Twee tafels aan ‘t Kanaal

“Ze gaan de woensdag bij de ouders van hem, maar er is daar geene structuur, ik moet ze daarachter weer heelegans naar mijn hand zetten. En dan ben ik de slechte, ge kent dat hé..”.  – “Zwijgt er mij van, de mijne is ook nog enig kind, enig kind : schoon kind, ge moogt geen kwaad woord spreken van zijn maman of het zit erop. En als zijn broek niet in de plooi ligt, zal ik het geweten hebben. Maar niet van haar, ze zegt dat dan tegen mijne man. Schoonmoeders hé mens, schoon van ver..”.

“Hebt ge’t al gehoord ? Die trut van de boekhouding, ‘t schijnt dat ze aanhoudt met Etienne.  –  “Allé, ik heb ze gisteren nog gelijk naar ‘t station zien lopen, dat zal dan niet voor hunne trein zijn geweest !” – “Z’heeft ook al de bureau van Josianeke ingepikt, zit ze korter bij hare chef.” – “Lievelingskes onder mekaar hé..”

“Eh bien, je disais encore à ma mère, ‘faut pas lui faire faire comme ça.” – “T”sais, parfois on est mieux dans une bonne crêche..”

“Hoe is’t nu met uwen oudste, verkeert hij nog met die Italiaanse ?” – “Zwijgt, ‘t is eindelijk gedaan, ‘k heb haar mamma ne keer gezien, daar kon ik geen speld tussen krijgen. Ratelen, mens, en zij was geen haar beter.  – “Hij heeft nog gelegenheid genoeg.” – “dat zal wel zijn, met zo’n positie, ze gaan er nog voor springen.”

“C’est déjà arrangé ta demande ? – “Non, ‘parait  q’c’est à cause du gouvernement.” – “Toujours la même chose, les flamins, ils blocquent tout à Bruxelles.” – “Et, en Belgique.”

“En Marcel, heeft hij nu zijn promotie al gekregen. ?” – “Beloven hé mens, altijd maar beloven en afwachten. En ‘t zal er niet op beteren, zolang er geen nieuwe regering is houden ze alle benoemingen tegen.” – “‘t Is geen spel hé, die Walen willen het onderste uit de kan, wij geven al gans ons leven toe.” – “Zij maar zeker.”

Tafel aan tafel – vier vrouwen, twee verhalen : même langue.

Brussel, Café Kaaitheater, december 2O1O.

meeroverbrussel : hetrijkderzinnekes.blogspot.com

 

Share