Fietsen in Brussel

 

Wat een mens al niet tegenkomt als fietser in Brussel. Al meer dan een decennium is de fiets hier mijn trouwe metgezel. Ik begon als een vreemde eend in de bijt, en kom steeds meer metgezellen tegen. Gelukkig maar. Maar waar ik als centrumbewoner me voornamelijk in het centrum bewoog, fiets ik nu dagelijks vanuit de Westrand tot het centrum. Een goeie zeven kilometer en twintig minuten later sta ik waar ik zijn moet in het centrum, en parkeer voor de deur. Handiger en sneller kan niet. En meestal is het zelfs nog een groot plezier. Maar de laatste tien dagen loopt het niet goed.

Een tiental dagen geleden. Maandagavond. Ik fiets rond achten terug centrumwaarts. Voor mijn woon-werkverkeer rijd ik nooit langs de Ninoofsesteenweg, maar ik ben al laat omdat ik moest wachten op de babysit, en bovendien is er nu toch minder verkeer, dus ik neem de steenweg tot vlak over de ring waar ik mijn parallelstraat (de Van Soust, aanrader voor ieder die van die richting komt) zal inslaan. Als ik daar raak: enkele honderden meters voor de ring staat een auto mijn fietspad volledig te blokkeren. Ik moet er ofwel de steenweg opduiken (nee), ofwel serieus manoeuvreren om een bocht te nemen, de auto en houten trottoirpaaltjes te ontwijken. Bon, ik ben een geoefend fietser en dat is nu niet echt een zwaar probleem, maar als ik langs de auto passeer bel ik twee keer en roep ‘piste cyclable’ (sja, op de openbare weg is Frans de voertaal…). Ware het niet dat er een testosteronbom in dat golfje zat. Honderd meter verder stel ik vast dat meneer het nodig vindt me plankgas te achtervolgen. Tot tweemaal toe probeert hij me van het fietspad en de weg te rijden; gelukkig zijn daar wat obstakels, verlichtingspalen, rode lichten en verhoogjes op het kruispunt met de ring. Ik fiets de ring over en vlak over de ring smijt meneer zich met z’n auto op het fietspad. Net op tijd gezien, snel achteromgekeken, de auto op de eerste rijstrook blijft nog wat achter dus ik rij met een groot gebaar (om zichtbaar te zijn) en wijde bocht langs de auto. Maestro stapt woedend uit maar kan me net niet raken, ik rij net ver genoeg voorbij. De auto achter me ziet alles (had het waarschijnlijk al eerder gezien, van voor we de ring overstaken) en laat me ruimte. Woeps, twintig meter verder staat een politiewagen met een agente erin. Ik stop erlangs en spreek ‘m aan terwijl Mister Golf erbij komt en blijft schelden en roepen. Hallooooo? De politie-agente stuurt meneer terug naar zijn eigen territorium, z’n dierbaar Golfje, laat me wat bedaren en vraagt of ik klacht wil indienen. Klacht indienen tegen zo iemand? Straks komt ie aan m’n deur met z’n vriendjes… laat maar. ’t Zou waarschijnlijk toch niets uithalen. De agente raadt me aan door te rijden, ze zal de agressor een tiental minuten zoethouden. Dju, tien minuten, ik moet wel nog tot het centrum, straks kruist ie me nog aan de Ninoofsepoort denk ik. Ik rij zoveel mogelijk parallel, hou m’n hart vast als ik aan het Weststation wel even op de steenweg moet rijden, en duik dan snel een alternatieve route in. Geen enkel golfje meer gekruist…

Deze maandag. Ik fiets huiswaarts. Tweemaal wordt ik vlak voor een kruispunt ingehaald en de pas afgesneden. Tweemaal op één kilometer. De eerste keer als ik bijna aan de Berchemstraat ben, vlakbij het kerkhof van Sint-Agatha-Berchem, en het gros van het verkeer naar rechts indraait. Ik ook, de auto’s voor me ook, maar zo ook de blonde krullendame in een blauwe Citroen C3. (Je ziet, het zijn zelfs niet altijd de dikste auto’s die onze grootste vijand zijn). Onmogelijk me niet gezien te hebben: fluojasje, en bovendien moest ze uitwijken om me voorbij te steken en daarna onmiddellijk de bocht in te duiken. Ik moest stoppen of ik was minstens een voorwiel armer en een aantal pijnlijke ledematen rijker. Mevrouw rijdt gewoon door. Tuurlijk, niets aan de hand. Een kilometer later hetzelfde: vlak voor een rondpunt me nog voorsteken waardoor ik het rondpunt niet kan oprijden en over de graskant moet hotsen. Een grotere, zwarte auto deze keer. (Oei, weer een vrouw).

Maandagavond. Ik zak nog eens naar het centrum af. (Meteen ontkracht ik de idee dat mensen die in de rand wonen en kinderen hebben Brussel de rug toekeren en alleen nog gebruiken om te gaan werken, ik blijf een Brusselaar waarvan het huis toevallig op vijfhonderd meter van de gewestgrens met Anderlecht staat). Opnieuw een kilometer steenweg om dan de Van Soust in te duiken. Vlak voor het kruispunt met de Van Soust, het eerste straatje na de ring dat ik rechts induik, staat een auto mijn fietspad volledig te blokkeren. Da’s één van de vele redenen om de Ninoofsesteenweg tussen de Mettewie en de ring te vermijden: dat fietspad ligt er ellendig slecht bij en dient meestal op heel het parcours als parkeerplaats. Deze keer zit er niemand in de auto, dus bellen doe ik niet. Opnieuw de keuze: voetpad jumpen of steenweg opvliegen? Voetpad is het veiligst, en vijf meter verder kan ik mijn straatje inslaan. Waar een wit autootje geparkeerd staat, vlak in de bocht. Ook niet regulier dus, ze moeten er aan de andere kant parkeren in die straat en je moet een kruispunt vrijhouden. Maar bon, ik kan verder rijden. O, het is een wit politieautootje met een agent erin! Ik stop erlangs en doe ‘m teken dat die andere auto daar wel heel mooi geparkeerd staat, zo helemaal het fietspad blokkeren (dat meneer agent zelf ook niet goed staat, daar zwijg ik wijselijk over). De agent vindt het niet eens de moeite zijn ruitje naar beneden te doen om een dialoog op te starten en doet me zo teken van “och jong, wat kan ik daar nu aan doen?”. Hallo? Een vette bekeuring geven, wegens grote overtreding? Laten wegslepen? Ik spreek m’n gedachten niet uit, ik wil tenslotte op tijd zijn voor Richard Thompson in de AB, maar denk: als het zelfs de flikken al geen reet kan schelen…

Donderdagochtend. Joepie, ik ben in laag-Molenbeek. Altijd alles scherp houden. Hertogin van Brabantplein, bijna aan de Ninoofsepoort. Een rondpunt! Altijd een belevenis. Zeker als het gros altijd braaf het parcours Ninoofsesteenweg-Ninoofsesteenweg volgt en je dat zelf niet doet. Ik moet een straatje verder zijn, en blijf dus net als een auto voor me op het rondpunt. Komt een camion van de Ninoofsesteenweg zomaar het rondpunt opgereden, moeten zowel de auto als ik in de remmen. Ik roep ‘m na dat wij voorrang hadden, niet hij. Meneer vindt er niets beter op dan midden op de rotonde te stoppen, woedend uit z’n camion te komen en naar me toe te lopen. Ik stop twintig meter verder, vlakbij de bushalte waar toch een vijftiental mensen samentroepen. Hij roept naar me “dégager”, maar ik laat me niet zomaar afschepen als ik in m’n recht ben. Bovendien kan ik nog altijd wegfietsen moest hij toch onnozel doen, ik fiets zo te zien véél sneller dan hij kan lopen met z’n postuur. Maar: de mensen die op de bus staan te wachten voelen zich genetisch meer verwant met de chauffeur dan met mij. Dilemma: blijven of wegfietsen? Ik ben koppig. Ik blijf. Hij komt dichter, ik leg ‘m nog eens uit dat wij op de rotonde waren, hij niet, en dat wij bijgevolg voorrang hadden. Hij blijft woedend, aarrzelt even (zou hij ook twijfelen of het publiek mijn of zijn kant zou kiezen indien nodig?), geeft me een kleine duw tegen de schouder en gaat terug naar z’n camion die de rotonde volledig blokkeert. Allez circuler! Ik rij maar door, want twijfel nog altijd of mijn publiek mijn correctheid wel apprecieert.

Dit was een beetje teveel op korte tijd. Soms rij ik weken zonder stoten, maar mister Golf en meneer camion waren er me wel wat teveel aan. En die onverschilligheid van de tweede agent die ik aansprak. Zou ik morgen voor eens de bus nemen? Nee, tuurlijk niet, ik hou niet van bussen en blijf liever een vrije vogel op twee wielen. Maar nu graag even braaf zijn, mede-stadsgenoten of bezoekers die me al rijdend tegenkomen…

Jullie fietsvogel, Pascal Vdl

Share
  • Dat is wel heel veel verkeersagressie en onverschilligheid op korte tijd. Sterkte!

  • Ik denk dat men wel ermee moet beginnen, klacht intedienen tegen zulke mensen, ook heet dat nog meer tijd te verspillen met die types en nog langer boos eraan te denken. Ik bel en praat er ook vaak als ze weer op mijn fietssluis of fietsstrook staan of afslaan zonder knipperlicht. Maar ik probeer ook grote lanen zoals de Ninovse Steenweg te mijden, zullen de automobilisten toch zelf in hun stank en lawaai zitten, ik hou het liever rustig.

    Ik ben niet zo vaak in jouw hoek van de stad, maar de route van fietsroute 10b lijkt me toch een goed altenatief? http://www.mobielbrussel.irisnet.be/articles/fiets/map

    Malte
    (bij goed weer iedere dag twee keer Berenkuil met kleine kinderen op eigen fietsen 🙂

  • pascalvdl

    annex: donderdagavond in het naar huis rijden ben ik in mijn straatje tussen de velden hier nog in een bocht door een tegenligger de dieperliggende goot ingedwongen. De auto vond het nodig de bocht extreem in te snijden en had me niet gezien (fluojasje, flikkerlicht vooraan en vast voorlicht…). Ik kon nog net ontwijken, maar moest erna stoppen en voet aan de grond zetten. Het scheelde geen haar of ik lag op de grond… Het leuke was: ik kon m’n hart en ongenoegen eens in het Nederlands luchten…

    Vandaag toch gefietst, tegen mijn gevoel in. Een busrit zou me meer frustreren dan een onnozelaar onderweg. En zie, heelhuids, zonder problemen mijn kilometers gemaald, en zelfs een auto tegengekomen die mij z’n voorrang afstond terwijl ik al gestopt was voor ‘m. Waarvoor dank, maar eigenlijk heb ik liever dat ze dan doorrijden, want als ik op mijn zwaarste versnelling sta kan ik niet zo snel optrekken en ik geef niet graag de indruk dat ik een langzame fietser ben.
    Maar ik geloof wel dat ik mijn fiets-bewaar-engel een beetje rust moet gunnen. Maar hoe doe je dat als de fout steeds bij de ander ligt?

    We zien wel…

  • Heb tot dusver weinig last ondervonden tijdens het fietsen. Hout vasthouden.
    Toegegeven : ik fiets hoogst zelden als het donker is en fiets vrijwel altijd in het centrum met uitlopers naar Molenbeek en St-Gillis.
    Eén keer een onverlaat in de Jacqmainlaan, maar die heb ik meteen lik op stuk gegeven.
    Ik ben wel héél assertief als fietser, bij het afslaan in het midden van de weg, arm breed uitslaan, mijn plaats opeisen, evenwel zonder roekeloos te zijn.
    Maar Brussel blijft natuurlijk een zeer fietsonvriendelijke stad, en stad en gewest doen, ondanks vele beloftes, zeer weinig voor de fietsers.
    De schamele “fietspaden”, zoals bv. in de Zuidstraat, zijn helemaal een lachertje, dat is geen beleid, eerder een doekje voor het bloeden. Voortdoen is de boodschap, met hoemeer we zijn, hoe sterker we zijn.
    Ik koop mij volgende week alvast een nieuwe fiets, van mij zijn ze nog niet van af.

  • Hmm… Dit klinkt weinig bemoedigend.

    Wij verhuizen volgende week van Naamsepoort naar de buurt van het kerkhof van Sint-Agatha-Berchem en ik had gedacht om (na 10 Brusselse jaren zonder) mijn fiets nog eens van stal te halen bij mijn ouders.

    Die route 10b klinkt in elk geval ok. Bedankt Maité!

    Hebben jullie nog tips voor een weinig ervaren fietser op die route?

  • pascalvdl

    Van Sint-Agatha Berchem naar het centrum kan ik je wel wat routes aanraden, bvb http://maps.google.be/maps?f=d&source=s_d&saddr=Kasterlindenstraat&daddr=50.8557811,4.304535+to:50.8568061,4.3091599+to:Antoine+Dansaertstraat&geocode=FfH8BwMd0m1BAA%3BFWX_BwMdl65BACmFFA68VsHDRzEmLxVlPpmv2A%3BFWYDCAMdp8BBACkTyzgsVsHDRzEbxRHZ_ROkoA%3BFQvuBwMdjUtCAA&hl=nl&mra=dme&mrcr=0&mrsp=3&sz=16&via=1,2&dirflg=w&sll=50.853385,4.33917&sspn=0.006705,0.021136&ie=UTF8&t=h&z=16

    centrumwaarts voortdurend bergaf! en de Gentsesteenweg valt vind ik persoonlijk wel mee hoor.
    fietsroute 10b maakt als je ‘t mij vraagt echt wel een weg op 7 door je terug te sturen naar het weststation; eventueel kan je aansluiten op fietsroute 9, maar die doet echt krinkel-kronkel door laag-Molenbeek, heel veel tegenrichting in kleinere eenrichtingsstraatjes, ik vind dat daar niet zo comfortabel

  • Bart

    Op zich al vrij absurd dat je een lijst moet opstellen van straten waar je NIET van de baan wordt geramd 🙂

  • pascalvdl

    nog even toevoegen – dat wordt dan deel van een positief vervolgverhaal: dit verhaal betekent niet dat fietsen onmogelijk is, alleen dat je heel alert moet zijn, goede remmen nodig hebt, je plaats moet opeisen en een beetje een route zoeken die je ligt.
    op een goede vijf jaar (sinds ik uit het centrum wegtrok) heb ik er bijna 20.000 km opzitten, met geen enkel ongeluk. behalve één, en dat waren niet andere auto’s, maar tramsporen die me liggen hadden. dus nog een tip: dikke banden OF over tramsporen heen wippen 😉
    één keer ben ik uitgegleden over olie, maar dat gaf me enkel schaafwonden. en dat kun je overal voorhebben. voor de rest: geen enkele botsing dus. en het gebeurt dat ik weeeeeeeeeeeeeeeeeeken na elkaar niets tegenkom en louter plezier beleef aan het fietsen. het is en blijft voor mij het snelste, meest flexibele, leukste vervooersmiddel.

  • Via de bovenvermeldte link vind je ook de andere fietsroutes. Die bestaan ook als (bijna gratis) kaart, alhoewel de eerste editie handiger was dan de tweede, maar ik vrees, de eerste vind je waarschijnlijk nergens meer.

    Andere tips: Altijd duidelijk maken waar je naartoe wilt.

    Altijd minstens een meter afstand houden van geparkeerde autos. De grootste gevaar is niet links maar rechts. Brusselse automobilisten kijken nóóit naar achter voor ze hun deur openen. Enige uitzondering: Als het “rijdend” verkeer ook staat, voor lichten bvb. dan langsaam tussendoor naar voren rijden. Meer en meer kruispunten zijn voorzien met “fietssluizen”, de laatste autolengte voor de lichten ist gereserveerd voor fietsers. al zijn er nog heel wat automobilisten die de plaats ook opeisen, maar het verbeterd.

    ProVelo organiseerd cursussen voor “veilig en zeker in de stad rijden”.

  • bartje

    Na 3 jaar fietsen in Brussel nog maar 2 verkeersagressie(tje) meegemaakt, aan het kruispunt Fonsnylaan/Koningslaan, waar en automobilist het niet op prijs stelde dat ik gebruik maakte van de fietssluis, en in d smalle straatjes aan de Naamsepoort, waar ik een BEV inreed die daar eigenlijk amper voor geschikt is. Dat het fietspad ook in Vorst en Sint-Gillis maar al te vaak als reserveparking wordt gebruikt, ben ik ondertussen al enigszins gewoon…
    Er is inderdaad nog veel ruimte voor verbetering aan de fietsinfrastructuur…

  • Bart

    Het enige ik kan zeggen:

    1. Gevaar voor de zwakke weggebruiker is niet eigen aan Brussel, enkel het egoïsme van de sterke weggebruiker. In de gemeente (minder dan 20.000 inwoners) waar ik ben gaan wonen moet ik elke dag een drukke baan over, 100m na een bocht, waar de mensen best wel snel mogen rijden, en 4/5e van de keren stopten mensen uit beide richtingen even voor mij, zelfs al is het vlakaf goed beginnen remmen. In Brussel gaan de mensen nog sneller gas geven dan remmen.

    2. In een dergelijke kleine gemeente zou je bij een aanrijding zowel de omwonenden uit hun woning hebben die komen aangesneld, als de politie vrijwel onmiddelijk ter plaatse. In Brussel komt er hooguit iemand even van achter het gordijn piepen en komt de politie een uur later.

    3. Brussel is en blijft een farce voor de fietser. Tot er eens iemand bekwaam op mobiliteit komt te zitten die met de vuist op tafel durft te slaan en argumenten als ‘maar mijn designer shop gaat daarmee 2 klanten verliezen per week!’ wegwuift en al het gelobby een halt toeroept, dan sta je nergens. Ik zou liever met de fiets het traject kunst-wet tot centraal elke dag doen, zou er een plooifiets voor willen kopen, maar who are we kidding? Op spitsuur even DAT traject gaan doen met de fiets? 🙂

  • Bedankt voor de tips! Nu is het aan mij om het gewoon te proberen. Desnoods fiets ik eerst een paar maandjes naar Beekkant voordat ik de hele rit doe. We zullen wel zien hoe het loopt.

    Ik neem graag het openbaar vervoer, maar een 40 minuten (eerst de bus, dan de metro) voor 5 km vind ik toch te veel.

  • Thijs

    Een “heerlijk” herkenbaar verhaal. Als fervent fietser maak ik vaak zo’n stoten mee. Het gefluim, geclaxonneer, de agressie, discussies en onnodige arrogantie maken het niet altijd even aangenaam. Intussen heb ik er al leren mee leven, maar het blijft op je gestel werken. De gedachte dat ik sneller van A naar B me kan begeven maakt veel goed.

    Wat ook helpt is -raar maar waar- af en toe de auto nemen. Lucht (tijdelijk) op en zorgt voor afwisseling. Een dagje of twee in de file staan aanschuiven maakt m’n goesting enkel maar groter om terug meer te fietsen!

    Enja, Brusselse gewestwegen zijn een merde om als fietser te berijden. Vooral de ‘steenwegen’ zijn er het ergst aan toe. Onbegrijpbaar dat drukke invalswegen niet als eerste aangepakt worden naar verkeersveiligheid toe. Op de Ninoofse zijn er op het merendeel van het traject zelfs géén autorijstroken geverfd, laat staan fietsrijstroken. Nochtans is en blijft zo’n weg (in theorie) de snelste manier om Brussel binnen te rijden, ook voor fietsers. Waarom dat de Brusselse regering daar niet op inspeelt is me een raadsel… Parallelle fietssnelwegen zouden een mooi alternatief kunnen zijn. Afwachten of die er ooit komen.

    En voor wie niet genoeg kan krijgen van fietspadparkeerders is er deze site: http://brussels.mybikelane.com

    Veel fietssucces en laat de verhalen maar komen!

  • Aaah, fietsen in Brussel.
    Vrijdag nog werd ik uitgekafferd door een kerel die was uitgestapt omdat ik zijn achteruitkijkspiegel er niet had af gereden.
    Echt.
    Had een probleempje met de verkeersregels maar wou dat niet begrijpen. Het enige waar ik echt spijt van heb is dat ik hem, na een veel te lange discussie die ik verder met de glimlach voerde, een imbeciel heb genoemd. Voor de rest hoop ik dat hij de verkeersregels nog even heeft nagekeken.

    Als het echt te gortig wordt doe ik wel al eens aan cartapping. Een mep op het dak. Feit dat dat fysiek mogelijk is zegt eigenlijk al genoeg. Al zijn de resultaten niet altijd ideaal. Zo heb ik daar bvb wel al eens (als voetganger – kerel reed mijn tenen er bijna af op zebrapad) een djoef op mijn muil voor teruggekregen (zonder veel erg).
    Als het tot een confrontatie op straat komt, altijd fiets als buffer gebruiken. Kunnen ze al niet sjotten en als het moet kan je hem zelf smijten. Ook al aan gedacht om mijn U slot niet aan het kader vast te maken. Gewoon over het handvat, just in case.

    Ze zitten allemaal (allé de slechte dan hé, er zitten ook goeikes bij) in hun eigen wereldje, kennen enkel de regels die ze zelf leuk vinden en vervormen de rest. Al vaak gedacht om een camionclaxon op mijn stuur te monteren. Ook dat zou helaas waarschijnlijk weinig uithalen.

    Voor de rest vind ik het de max. En er zijn inderdaad periodes dat alles fantastisch verloopt. Ogen open, goeie remmen en geen schrik om je plaats op te eisen. En een camionclaxon en een U-slot als boksijzer ;).

  • Johan

    Wat een herkenbaar verhaal. En het jammere is dat onze nieuwe groene staatssecretaris van fietspaden het probleem niet wil aanpakken.
    Veilige, brede en volledig van de rijbaan gescheiden fietspaden zijn een absolute noodzaak op alle drukke wegen zoals steenwegen, de kleine ring en dergelijke. In plaats daarvan voorziet men hier en daar een geschilderde fietsstrook of laat men de fietsers op de busbanen rijden.
    Men roept graag gebrek aan geld in maar wanneer men een weg van gevel tot gevel heraanlegd is niet geldgebrek maar gebrek aan visie de enige reden voor het ontbreken van een fietspad.
    En dan de politie. Die doen helemaal NIETS tegen fietspadparkeerders, fietssluisbezetters en dergelijke… sterker nog: ze gaan zelf dubbelparkeren en zich op de fietssluizen voorsorteren. Misschien eerst een beginnen de politie instructies hierover te geven.
    De Lille: schiet eindelijke eens in actie, man. Je bent al een jaar op post en er is nog NIETS veranderd!

  • @johan
    Bij ons in Schaarbeek zie je vooral veel fietssugestiestroken (waar veel automobilisten al helemaal niet mee weten omgaan – ook een “mooie” bijna-overreden anekdote over).
    Op zich is dat een goed idee, zo’n fietssugestiestrook werkt snelheidsregulerend voor de automobilisten, ze zien je rijden en moeten rekening met je houden. We wonen/werken helaas in een stad die (al zal het al wel beter zijn) geen fietsers gewoon is (of gewoon vol eikels en kalvers woont, kan ook).
    Ik geloof niet dat een volledig gescheiden fietspadennetwerk de oplossing is. Misschien wel voor daar waar die fietspaden liggen, maar dat effekt verdwijnt dus zodra de rijweg gedeeld moet worden.
    Dat van de politie is helemaal waar.

    Misschien allemaal meedoen aan een critical mass bikeride, op de kleine ring, in de spits…

  • @jeroen. De fietssuggestiestroken hebben veel verandering gebracht daar waar ze gekomen zijn. Ze zijn heel positief en worden in Schaerbeek meestal gerespekteerd. Vergelijk de LouisBertrand-Laan voor en na de invoering van suggestiestroken. Vergelijk de berenkuil voor en na de invoering! Gesepareerde fietspaden die zijn eerst echt gevaarlijk. Zie de Lambermontlaan: aan iedere hoek vrees niet gezien te worden door afslaande automobilisten,

  • PS: de critical masses in Brussel hebben altijd fietssuggestiestroken gevraagd en zich tegen gesepareerde fietspaden uitgesproken: http://www.placeovelo.collectifs.net

  • Johan

    Ik ben wel voorstander van geschilderde fietspaden in de smallere straten van de stad, maar toch niet op de hoofdwegen en andere steenwegen. Dat je op een afgescheiden fietspad moet opletten voor afslaande automobilisten is waar, maar dat is toch even erg op een fietsstrook?!
    En dat fietsers minder zichtbaar zijn op fietspaden is ook al niet waar. Het hangt er natuurlijk wel vanaf hoe die fietspaden aangelegd worden. Als zij duidelijk een rijstrook van de auto’s innemen, in knalrood asfalt of beton zijn aangelegd en met een mooi drempeltje of groenstrookje ter afscheiding van de auto’s zodat ze er niet op kunnen parkeren, dan zullen de filerijders wel degelijk de fietsers vrolijk zien voorberijden op hun (ons) mooie fietspad.
    Als je langere afstanden aflegt in Brussel (zoals ik) dan wordt die je die geschilderde en absoluut nutteloze (want constant vol geparkeerde klootzakken) fietsstroken zo kotsbeu. Als er dan hier en daar een mooi en echt fietspad ligt is dat een enorme verademing: zo kan fietsen in de stad ook zijn! Kijk maar eens naar het fietspad langs het kanaal in Molenbeek: zaaaalig!

  • Ah, je praat over straten met zó veel plaats! Ja, als je fietsstroken van die breede kan aanleggen en er geen parkeerplaatsen tussen jou en de rijdende auto’s zijn, is het natuurlijk mooi. Maar in de stad zou ik het liefst fietsstraten hebben, dus straten gereserveerd voor fietsers. In het centrum van Amsterdam hebben ze zoiets 🙂

  • Ha! Fietsen! Ik gebruik elke dag m’n stalen ros om van Molenbeek (vaart) naar Brussel-centrum te rijden, en in de voorbije jaren ben ik gelukkig nog maar zelden verkeersagressie tegengekomen.

    Gisteren wel, wat een toeval, ei zo na omvergereden toen ik op de Anspachlaan links wou afslaan, de Zespenningenstraat in. Nochtans goed op tijd goed zichtbaar voorgesorteerd én hand uitgestoken, toch nog op ‘t laatste nippertje langs links voorbijgevlamd door een bolide van Duitse makelij. Zeer boze bestuurder, werd nog bozer toen ik duidelijk maakte dat ik zijn manoeuvre niet apprecieerde… Ach ja.

    ‘t Blijft wel vermoeiend, niet zozeer het fietsen, wel de dagelijkse confrontatie met het gebrek aan fietsvoorzieningen – eigenlijk voorzieningen voor zwakke weggebruikers tout court. Dat gebrek werkt het negeren van fietsers en ander asociaal / egoïstisch rijgedrag in de hand. Het blijft absurd dat in een stad, toch per definitie een plaats met een hoge concentratie aan mensen / zwakke weggebruikers, de auto een prominente plaats blijft krijgen.

    Juist, waar blijven die beleidsmakers die eindelijk eens volledig de kaart trekken voor de fietsers en voetgangers?

    Toch blijf ik fietsen. De voordelen wegen wat mij betreft niet op tegen de nadelen. Misschien wel eindelijk eens een helm aanschaffen.

    Bij wijze van afsluiting: de groeten aan de collega-fietsers die, net zoals ik, dagelijks het stukje Ninoofsesteenweg trotseren tussen de sluis van Molenbeek en de Slachthuislaan/Ninoofsepoort!

  • Olivier

    Verkeers-agressie beantwoord ik meestal met onverschilligheid. De agressor is de persoon die zich niet goed voelt. Ik ga mijn dag daardoor niet laten verpesten.

    Negeren en zo snel mogelijk doorrijden is mijn boodschap. Onze aanwezigheid is belangrijker dan assertieve reacties. Als je na de zoveelste agressie, de fiets niet meer uit de kast haalt omdat je het niet verwerkt krijgt, dat kan ook niet de bedoeling zijn.

  • Bart

    Olivier: Mensen die na zo een agressie worden naar het ziekenhuis gevoerd als het iets te erg afliep zijn over het algemeen ook erg onverschillig. Naar het schijnt een zij-effect van comateuze toestand. Voor zover ik heb vernomen hebben die hun toestand, of de verkeersdoden, ook nogal de neiging om onverschillig te reageren die dode mensen, het temperament van de aanrijder nog niet veranderd. Tenzij als het echt eens iemand jong is die in shock is na zo een aanrijding, maar zoals hierboven aangegeven gaan die mensen nog sneller uitstappen en beginnen klagen over een schram in hun wagen…

    En dat is trouwens niet eigen aan fietsers. Bekijk het oversteekpunt bij kunst-wet, 1 van de drukste in Brussel tijdens piekuren voor zowel fietsers, voetgangers, als auto’s. De mensen die moeten afslaan richting Belliard krijgen tegelijk groen als de fietsers en voetgangers. Heb je die taferelen al eens gezien? Hopen eurocraten e.d. die daar nog nooit of amper kwamen, aan de GSM e.d., zo goed als elke dag een aanrijding. Al meerdere keren in 2011 moeten echt opzij springen, terwijl fietsers ondertussen al gewoon zijn dat het zelfs veiliger is over te steken bij rood dan bij groen.

  • Adriaan

    Aan iedereen die denkt afgescheiden fietspaden en fietsstroken een goede oplossing zijn voor Brussel: daar is gewoon geen plaats voor. Fietspaden worden in Brussel altijd vlak naast de parkeerstrook getekend en zijn dan vaak nog veel te smal (bijv. Emile Jacqmainlaan). Op alle fietspaden die er zijn zullen er maar enkele voldoen aan de regelgeving met betrekking tot breedte en afstand tot geparkeerde wagens.

    Een fietsuggestiestrook op een meter van de geparkeerde wagens zou die veilige en goed zichtbare plaats legitimeren naar automobilisten toe, zonder dat er banen hertekend moeten worden. (Ik heb overigens gemerkt dat ze fietssuggestiestroken gelukkig steeds minder vlak tegen de parkeerstrook aan tekenen)

    Bovendien maken ze fietsers in veel gevallen onzichtbaar voor verkeer die uit de zijstraten komt, zelfs op grote lanen als de Albert-II laan, waar er ruim voldoende plaats is om het fietspad meer naar links te brengen of zelfs om drie rijstroken te maken met smallere rijstrook voor fietsers en het afslaan.

    Fietspaden halen ook de logische structuur uit het verkeer door fietsers in conflictposities te brengen, vooral op kruispunten dan. Als ervaren fietser leer je hier mee om te gaan, maar veel te vaak zie ik fietsers die zich naar slecht zichtbare posities laten wegdrukken door de ingebeelde veiligheid van een fietspad, in plaats van een veilige plaats op te eisen.

  • bartje

    Mag ik jullie voorkeur weten tussen geschilderde fietspaden links, dan wel rechts van de geparkeerde wagens? Ik ben er nog steeds niet over uit, links ben je beter zichtbaarder voor het afslaande verkeer, maar dient de fietsstrook eerder als buffer voor de (uitstappende) automobilist, rechts ben je dan weer minder zichtbaar, maar heb je wel een brede metalen buffer tussen jou en het verkeer, en heb je veel minder last van die vervelende fietspadparkeerders.

  • mar

    Kijk maar eens naar het fietspad langs het kanaal in Molenbeek: zaaaalig!
    Comment by Johan — 15/02/2011 @ 09:24

    @Johan: inderdaad zalig. Jammer dat het ook zo snel voorbij is, die minuut op dat goede fietspad.
    Maar heeft iemand een idee hoe je daar veilig opraakt, komende van de LeopoldII-laan? Voorsorteren op de bus/tramstrook? En dan de Koolmijnenkaai oversteken, terwijl daar voortdurend auto’s indraaien? Ik heb daar de goede methode nog niet voor gevonden, en al zeker niet met twee kinderen die ook fietsen, maar dan in dat tramspoor verstrikt raken…

    Op de Leopold II-laan begrijp ik overigens ook niet waarom daar geen volwaardig fietspad is, ruimte zat nochtans. Het voetpad is breed genoeg om er een stukje af te nemen. Stel dat je hetzelfde zou doen met de autorijvakken: om de 10 à 20 meter een nieuw obstakel, een nieuw soort baan… Een stukje echt fietspad, dan weer rechts indraaien op een fietssuggestiestrook die altijd volgeparkeerd (dubbel!) staat, dan weer een veel te hoge borduur op, dan weer aan Ribaucourt tussen de voetgangers laveren, dan weer bijna overreden worden door een tram…

    @Bartje: doe mij maar rechts van de auto’s, ik ben niet graag buffer, en mijn kinderen wil ik al helemaal niet misbruiken als buffer.

  • Niels

    Ik ben van nature iemand die zich assertief gedraagt als fietser. Gegroeid vanuit het feit dat je anders toch maar genegeerd wordt.

    Ik heb ook regelmatig conflicten met mensen die ik aanspreek op hun asociaal gedrag. Ik durf wel eens op een venster kloppen of met mijn voet tegen een auto stampen als er weer eens een pipo mij de pas probeert af te snijden. De autospiegelsector heeft ook wat extra klanten aan mij te danken.

    Triest dat ik hier zo over moet schrijven, maar helaas heb ik de indruk dat dit de enigste manier is om aan andere duidelijk te maken dat er nog andere weggebruikers zijn.

    Net als zoveel zaken in Brussel is dit te danken aan een compleet non-bestuur.

    Enkel in Brussel heb je kruispunten waar 9 straten op uit komen, met gevaarlijke situaties als gevolg.
    Het kan anders, er zijn talloze voorbeelden in de wereld.

  • Thijs

    Ik denk ook dat de inrichting van de Brusselse straten vaak de oorzaak is van vele frustraties of de aanleiding vormt van gevaarlijke situaties. Een kleine opsomming: fietspaden die tegenrichting op het niets uitkomen, rijvakken die halfweg eindigen op een parkeerstrook, ontbreken van voorsorteerstroken, verkeerslichten die al meer dan 3 jaar op knipperen staan, enz… enz… Misschien voer voor een BrusselBlogt-artikeltje: de twintig absurdste verkeerssituaties in Brussel?

  • Bart

    @Niels en iets daarboven Johan: Over het nonbestuur en onze ‘verantwoordelijke’ voor deze zaken in Brussel: Er is weer een jaar volledig geen berichtgeving en stilstand op dit vlak, ja. Dat maakt de mentaliteit altijd erger worden van automobilisten.

    Ik herinner mij bv. dat De Lille tijdens een vergadering verzekerde werk te maken van een punt bij kunswet. Een tijd erna moest hij er zelf zijn met zijn bewuste rode loper Kunst-wet tot Schuman en heeft hij die niet mogen leggen over het voetpad vanaf de metro, de handelaars bleken hem tegen gehouden te hebben voor wat ik heb verstaan.

    Welnu, nota’s, met eigen ogen gezien, als ik me niet vergis zijn er reeds foto’s gestuurd: Er beweegt inderdaad gewoon niets, maar laat ons wel wezen, dat was er voor al wel evenzeer.

    We hebben mensen nodig die er voor instaan die op tafel durven slaan en zaken gedaan krijgen ook al stoot je daarmee mensen tegen de borst. Dat men moet slaan op auto’s, er op schoppen, of al gewapend moet zijn met zijn hangslot zijn toch echt geen normale situaties meer?

    Ik zou zelf dolgraag de komende maanden met beter weer nog de fiets weer hanteren, zeker nu we gratis villo kregen door het werk geloof ik, maar ik vind een traject zoals naar Centraal station met de huidige regelgeving gewoon levensgevaarlijk tijdens de piekuren.

  • Pingback: Brusselblogt » Blog Archive » 20.000 km()

  • Peter V

    De houding van Brussel, de Brusselse overheid, de Brusselse politie en de brusselaar uit zich duidelijk in het respect voor de fietser en het zeldzame fietspad.
    http://brussels.mybikelane.com/ blijft een pijnlijke getuige.
    Hoewel er slechts enkele fotograaf-klikkers in Brussel actief zijn, staat Brussel al meteen in de top van de meeste overtredingen.

  • Stijn DB

    Deze getuigenis zou door eender welke fietser in Brussel kunnen geschreven zijn. Iedereen die zich regelmatig op de fiets waagt in onze stad weet dat respect voor fietsers en fietsinfrastructuur in Brussel zo goed als onbestaande is, of het nu gaat over automobilisten of politiediensten. De fietser is de paria van het Brusselse verkeer, de kasteloze die zich vooral zo onzichtbaar mogelijk moet maken.

    Deze situatie en het gebrek aan politieke antwoorden is meteen ook één van de grootste zwaktes van het Iris2-plan van de Brusselse regering: het is namelijk niet voldoende om te investeren in infrastructuur zoals huurfietsen en fietspaden, je moet er ook voor zorgen dat die infrastructuur gerespecteerd wordt en daardoor normaal kan werken. In Iris2 wordt gezegd dat de politie een belangrijke rol heeft te vervullen in het slagen van de overstap naar een actieve mobiliteit. Dat wisten we al. Ook staat erin te lezen dat de politiezones meer moeten controleren, en de regels beter moeten laten toepassen. Ook dat is een gemeenplaats. Nergens staat echter in het plan te lezen hoe men deze doelstellingen concreet denkt te gaan realiseren. Het enige dat er staat is dat men in 2010 een aantal vergaderingen ging organiseren met de politiezones om het probleem te bekijken en oplossingen uit te dokteren. Over het resultaat van die vergaderingen (als ze al hebben plaatsgevonden) is niets uitgelekt, en in de praktijk is er sinds het begin van de legislatuur nog niets veranderd.

    Als Grouwels en De Lille dit structurele probleem willen aanpakken, en alsnog een poging willen ondernemen om het autoverkeer terug te dringen en Brussel tot ecologische hoofdstad van Europa te maken, dan zullen ze op een gegeven moment de dialoog met de politiezones moeten aangaan over het attitude- en prioriteitenprobleem dat er heerst.

  • Bart

    Het is net die eeuwige dialoog die het probleem vormt. Een website is die mybikelane geeft je duidelijke problemen aan, soms steeds op dezelfde plek. De politie kan ingrijpen, ofwel meer controles op die plek ofwel daadwerkelijk die nummerplaten opsporen (maar goed, die site is nu niet echt juridisch bindend natuurlijk). Op mybikelane staat wel een voorbeeld in een zone waar ik zelf al vaak zaken zag misgaan en die persoon belde de politie en kreeg hetzelfde te horen als wat ik er weet: De auto staat in Elsene, het huis ernaast waar ze het moeten gaan aankaarten is Oudergem. De politie beweert in zo een zones altijd machteloos te staan want daar zou een papiermolen van werk van komen; Ze hebben enkel eens beginnen samenwerken toen een bende een kat-en-muisspel begon met beide zones en studenten ULB en VUB overvallen en in elkaar getimmerd werden. Misschien moet iemand in plaats van foto’s te nemen ook maar eens opzettelijk een auto aanrijden en dan de politie bellen en klagen over een blessure…alhoewel, waarschijnlijk krijgt de fietser in Brussel de schade aan de auto te betalen 🙂

  • Naast het feit dat bovenstaand commentaar een, weliswaar voorzichtige, oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid inhoudt, wil ik toch even op het volgende wijzen:
    In het verkeer word je verondersteld een stilstaand voertuig te kunnen ontwijken of vermijden. Het opzettelijk aanrijden van een voertuig onder het motto “maar ik was was toch in mijn recht”, is niet aan te raden.

    De schade aan de auto zal inderdaad op jou worden verhaald, en die 🙂 zal snel een 🙁 worden

  • Peter V

    Deze ochtend mijn zoon naar school gebracht met de fiets. Blijf met vragen zitten. Is dit wel een goed idee ? Rij ik voorop of rij ik achteraan zodat ik mijn zoon kan zien ?

    De toestand van de wegen is bijzonder slecht. De putten zijn voor de fietsers nog schadelijker en gevaarlijker dan voor auto’s. Het zeldzame fietspad is zo goed als onzichtbaar geworden want de wegmarkering is vervaagd. Ronde punten : GEVAAR !
    Dubbel geparkeerde auto’s, zelfs politiewagens. Een autobus die zijn bustrook niet wil delen. Rechtsafslaande automobilisten die snijden. Openslaande portieren.

    En afgezien van deze risico’s en gevaren is het ook bijzonder onaangenaam op te fietsen. Het verkeer maakt zo’n herrie dat communiceren op de fiets onmogelijk is. Ik zit de hele weg maar instructies te schreeuwen naar mijn zoon, waarvan hij wellicht de helft niet kan horen. Ik ben ook permanent aan het omkijken om te zien of mijn zoon nog niet aangereden is.

    Het lijkt me niet echt voor herhaling vatbaar.

    Heren en dames politici : maak hier nu eens werk van. Tot nu toe heel veel blabla, maar bijzonder weinig boemboem.

    Op het traject huis-school-huis blijken openbaar vervoer of fietsen dus geen optie. Enig alternatief blijft de auto.

  • Bart

    Net naar warandepark gewandeld. Jammer dat RTBF en een andere nieuwsdienst met hun voitures het voetpad hadden ingepalmd. Om maar even de vinger op de pols te houden 😉

    @Mike: Ja, het idee was niet echt gemeend, maar bon, de toon is duidelijk die ik bedoel: Hoe we nu bezig zijn raken we niet veel verder. En sorry maar als je probeert te slalommen naast een geparkeerd voertuig op een fietsstrook en een auto die correct rijdt doet je tegen die auto knallen en je veroorzaakt schade, om maar een voorbeeld te geven, ik zou benieuwd zijn wat het verdict zou zijn over zoiets (Laat staan voertuigen die vlak achter een bocht staan – Maar als fietser mag je je hier aan alles verwachten op het fietspad, geparkeerde auto’s, reclamepanelen voor handelszaken er naast, tot zelfs terrassen). In dat opzicht pleit het meest logische nog altijd: Fiets gewoon niet in Brussel. Punt.

  • @Peter: Ja zeker doen! Maar goed voorbereiden! Ik ben met de kinderen gestart op hun eigen fietsen in het verkeer toen ze 4 jaar oud waren. Maar we zijn begonnen tijdens de zomervakantie met weinig verkeer, op de weg naar vakantiestages zonder tijdsstress. Ik heb toen verschillende trajecten geprobeert om te zien, wat precies goed gaat en wat moeilijk is. Het moeilijkst bleken stijgingen te zijn, Ik ben dan de eerste maanden een omweg gereden, om de stijging binnen het Josaphatpark te doen. Als ze konden klimmen zonder te moeten afstappen zijn we van traject veranderd.

    Natuurlijk rijdt je altijd achteraan, dan kan je zien, wat ze doen en zeggen wat ze moeten doen.

    Als het thermometer beneden de 5 graden zakt, gaan we met de tram, omdat het dan voor de kinderen te koud wordt aan handen (zelfs met handschoenen) en in het gezicht. Als het s’morgens regent gaan we ook met de tram, nat op school aankomen is niet fijn, s’namiddags nat naar huis komen daartegen geen probleem, de kleren zijn snel gewisseld.

  • Stijn DB

    @Bart

    Ik denk dat het niet de dialoog is die het probleem vormt, maar wel het feit dat het nooit verder komt dan die dialoog en dat concrete acties uitblijven. Maar dat is waarschijnlijk wat je wilt zeggen.

    Volgens mij is er maar één trefzekere manier om politieagenten te sensibiliseren aan de benarde positie van zwakke weggebruikers, en dat is door ze zelf in die positie te brengen. Het aantal fietsbrigades in Brussel is ronduit bedroevend. Geef die mensen een stevige financiële fietspremie bovenop hun loon, of geef ze bijvoorbeeld meer flexibiliteit in het plannen van hun werkuren. Op die manier zullen meer agenten de fiets op kruipen, en dan zou het wel eens goed kunnen dat er meer geverbaliseerd wordt.

    Alhoewel… nog niet zo heel lang geleden reed ik achter een groep van maar liefst 8 fietsende agenten (nog nooit gezien!), en ik kon mijn ogen niet geloven toen deze groep een perfecte slalom uitvoerde tussen de fout geparkeerde auto’s die ze op hun baan tegenkwamen (dat waren er nogal wat). Bij navraag waarom ze niet ingrepen kreeg ik van één van hen te horen dat hun shift er reeds opzat, en dat ze niet werden betaald voor overuren.

  • Niels

    Vandaag was weer een toffe dag.

    In Molenbeek steken 2 vrouwen met koets, plots de straat over zonder te kijken. Ik roep attention, omdat dat nogal logisch is. Ik ben verrot gescheld en met de dood bedreigt. Ik zal de komende weken best die straat vermijden.

    Even later weer ambras met onze CD-vrienden. Meneer had me al bijna omver gereden toen hij zijn uitrit afreed, toen hij bij het volgende kruispunt de hele fietssluis onnodig blokkeerde , besloot ik hem toch maar aan te spreken. Een klopje op het raam werd al niet beantwoord, hij was te druk met de GSM bezig. Een harder klopje deed ook niet veel, want hij keek ongeïnteresseerd op mompelde wat. Daarna heb ik maar de deur opengedaan en gezegd dat hij op een gedeelte voor fietsers staat. Wederom verrot gescheld in één of ander taaltje. Dan besloot meneer me maar fysiek te belagen door zijn deur tegen mij te slaan.

    Het is de deze: http://i53.tinypic.com/2s7dsfn.jpg

  • Bart

    Deur openklappen tegen jou is een iets mindere versie van je aan te rijden. Gezien je zijn nummerplaat hebt zou ik daar toch even contact voor opnemen met de politie. Niet dat die het een reet kan schelen in Brussel, maar ze zijn wel verplicht er de documenten voor op te stellen (Als ze beweren van niet of de altijd lollige ‘we hebben het te druk’, zeg je maar dat je de regels/wet hebt ingekeken).