Brussel-Asse

‘Ik wil weg uit België’, ‘ik wil de wereld zien’, ‘ik wil later een wereldreis maken’: als puber hadden we grootste plannen. Als student beleefden we een onvergetelijke Erasmuservaring. Maar als puntje bij paaltje komt, vind ik zelfs geen vriendin om samen in Brussel te gaan wonen. Waarom raken de jongeren uit de Vlaamse Rand niet weg onder de kerktoren? Geen betere plek voor deze vraag dan de pendeltrein vanuit Brussel. Geen beter persoon dan een jonge, gemotiveerde leerkracht.


“Ik ben van Asse en ik hou van het centrum van Asse. Als je buiten het centrum gaat wonen, moet je al direct de auto nemen. Dilbeek zou ik bijvoorbeeld nooit overwegen wegens onbekend. En zelfs als we een droomhuis in Mollem zouden vinden, zou dat zeker en vast een groot dilemma vormen, al is het nog zo’n gezellig dorp.”

Brussel is haar nochtans allesbehalve vreemd: “mijn vriendinnen uit de lagere school gingen allemaal rechtstreeks naar de middelbare school in Asse. Ik stapte elke dag de trein op naar Maria Boodschap in hartje Brussel – een geweldige, vrijgevochten school. Alles kon, alles mocht. Ik leerde de stad kennen en werd er verliefd op. Daarna volgde ik de opleiding lager onderwijs aan de EHSAL aan het Vossenplein, een moeilijke buurt die veel minder leeft.”

“Mijn enthousiasme voor Brussel vertaalde zich in een job als leerkracht in het 3e leerjaar in Laken. Het was een echte migrantenschool. Ze hadden nood aan veel geld en accepteerden kinderen die overal waren geweigerd om hun inschrijvingsaantal te verhogen. In plaats van een stelselmatige aanpassing werd de school opeens geconfronteerd met allerlei cultuurverschillen waar directie noch leerkrachten klaar voor waren. De opvoeding stond primair, het onderwijs was beneden alle niveau. Na een paar maanden heb ik mijn ontslag ingediend. Het werd me te veel. Nu werk ik bij gedragsgestoorden en doe ik mijn werk ontzettend graag. Je kent de beperkingen van die kinderen en hebt andere verwachtingen. Ook het contact met de ouders is erg verschillend: zij hebben vaak al een hele lijdensweg afgelegd en zijn blij dat hun kinderen eindelijk goed geholpen worden.”

“Op zich had ik graag een paar jaar in Brussel gewoond. Ik vind het nog altijd heerlijk om de mooie winkels op te zoeken en er een gezellig terrasje te doen. Maar mijn vriend is meer honkvast en zou nooit overwegen hier weg te gaan. We hebben allebei een sterke band met ons dorp en hoeven elkaar op dat punt niet tot beslissingen te dwingen waar we later spijt van zouden hebben. Die gedrevenheid om per se in het buitenland te gaan wonen, ken ik niet. Wel heb ik een sterke passie voor Afrika. Ik ga er graag op reis maar kom minstens even graag terug thuis. Binnen 30 jaar zie ik me met mijn vriend en kindjes in een mooi huis te wonen in Asse. En nee, ik ga me dat later niet beklagen. Ik ben gelukkig met mijn leven hier.”

Share
  • Het klassieke verhaal. Brussel is een ‘moeilijk lief’. Je moet er al heel erg van houden om er te blijven.

    Ik heb tot mijn spijt al veel vrienden zien wegtrekken. Bijna zonder uitzondering om 2 dezelfde redenen: ofwel vinden ze geen betaalbaar huis (dat aan hun ‘huisje-tuintje’- of ‘centraal gelegen’-eisen voldoet) ofwel willen ze aan kinderen beginnen en zien ze dat niet zitten in Brussel (wegens veiligheid, organisatie, afstand van de familie…).

    Ook bij ons was het kantje-boordje. Ik wilde graag in Brussel blijven, maar mijn lief had heel wat voorwaarden qua grootte, (repetitie)ruimte, renovatie, tuin, buurt, omgeving… (en terecht!)
    Uiteindelijk hebben we een (voldoende) groot huis gevonden in een klein groen stukje Brussel. Een ‘Belgisch compromis’, zoals dat heet.

    In Brussel blijven is een keuze, en voor velen ook een ‘luxe’. Niet iedereen kan het zich permitteren.
    En inderdaad, de kerktoren wenkt voor velen…

    We hebben veel huizen gezien, zowel in Brussel als in de rand. De huizen in de rand waren dikwijls goedkoper en beter in orde, maar we waren er snel uit dat we daar niet wilden wonen. Misschien zit het in mijn hoofd, maar Vlaanderen voelt heel anders dan Brussel… Die residentiële wijken, buxushagen en gluurders vanachter de gordijnen! Brrr…
    Plus: de rand was meestal buiten de betaalbare taxiafstand en dan zouden we onze levensstijl van doordeweeks café- en restaurantbezoek moeten opgeven. Dat hadden we er niet voor over.

    Het is een afweging die je moet maken. Ieder zijn keuze.

  • Ik heb eerlijk gezegd nooit begrepen wat er aan Brussel nu zo ‘moeilijk’ is. Ik woonde destijds in Antwerpen en werkte in Brussel. Toen ik na 7 jaar besloten had om in Brussel te gaan wonen, vroeg mijn werkgever me om in zijn hoofdkantoor in Antwerpen te komen werken. Nog ongeveer een jaar heb ik dan in omgekeerde richting gependeld. Toen maakte ik een carrièreswitch en sindsdien woon én werk ik in Brussel.

    Ik heb het me nog geen dag beklaagd. Natuurlijk is Brussel niet perfect en natuurlijk zijn er problemen. Maar in welke grote stad zijn er geen problemen? En als je het vergelijkt met echt grote wereldsteden als Berlijn, Londen of Parijs, dan valt Brussel heel erg mee.

    Nee, ik denk niet dat ik Brussel nog verlaat. Tenzij een eventuele nieuwe job me naar elders zou voeren. Want ik vind dat je moet wonen waar je werkt (of omgekeerd). De mens is immers veel te mobiel. De hele milieuproblematiek los je niet op door meer openbaar vervoer, maar vooral door minder mobiliteit.

  • Laurence

    Veel vlamingen (waaronder ikzelf) spreken gewoon te weinig Frans om zich hier comfortabel te voelen.

  • Bart

    Na 15 jaar ben ik uiteindelijk zelf weggetrokken uit Brussel. Het Frans kan me gestolen worden als drietalige (amuseer me zelfs met het Brusseleirs) maar ik ben gewoon de laksheid en alle onlogische situaties beu. De voorbije 3 panden die ik heb betrokken in Brussel waren stuk voor stuk, bij begin of na een tijd, zo bleek urbanistisch niet in orde. Huizen die worden opgedeeld in 16 appartementen zonder parkeerplaatsen in overweging te nemen. Vredegerechten die meer dan een jaar over processen doen en zaken die daardoor extra geld kunnen verdienen (bv. betwisting opzeg huur). Stewards in het openbaar vervoer die zelf slaan en schoppen on metro’s (deze week nog gezien, Bockstael), spuwen op het spoor, enz.; Openbaar vervoer dat de mensenstroom helemaal niet aankan. Mensen die steeds meer gehaast zijn en steeds onbeleefder.

    Neen, je gaat dwars door alle Brusselse chaos en je belandt in je dorp, op ander 20 minuten van Brussel, waar sommige buren je toewuiven, er fietspaden staan, en je natuur hebt e.d.).

    Mensen zoals Patrick die per definitie werken voor diensten die Brussel moeten promoten snap ik niet en smijten ook duidelijk argumenten zonder ervan iets te kennen. Ga 3 maanden in Berlijn wonen, Patrick, echt. 3 maanden in Neukölln. Bijna 90 procent is er Arabisch. Je zal je ogen uitkijken hoe die mensen geïntegreerd en vriendelijk zijn. Daar werkte de straatverlichting bv. ook amper en zijn er problemen, maar er is een soort zelfregulerend systeem (zo zijn er bv. in de metro burgers zonder job die ook kunnen ‘steward’ zijn en in burger tickets controleren. Die pakken ook steekpenningen aan als je er geen hebt, die firma weet dat, maar eindresultaat: Niemand rijdt zonder en die mensen doen hun werk. En 500 euro als je iemand kan betrappen of foto nemen die een tag aanbrengt!).

    Brussel is te zeer een tikkende tijdbom voor mensen. Als een voorval van agressie zou voorvallen op een vol perron in de metro kunnen er eens voor je het weet tientallen versus tientallen bezig zitten en voor je het weet is het een bloedbad. En daar heb je geen revolutie voor nodig, alleen typische Brusselse laksheid. In mijn gemeente is er bij de trein ook een tunnel naar de uitgang, maar daar laten ze mensen niet in bedelen, dieren drogeren en zielig proberen zijn, zeiken of schijten.

  • Op een bepaald moment stelt elke (nieuwe) Brusselaar zich wel die vraag. Brussel is een fantastische stad om te studeren en om het “echte” leven te starten, maar zodra het iets ingewikkelder dreigt te worden haken velen af. Een geschikt plekje vinden is niet altijd even makkelijk. Zeker als je begint te vergelijken met wat je buiten Brussel kunt krijgen voor hetzelfde geld dan ben je snel verloren.

    Het beste is dan om alles in perspectief te plaatsen en om zaken te relativeren. Dat kan helpen. Sowieso zou ik na al die jaren Brussel moeite hebben om terug te aarden onder die kerktoren. Dat weet ik nu al.
    Uiteraard is Brussel een vat vol frustraties en het vergt inspanningen en optimisme om daar niet in te verdrinken, anders maak je inderdaad beter de keuze om terug onder de kerktoren te gaan wonen (waar trouwens niets mis mee is).

    Enja, Brussel is zeker géén stad op maat van gezinnen en kleine kinderen. Zelf kan ik het moeilijk inschatten wat het is om in een grootstad op te groeien… helaas heb ik die ervaring niet gehad. Hopelijk doe ik, met mijn keuze, m’n kinderen niets aan. En als ik ze hierdoor al iets aandoe, dan hoop ik dat het enkel positief zal zijn. We zien voorlopig wel… de tijd zal het wel uitwijzen?

  • In mijn gemeente is er bij de trein ook een tunnel naar de uitgang, maar daar laten ze mensen niet in bedelen, dieren drogeren en zielig proberen zijn, zeiken of schijten.

    Tuurlijk niet, die zetten we op de trein richting Brussel.

  • @Bart: Ik wil niet gaan muggenziften, maar ik werk niet “per definitie voor diensten die Brussel moeten promoten”. Ik werk wel voor een overheid (dienst) die Brussel per definitie promoot. Soit.

    Het ‘zelfregulerende systeem’ in Neukölln, waar je zo hoog mee oploopt, is in mijn ogen eerder een systeem van vigilanten en verklikkers.

    In België – en dus niet alleen in Brussel – is er inderdaad wel een probleem wat integratie van migranten betreft. Dat is geen Brusselse laksheid, maar wellicht gewoon Belgische laksheid.

  • Bart

    Neen dat is Brusselse laksheid. Ik verbaas me bv. hoeveel negers er in deze gemeente zijn. Heb geen flauw idee waarom ze met zoveel zijn, maar ze lijken mij perfect geïntegreerd. Een aantal spreken wel Frans, oh wee, in Vlaanderen 🙂 En als je het systeem in Berlijn niet kent, nogmaals, ga in zo een wijken rondlopen, discussiëer met mensen. Als iedereen vindt dat het ok loopt, noem het dan wat je wil omdat het je gedachtengoed niet uitkomt man 🙂

    Thijs: Wat vooral opvalt bij het terugkeren onder de kerktoren is gewoon het mentaliteitsverschil. Als je in delhaize tegen iemand loopt excuseren beide zich en die kleine zaken. Een stom voorbeeld, overvolle tunnel om op de trein te raken deze morgen en toch gaan de mensen uit de weg of helpen zelfs elkaar e.d.; Ik stap af in Brussel Schuman en de mensen die de trap af komen persen je tegen de muur als je ze liet doen, enz.

    Zoveel factoren, overbevolkt, raar gerund, enz., soit, het is gewoon niet aangenaam om te leven. Zie de meeste argumenten hier: ‘Ja, maar, je moet leren er aan wennen’. Sorry hoor…

  • Olivier

    In Diest is er een school gesloten waar te weinig autochtonen waren. Lijkt mij een gezellige mentaliteit.

  • @Bart: Sorry hoor, maar ik vind Brussel wel aangenaam (ook al ontken ik de problemen niet). Maar ik zal dan wel een ‘rare’ zijn, zeker? Of een optimist die vindt dat het glas half vol is (in plaats van half leeg).

  • Wasabigordijn

    Bart: “Ik stap af in Brussel Schuman en de mensen die de trap af komen persen je tegen de muur als je ze liet doen, enz.”

    Euh, Bart, waar denk je dat die mensen vandaan komen die uit uw pendeltrein in Schuman stappen…? Inderdaad, die zijn opgestapt onder uw kerktoren en komen nu slechtgezind in Brussel toe, duwen andere slechtgezinde kerktorenwoners opzij, en gaan vervolgens op blogs klagen over de “slechtgezinde brusselaars”.

  • Bof, er zijn landmensen en er zijn stadmensen. Die enen willen niet in steden leven, de anderen niet op het platteland.

    Ik kom uit Hamburg, een stad met 1,8 milljoen inwoners, ik verweel me in kleine steden of dorpen en vind de ginder bijna onbestaande openbaar vervoer onmogelijk.

    Natuurlijk woon in met kinderen in de stad, waarom ook niet? Waar wil je kinderen laten opgroeien als het niet in de stad is? Enkel hier heb je school, akademie, sportsverenigingen, creches, vakantiestages op wandel- of fietsafstand. Familie buiten in Waals-Brabant brengt de zoon iedere dag 50km verder naar school en verdere 30km naar de sport. Sorry, maar ik heb beters te doen dan iedere dag urenlang in de auto te zitten…

    Brussel is ook niet duurder dan Keulen of Hamburg, het is enkel de bovenvermeldt ideal vanhuisje-tuintje-garage die mensen ervan afhoudt in Brussel iets te vinden. De Taunus, luxevilla-regio 30km van Frankfurt, loppt overigens al leeg, omdat niemand meer zo lang in de file wil staan.

    PS: @Bart: Neukölln staat in heel Duitsland bekend om zijn hoge jeugdkriminaliteit. Arabieren wonen daar wel bijna niet, wel veel turken.

  • @Malte: Brussel is misschien niet duurder dan Keulen of Hamburg, maar naar Belgische normen is dat natuurlijk geen vergelijking. Ik veronderstel dat de (netto)lonen in Duitsland hoger liggen dan in België. Ik huur een woning en ik geef maandelijks bijna een derde van mijn loon uit aan huur en kosten. En dan woon ik naar verhouding nog zeer goedkoop. Stel dat ik binnen Brussel ooit zou willen of moeten verhuizen, dan zou het met mijn huidige loon toch wel moeilijk worden om nog iets te vinden. Nu, in andere grote Belgische steden is het precies hetzelfde.

  • Wat een onzin. Ik woon al tien jaar in Brussel en frequenteer de stad al veertig jaar, ik kom “vanonder de kerktoren” en kan wel duizend redenen bedenken waarom ik hier graag woon.
    Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om mensen te schofferen omdat ze op de buiten wonen (wààr is dat trouwens in Vlaanderen ?).
    Bloggen is leuk, Andrew Sullivan heet dat online-disc-jockey spelen, het in realtime converseren.
    Mooi : maar dan wel op een volwassen manier. Ik discussieer graag, kan perfect converseren met mensen die een compleet andere zienswijze hebben : grààg, als het maar proper blijft.
    De manier waarop hier gescholden wordt neigt naar Nederlandse toestanden : schelden om te schelden.
    Ik zou mijn Kongolese collega trouwens nooit een “neger” noemen. Ik heb ook niet graag dat andere mensen in mijn plaats denken, als ge hier al tien jaar woont kent ge ook de gebreken en geneugten van deze stad. Als ge hier content vertrokken zijt : prima, maar laat mensen gerust die hier wel graag wonen.

  • Bart

    Als je wil gerust gelaten worden door mensen die een andere visie hebben waarom ga je dan op blogs of fora online rondhangen? De logica ontgaat me.

    Ik ken de precieze landen van de mensen hier niet dus noem ik het gewoon neger, ik hoop dat ik daar geen slechte weerklank per ongeluk mee zou maken…

    Volwassen? Nou goed dan, we zullen proberen ons niveau op te krikken naar uw dichterlijke hoogte.

    @Malte: Ik heb niets gemerkt van jeugdcriminaliteit in neukölln. Zal idd vol turken maar dat was er gezellig van dat was echt Duits/Turks. Niet zoals hier waar Turken hun eerder afzetten tegen de locale cultuur. Of gebrek aan, natuurlijk.

  • @Bart: Zie je dat buitenperceptie en zelfbelevenis vaak uit elkaar vallen? 🙂