Hallo politiezones?

Beste BrusselBlogt,

Ik schrijf jullie even snel en ongeordend, omdat ik niet weet waar ik dit kleine verhaal anders kwijt kan.

Nog net voor ik onze kleine jongen in bed wilde stoppen, zag ik vanuit zijn kamer recht tegenover het Kaaitheater in Brussel hoe een “verdacht uitziend persoon” altijd maar rond de geparkeerde auto’s bleef draaien. Aangezien hij zich zo vreemd gedroeg, viel mijn oog erop en heb ik hem gedurende een kwartier gevolgd hoe hij dan weer eens in die richting wandelde, dan weer in de andere, en dan toch weer ergens anders ging neerzitten, maar telkens naar dezelfde geblindeerde auto terugkeerde.

Toen ik eindelijk dacht dat het misschien nuttig was om de politie op te bellen, verdween hij… in de auto. Via het nummer 101 kwam ik bij de centrale uit om te melden dat ik een diefstal in een auto zag aan het Sainctelettesquare in Brussel. De dief zat ondertussen rustig in die auto. De eerste vraag van de centrale was: “Is dat dan in Brussel stad of in Molenbeek, mijnheer?” De ene zijde van het plein is namelijk Brussel stad, de andere zijde Molenbeek…

Terwijl ik verder de vragen beantwoordde over welke soort auto het dan wel was, zag ik de dief rustig weer uit de auto stappen met enkele buitgemaakte jassen en kon ik de centrale net nog meegeven in welke richting hij aan het stappen was en hoe hij er ongeveer uitzag. Vijf minuten later kreeg ik opnieuw telefoon, van de lokale politie Molenbeek deze keer, die vriendelijk vroeg of ik opgebeld had voor een autodiefstal, waarop ik enkel maar bevestigend kon antwoorden en ook precies kon meedelen waar die auto stond, namelijk recht tegenover het Kaaitheatercafé. De geschrokken eigenaars van die auto waren intussen ook aangekomen, zag ik, en de politie van Molenbeek zou een patrouille sturen.

Gedurende 25 (vijfentwintig) minuten hebben die eigenaars van die net bestolen auto daar gestaan. Ik kon niet weg of geen teken geven omdat onze zoon in bed lag en ik op dat moment alleen thuis was. Ondertussen heb ik zes (!) politieauto’s het kruispunt zien oversteken. Drie daarvan hadden het merkbaar bijzonder druk  (zwaailichten), maar de drie andere leken eerder te patrouilleren. Een daarvan is zelfs net langs de net bestolen auto met de verbouwereerde eigenaars gereden.

Toen die mensen uiteindelijk met de moed in hun schoenen wegreden, heb ik het ook opgegeven en heb de televisie aangezet. Ik kan alleen maar zeggen: hallo politiezones?

Beste groeten,

Filip Van de Voorde

Sainctelettesquare, Brussel

Share
  • Bart

    Bemoedigend voor je kind in te laten opgroeien, nietwaar? Doe zoals ik en verdwijn, er lijkt toch geen verbetering in die mentaliteit en gebrek aan organisatie te komen.

  • Tom

    Ontmoedigend.

    Ik woon dicht in die buurt en sta er telkens weer van te kijken hoe de grenzen van die politie zones de zaken echt niet vooruithelpen (ook in de metro) en zelfs vertragen (Het “it’s not our jurisdiction” syndroom) en hoe verdachte sujetten handig gebruik maken van de anonimiteit in onze grootstad.

    Ik vraag me af of de afstand die er bestaat tussen politie en burgers in Brussel (net zoals in sommige grootsteden als Londen) niet een indirect gevolg is van het feit dat de meeste politieagenten niet zelf in brussel wonen?
    Klinkt waarschijnlijk naief, maar je zou verwachten dat zo’n patrouille wagen bijv. regelmatig stopt om contact te leggen met inwoners en regelmatig mensen op straat vriendelijk aanspreekt om zo beter zicht te krijgen van wat er allemaal gebeurt en leeft in bepaalde wijken ipv enkel steeds repressief en post factum op oproepen in te grijpen. Het gevolg van die kloof tussen burgers en politie is dat de Brusselse politie een PR probleem heeft.
    Het is echter niet alleen op het niveau van de agenten op straat dat er het een en ander misloopt natuurlijk; vorige week in panorama werd de Hasseltse politiezone stevig op de korrel genomen en doorgelicht. Benieuwd wat dat zou geven moesten ze ooit eens gaan graven in de Brusselse…

  • Niels

    Een tijdje geleden werd ik achterna gezeten door 2 Molenbeekse jongeren op een brommertje. Ik zelf was met de fiets. Ik reed over het Kanaal richting Ninhoofse poort waar op dat moment een douane actie bezig was, zoals dat daar wel meer voorkomt.
    Ik spreek één van de agenten aan en geef een beschrijving van de figuranten en hun brommertje.

    Zijn uitleg kwam erop neer dat het voorval in een andere politiezone was gebeurt. 50 meter over het kanaal. Dat het oproepen van die andere zone toch zeker enkele minuten zou duren. Dan moet er nog een patrouille ter plaatse komen en dan zijn we al 20 minuten verder waardoor een zoektocht een beetje onnuttig is. Als ik echt echt wou wilde hij wel een oproep plaatsen maar hij liet verstaan dat ik het beter zo zou laten.

    Moedeloos wordt je ervan.

  • Peter V

    Het valt me op dat politieagenten het vooral druk hebben om met elkaar te kletsen. Het lijkt wel of ze hun hele leven aan elkaar te vertellen hebben en ondertussen bestaat de buitenwereld niet.
    In Engeland moet men enerzijds besparen maar wil men anderzijds meer politie op straat. Daar is men van plan om de bobbies alleen op patrouille te sturen, net zoals bij de Amerikaanse politie. Zo verdubbel je de aanwezigheid met hetzelfde aantal manuren, en die solo agenten hebben automatisch meer contact met de omgeving. Kletsen kan dan enkel met de burger.
    Ik vind dit een zeer goed idee.
    Meer en meer zie je in Brussel 3 politieagenten per patrouille. (één om te lezen, één om te schrijven en één die Nederlands kan ?). Hier is de trend dus blijkbaar omgekeerd.

  • Thijs

    Zondagmorgen iets rond 11u wandel ik met m’n kinderen naar het centrum. In de Zennestraat zijn er momenteel werken aan de gang. Ik zie drie gastjes zich ‘amuseren’ met de signalisatie. Terwijl ik voorbij wandel schopt de grootste van de drie opnieuw een knipperlicht van de palen… Bon, wat moet je doen op zo’n moment? Negeren zoals de meesten zullen doen, maar ik verkies toch om er een opmerking over te geven: “Pourquoi tu faites ça?” roep ik hem toe. Oeps here we go… hij richt me tot mij en krijg een blik van waar moei jij je mee en vraagt of ik misschien van de politie ben. Duh, ik draag toch géén kepie? ‘k wijs er hem even op dat dit ook mijn wijk is en dat hij respect moet hebben. Het IQ-niveau van die kerel blijkt niet echt hoog te zijn en voegt eraan toe dat het ook ZIJN wijk is, dus denkt hij dat hij mag doen wat hij wil.
    Nu, mijn klein mannen zijn mee en heb ook géén zin om verder in discussie te gaan… ten slotte moet ik hier elke dag passeren en heb géén zin in een haatcampagne aan mijn adres.

    Wat verder beslis ik toch de politie te bellen. Alles doorgegeven met exacte plaatsbeschrijving. 35 minuten later krijg ik telefoon van de politie “Bonjour Monsieur,…” en vragen me waar ze moeten zijn want ze zullen nu een patrouille uitsturen. Verwonderd zeg ik hen dat het waarschijnlijk nu niet meer de moeite is en dat die gasten waarschijnlijk al weg zijn.

    Ik voel me zowel belazerd door die gasten en als door de politie. De drie kutmarokaantjes kunnen het zich inderdaad zonder problemen permitteren om hun wijk te saboteren. Zeker als de politie ruim een half nodig heeft om uit te rukken. Welk effect heeft zoiets dan? Géén, enkel geld-en tijdsverspilling. Ik riskeer ondertussen m’n vel. Een volgende keer zal ik waarschijnlijk toch wel wat anders reageren en m’n burgerzin laten voor wat ze is. Chapeau politie Brussel.

  • Bart

    Jij reageert daar nog op? Je hebt geluk geen gebroken neus te hebben. Die mensen weten toch dat er nooit wordt ingegrepen