Europe in one week

Achteraan op de bus lees ik : ‘Europe in one week!’.

Een groep Chinezen wordt gelost aan de Anspach, ter hoogte van het restaurant waar ze dezelfde taal spreken.

Ze haasten zich naar binnen, gereed om zich aan de Saté en Nasi Goreng te begeven. Snel worden er nog wat foto’s genomen van de boulevard, armpjes hoog, want de meeste Chinezen zijn klein van stuk.

Het is een Duitse compagnie, maar vermits ‘Europa in einer Woche’ vermoedelijk Latijn is voor Chinezen heeft het bedrijf zich – weliswaar met enige tegenzin – aangepast aan de internationale klandizie.

Een dik halfuur laten staan ze terug op straat, ‘Europe in 1 week’, dan wordt er best niet te veel getalmd.

De gids staat vooraan, geel vlaggetje omhoog, daarop vertrekken ze richting Grand Place.

Er wordt flink gekwetterd zodat ze geen jota merken van wat er onderweg te zien is.

De camera’s flitsen. Ik ken de tour : Grote Markt en Manneke Pis. En zowaar, nog geen 40 minuten later komen ze al de Steenstraat uitgelopen.

De gids legt een en ander uit, hij wijst richting Van Praet, daarop gaat de groep lichtjes uiteen.

De meesten nemen inderdaad richting Sint-Goriks, anderen riskeren zich toch wat verder, wellicht tot aan het grootwarenhuis op de hoek van de St-Katelijnestraat en heel misschien het eerste stuk van de Dansaert; toch weer niet te lang.

Deze namiddag moeten ze nog naar Amsterdam, morgen Parijs en Versailles, gisteren waren ze in Berlijn.

Wat gaan ze onthouden van Brussel : een passage de route, via de foto’s gaan ze een flard herkennen, vermoedelijk zullen ze het verwarren met Düsseldorf of Parijs.

Chinezen in Brussel : een Chinees restaurant, het Chinese kwartier rond Sint-Goriks en de Visverkopersstraat, de Grote Markt en Manneke Pis.

Weldra, als er ongetwijfeld horden ingezetenen van het Hemelse rijk gaan stranden moet men wellicht werk maken van spleetoogjes bij het Manneke : gaan ze zeker appreciëren.

Ze zijn nog sneller terug dan ik had verwacht, fluks nog wat kiekjes van de Beurs, dat zullen ze later in Athene situeren.

Ze staan terug aan het restaurant, de car is er nog niet. Ze blijven onder mekaar kwetteren.
Eén man, een wat oudere Chinees waagt zich toch wat verder. Hij loopt langs de terrassen en monstert de locals. Even ontmoeten onze blikken mekaar, hij maalt een denkbeeldige kauwgom. Even bekijkt hij de roltrap aan de Beurs maar verder geraakt hij niet.

Daarop arriveert de bus, het bordje Brussels wordt vervangen door Amsterdam, ze blijven palaberen, rap nog een foto van het restaurant en dan sito presto de bus op.

One week Europe : twee uur Brussels, the capital of – daar gaan ze thuis enthousiast  over kunnen vertellen.

muchmoreaboutBrussels : hetrijkderzinnekes.blogspot.com

Share
  • Bart

    En had de man de roltrap genomen, je had waarschijnlijk een pak verhaal meer: Een kreet van horror, en een horde Chinezen die in paniek komen aangelopen wat die man toch te zien kan hebben gekregen daar in de beurs 🙂

  • En wat?

    In de jaren vijftig gingen Belgische toeristen zeker ook zo met de bus naar Italie reizen? Duitsers vroegen ginder toen zeker nog voor Wiener Schnitzel in plaats van de gruwelijke pizza en pasta?

    Heb je opgemerkt, dat je over japanners zo al niet meer kan schrijven? Jonge japanners zijn ondertussen met zijn tween en rugzak op stap in Europa, interrail, weet je nog?

    Na mijn indruk zit daar een logische volgorde in: Eerst ga je met geoep en bus en heb je nog niet genoeg verlof om ergens langer te blijven en zelf eten te zoeken. Tien of twintig jaar later is er al iets meer verlof, durf je zonder organisatie en met het proeven van de lokale keuken reizen.

    Overigens ben ik twee weken geleden om 6 uur s’morgens in de berghut van de Diavolezza (Switzerland) wakker geworden en zag buiten twee chinese toeristen helemaal zonder hun reisgids tai-chi-oefeningen doen in de rijzende zon en met zicht op de gletsjer – ze zijn toch mooi de chinesische toeristen?

  • Schitterende beschrijving van die Europe in 1 week tours. Zo heb ik er in mijn jeugd in Brugge veel zien passeren.

  • Europe in 1 week. Het idee alleen al is hilarisch.

  • Tom

    Ik heb in de krant eens gelezen dat Trier steevast op het programma staat van Chinese Europa-reizigers, omdat het de geboorteplaats van Karl Marx is. Wel grappig dat in Brussel Chinees gegeten wordt in plaats van de te verwachten mosselen met friet, met een wafel erbovenop.

  • Ik denk dat Malte gelijk heeft en dat er een zekere evolutie in het reizen zit. Alleen zijn redenering over de leeftijd volg ik niet. De toeristen die aan groepsreizen deelnemen – ook Belgische toeristen – zijn meestal wat ouder, vaak ook gepensioneerd. Ook bij die groepen Japanners en Chinezen zie je relatief weinig jonge mensen. Het klopt wel dat de Aziaten ‘avontuurlijker’ worden als het op reizen aankomt en er al eens wat vaker met de rugzak op uittrekken. Waarschijnlijk zit het groepsreizen in hun Oosterse cultuur ingebakken, maar beginnen ze – door de internationalisering (lees: verwestering) van het toerisme – nu toch meer individueel te reizen.

  • Als we dan toch stereotiepe verhalen over Japanse en Chinese toeristen aan het vertellen zijn, laat ik dan die anekdote over die twee Japanners nog maar eens vertellen.

    Het zal ondertussen een jaar of zeven geleden zijn. Ik stap in Brussel op de trein naar Antwerpen. Tegenover mij twee Japanse toeristen met rugzak en een Japanse reisgids over België.

    Een paar minuten voor Mechelen toont een van beide me plots een foto in de reidgids. In gebrekkig Engels zegt hij dat ze op weg zijn naar Antwerpen en hij vraagt me hoe hij van het Centraal Station in Antwerpen aan de kathedraal geraakt.

    Ik bekijk de foto in de reisgids en aarzel. Alles in het Japans natuurlijk, geen idee wat er staat. Ik vraag of hij het bijschrift bij de foto in het Engels kan vertalen. Er staat iets als “Dit is de kathedraal van Antwerpen.” Oké, het zij zo. Alleen stond op de foto niet de Antwerpse kathedraal afgebeeld. Wel… het Brusselse justitiepaleis. Een groter verschil kan er bijna niet zijn.

    Ik leg uit dat de foto niet de Antwerpse kathedraal is, maar dat ik hen natuurlijk wel kan zeggen hoe ze daar geraken. Nee, dat was niet nodig. Ze wilden het gebouw op de foto zien. Het Brusselse justitiepaleis dus. Ondertussen waren we in Mechelen aangekomen. Daar stapten ze uit om de eerste trein rechtsomkeer naar Brussel te nemen. Bij het afscheidnemen vertrouwden ze me nog toe dat ze ‘s anderendaags naar Luxemburg (het groothertogdom) vertrokken.

    Het is een belevenis die me nog lang zal heugen. Vooral omwille van het feit dat het die Japanners blijkbaar niet veel kon schelen wat ze te zien kregen, zolang het maar overeenkwam met de foto’s in de reisgids. Wellicht omdat ze thuis dan zouden kunnen zeggen dat ze al die gebouwen wel degelijk in het echt hadden gezien. Met hun eigen foto’s als bewijsmateriaal.

  • Asiaten doen “Europa in een week”, Europeanen “China in tien dagen” of “USA East Coast to West Coast” in een week …

    @Patrick: ik heb er een mooi citaat ertoe:

    “Que vous est-il advenu? demandait-on au voyageur ancien; qu’avez-vous vu? est la question posée au ‘retouriste‘ : un rapport visuel remplace le contact romanesque avec le monde. Le règne du pittoresque entraîne nécessairement le déclin de la narration. …”

    Bruckner, Pascal / Finkielkraut, Alain: Au coin de la rue, l’aventure. Paris: Seuil 1979, p.50-54.