat zij richting A. Max, hij naar de Anspach. Nadien keren ze terug en komen opnieuw samen.
Er wordt niet gediscussieerd, ze gaan gewoon zitten.
Hij neemt de Metro ter hand, die is achtergelaten door een vorige passant. Hij leest zomaar – de beursberichten, de oorlog in Irak of de Trofee Gazet van Antwerpen ?
Zij sluit haar ogen en lijkt te mediteren, maar ik vermoed dat ze slaapt.
Is ze moe ? Waarom ? Ook haar moeheid is vaag en dof.
Daarop staat hij recht, zij volgt – er wordt niet overlegd.
Heeft hij een plotse ingeving ?
Op de roltrap komen ze twee bekenden tegen, onbepaalde mensen.
Zij dalen de opgaande roltrap af, maar merken dat dit geen goed idee is.
De anderen wachten hen op beneden, maar zij staan boven.
Eén van beide groepjes moet bewegen maar inplaats van naar mekaar toe te komen, schreeuwen ze één en ander onverstaanbaars.
Daarop gaat ieder zijn eigen weg.

Zo verloopt de dag voor onbestemde mensen.
Op en af, heen en weer, een eeuwig va et vient.
Gestoorde getijden.

Gelukkig wonen ze in de stad, op de buiten zouden ze verloren lopen.

http://hetrijkderzinnekes.blogspot.com/

Share
  • pogonus

    William, ik word zo stilaan bang voor de dag dat ik ook eens ergens jouw pad zal kruisen en nietsvermoedend ten prooi zal vallen aan jouw scherp spiedend oog…

  • bernd ebbo visser

    Hoi William,

    Ik wil dit gedicht graag plaatsen in een benefietbundel. Wil je even contact met mij opnemen?

    Liefs,

    Bernd Ebbo

  • Pingback: Brusselblogt » Blog Archive » Een Brusselaar in Holland()