Slachtoffers homofobie gestraft

Ik lees dit op de voorpagina van BDW. Een ontstellend bericht over een jong koppel die louter en alleen omwille van hun sexuele geaardheid uit de Anneessenswijk werden weggepest, opgejaagd met stenen en glasbreuk door een bende snotapen  en onverschillige (dus schuldige) volwassenen.

Ik lees dat die mensen al in 2005 zijn verhuisd.

Ik vind het weerzinwekkend dat dit kan in het volle centrum van Brussel, dat zich graag voordoet, en terecht, als heel tolerant.

Maar er zijn dus vreselijke uitzonderingen. In alle geval is dit iets dat geen enkele rechtgeaarde burger kan laten gebeuren, zoniet is het hek helemaal van de dam.

Wat als mijn buur moslim is en mij dit niet bevalt ?

Of christen ? Of communist ? Of transseksueel ? Als hij zwart is ?

Mag ik hem dan ongestraft (wat hier is gebeurd) bekogelen met stenen, zijn banden stuk maken, mijn vuilnis kiepen voor zijn deur ?

Komt daar nog bij dat niet de schuldigen maar de slachtoffers met de vinger worden gewezen en zelfs gestraft.

Stel u even voor dat er een overwegend homo-woonbuurt zou bestaan en ik daar als hetero op dezelfde wijze word toegetakeld. Het kot zou te klein zijn.

Zoiets had nooit ongestraft mogen passeren en mag zich vooral nooit meer voordoen.

Ik wijs met de vinger naar de “volwassen” burgers in die wijk die wegkeken of het zelfs aanmoedigden, maar ook en vooral naar “onze” gerechtsdienaren.

Ik heb die uitspraak, “dan had je daar niet moeten komen wonen,” nog gehoord.

Wat een onzin. Als men in het hart van de stad niet meer zichzelf kan zijn en een eigen handel en wandel hebben, waar gaan we dan naartoe ?

Naar No-Go areas waar het uitschot het voor het zeggen heeft ?

Dat ruikt naar het Sarajevo van de jaren negentig.

Dat vloekt torenhoog met de ziel en de essentie van een stad, die naam waardig.

Dit is trouwens niet enkel een zorg voor de homo-organisaties maar dient een bekommernis te zijn voor ieder die het goed meent met deze stad.

Vandaag zijn het homosexuele medeburgers, morgen zijn het zwarte bewoners, overmorgen de gehandicapte medemens. We kennen het rijtje.

Het gaat niet alleen over straffen, maar evenzeer over opvoeden – maar voor alle duidelijkheid óók over sanctioneren.

Dit is een wonde voor het samenleven in deze stad en men weet wat er gebeurt met wonden die niet worden gesoigneerd.

meer over brussel :

hetrijkderzinnekes.blogspot.com

Share
  • Groot gelijk, mijn verontwaardiging was ook groot. Maar ik ben al lang niet meer zo verrast.
    Ik herinner me nog begin de jaren 90 wanneer homosexuelen in groep de You of de 52 verlieten omdat de schrik voor extreem-rechts geïnspireerden die met knokploegen de stad rondtrokken, goed in zat. Iemand van HLB (studentenvereniging ad VUB voor de “anders-“geaarden), een kring waar ik om velerlei redenen banden mee had, is ooit in elkaar geslagen na het alleen verlaten van een club.

    Ondertussen heeft het extreem-rechts gespuis daarmee opgehouden. Maar het geweld tegen homo’s komt nu vanuit een andere hoek. Nu meer van religieuze aard, of althans met religie als excuus… Jonge noord-afrikanen, vallen geregeld homo’s aan. Ik heb het ondertussen enkele jaren geleden aan de lijve ondervonden toen ik met mijn beste vriend een avondje had gestapt naar Chez Maman. Toen we, stomweg, een minder drukke straat inliepen werden we omsingeld door een bende marokaantjes. Na allerlei uitvluchten voor de confrontatie, kwam het hoge woord eruit “sales pédés”, en een mes werd getrokken. We zijn nog net kunnen ontkomen door héél hard te rennen richting Sint Goriks, in de hoop daar véél volk aan te treffen.

    We zijn er heelhuids uitgekomen, maar het was behoorlijk confronterend. Ondertussen heb ik al geregeld verhalen gehoord, telkens met dezelfde wederkerende elementen.
    Maar ja, ge moogt het niet zeggen waar het op aankomt, je zou wel eens een bevolkingsgroep kunnen stigmatiseren. En dan ben je een racist… terwijl vanuit diezelfde bevolkingsgroep geweld tegen homo’s niet duidelijk wordt afgewezen.

    Het is de straffeloosheid, zij het vanuit de ouders of vanuit de politie, die ervoor zorgen dat dit probleem een etterende wonde is, een wonde die in Brussel ooit eens zal moeten uitgekuist.

  • Bart

    Die buurt is nu wel gewoon te gek voor woorden. Jij had problemen, deze mensen gingen er weg, ik werd er met mijn kale knikker in de kleien straten al uitgemaakt als nazi, enz.

    Dat probleem trekt zich nog meer door naar de andere kant van het zuidstation, maar daar komt men normaal al minder vaak als uitgaand homokoppel. Maar het probleem blijft. Zet je als homokoppel op dat plein en het is een kwestie van tijd voor je wordt lastig gevallen.

    Het is er overigens ook vaak een spelletje van provocatie: Met opzet tegen je lopen, en dan omkijken en je uitmaken alsof jij het gedaan hebt, enz.; Nu ja, misschien mijn eigen fout, ik had er maar niet moeten komen winkelen.

  • Dat spelletje van provocatie is hoe bovenstaande is verlopen…

  • Thijs

    Toen ik hier in Brussel arriveerde bleek het multiculturele aspect erg aantrekkelijk. Ik had zin om mensen van allerlei slag te ontmoeten en zaken te zien die me volledig nieuw waren. Net om de hoek lag de Haachtsesteenweg, klein Turkije voor de vrienden. Als West-Vlaams studentje was dit een onderdompeling in een heel andere wereld. Allemaal erg spannend en veelal erg verrijkend. Een brood werd plots een Pide en Coca-Cola was Mecca-cola.
    Tot wanneer m’n vriendin voor de eerste keer alleen op boodschappen ging. Ze keerde weer met het verhaal dat de man in de winkel haar niet wou aankijken, noch geld van haar wou aanvaarden. Een te grote decolleté? Met een Brugse mohowsèg werd dit voorvalletje gecategoriseerd onder het item “andere plek, andere gewoontes”.

    Contacten leggen bleek ook al erg moeilijk. Vooral Noord-Afrikanen lijken een bijzonder gesloten gemeenschap. Niet dat ik een bepaalde groep wil stigmatiseren, maar uit ervaring weet ik dat het meestal gewoon zo is.
    Naïviteit heeft intussen plaats gemaakt voor realiteit. Zo blijken wij er andere waarden op na te houden dan zij. Soms heb ik het gevoel dat ik bij bepaalde ervaringen of uitspraken 60 jaar terug in de tijd wordt gekatapulteerd. Een tijd waar vrouwen niets te zeggen hadden, laat staan mooi mochten wezen, waar homo’s als de grootste vulgariteit werden aanzien en waar mijnheer pastoor de enige referentie was.

    Daarnaast heb je nog andere factoren: als meer dan de helft van een wijk z’n inkomsten haalt uit een illegale economie, dan is het logisch dat er andere waarden, regels en wetten ontstaan. Pottenkijkers worden geweerd. Principes worden aan de kant geschoven en het “je m’en fous-gehalte” haalt er hoge pieken. Het is een aangroeiende arrogantie die zich niet enkel laat ervaren binnen de grenzen van die wijken, maar volop wordt geëxporteerd. Een half uurtje op de fiets langs, neem weg, de Bergense of Gentse steenweg illustreert dit met verve. En owee als je even een opmerking durft maken naar een foutparkeerder, dan krijg je wederwoord in de vorm van spuugsel of in cliché-uitspraken als sale flamand,…
    Het is een Brussel waar ik zo weinig mogelijk mee te maken wil hebben, maar die helaas soms zo fel aanwezig is. Gelukkig is er ook nog een ander Brussel die voorlopig het verschil maakt.

  • Bart

    Welk ander Brussel? Hetgeen jij aanhaalt is voor mij 75 procent Brussel. De overige 25 procent zijn alle tempels der flamingantie à la de monk, walvis, KVS, enz., en eenmalige evenementen; Stuk voor stuk geen ‘echt’ Brussel voor mij.

    Ik vind het een stad die uitmunt in staatsgeld te verbruiken om goed over te komen (artikel over fietspaden in Brussel op brusselnieuws als mooi voorbeeld) en te lijken resultaat te behalen, maar ondertussen alsmaar achteruit gaat, grijzer en grauwer wordt. En telkens als je dat opmerkt wordt je versleten als doemdenker. Ik ben hier ook toegekomen 15 jaar geleden, ik keek ook mijn ogen uit, maar in die jaren zie je het toch veranderd zijn. Of je bent stekeblind.

    En al die slogans net nu met BHV over hoe goed Brussel wel niet is…

  • Gelukkig ligt mijn percentage verhouding iets anders en beperkt het ‘ander Brussel’ zich niet de opgesomde café’s of cultuurhuizen. Voor mij is het eerder dit: de 2 uur dat ik ‘s morgens niet in de file hoef te staan, de mogelijkheid om verschillende talen te kunnen spreken, de koffie van m’n Turkse buurman, de zondagmorgen de Zuidmarkt afslenteren, een concertje meepikken tijdens één van de openluchtfestivals (bv. Jazz Marathon), terrasje doen op’t Bloemenhofplein, de vele vernissages, genieten van fotogenieke plekken, zat op uw velo huiswaarts rijden, ‘s avonds laat nog een hapje kopen bij de nachtwinkel op de hoek, familie door Matongé gidsen, enz enz…vaak heel banale kleine dingen… enja, net zoals m’n Marokaanse buurman graag naar z’n Salon de Thé gaat ga ik graag naar mijn favoriete tempels der flamingantie.
    Uiteraard kan je daartegenover makkelijk een opsomming maken met negatieve puntjes, maar bon, iedereen ervaart Brussel anders hé.

  • Ondertussen heeft die madam van Ecolo (ja diezelfde madam die vindt dat de media aan banden moet gelegd worden wanneer ze teveel negatief berichtgeven) beslist dat weggepest worden absoluut niet als overmacht kan worden beschouwd.

  • Vanavond in Koppen op Eén over homohaat in Brussel!

  • Pingback: Brusselblogt » Blog Archive » 2010: een terugblik()