Sterke act met steengoede songs

Verslag Kaiser Chiefs in de AB op 06.11 – Sterke act met steengoede songs.

Even met de deur in huis vallen: we zijn Kaiser Chiefs zo intussen wel kotsbeu gezien op de weide van Rock Werchter. Als je die knotsgekke frontman Ricky Wilson vijf keer op zes jaar in alle mogelijke stellingen ziet kruipen en elk publiekstrucje opnieuw ziet afhaspelen, dan is het wel mooi geweest. Maar toen we hoorden dat de Chiefs voor een dubbel optreden naar de Ancienne Belgique zouden afzakken, hoefden we niet lang te twijfelen.
Want laat er geen twijfel over bestaan: de indie rock band uit Leeds biedt je waar voor je geld. De toeschouwer krijgt uiteraard een aardige hoeveelheid show voorgeschoteld, maar Kaiser Chiefs zijn meer dan een clown op een podium met een stel gelegenheidsmuzikanten. Hun bijdrage aan de Britpoprevival valt immers niet te ontkennen: samen met onder meer Arctic MonkeysBloc Party en Franz Ferdinand veroverden Wilson en co halverwege het vorige decennium uit het niets de harten van nogal wat muziekliefhebbers. En dat is nog steeds het geval, zo bewijzen de twee passages in de AB die in een mum van tijd uitverkocht raakten. Songs die zes jaar geleden ten tijde van hun debuut ‘Employment’ hot waren zijn dat nu nog steeds. Indie rock werd cool, en daar moeten we mede de Kaiser Chiefs voor bedanken.

Hun charme is tegelijkertijd het grote probleem van deze Britten: ze zijn nog geen haar veranderd. Sinds ‘Employment’ kwamen er nog drie albums – laatste telg ‘The Future Is Medieval’ is nog maar enkele maanden oud – maar geen enkele had nog de hoge coolheidsfactor van die debuutplaat. Natuurlijk, ze leverden nog enkele fijne liedjes op: ‘Heat Dies Down’, ‘Never Miss A Beat’ en ‘Good Days, Bad Days’, kunnen zich wat ons betreft perfect meten met het werk van op ‘Employment’. Toch lijkt het naar beneden te gaan met de inspiratie. Op ‘The Future Is Medieval’ vinden wij dan ook niet zoveel nummers terug die Kaiser Chiefs vandaag de dag nog echt relevant maken. In de AB was dat niet anders: enkele nieuwe songs deden het nog best goed, single ‘Little Shocks’ en ‘Kinda Girl You Are’ bijvoorbeeld, hoewel de meerderheid van de zaal toch duidelijk gekomen was voor de hits die dit vijftal omstreeks 2005 groot gemaakt hebben.

En als in een van die nieuwe nummers, ‘Man On Mars’, drummer én songschrijver Nick Hodgson dan ook nog eens de lead vocals op zich neemt, dan loopt Wilson er al helemaal voor spek en bonen bij, doelloos over het podium wandelend met een overbodige tamboerijn in de hand. Van een band die ons ‘Employment’ bracht – hebben we al gezegd dat we dat echt wel een top-CD vinden? – verwachten we toch een tikkeltje meer.

Dat mocht de pret niet drukken, want de Kaiser Chiefs kennen uiteraard hun pappenheimers. De set was dan ook grotendeels gevuld met ouder materiaal dat de sfeer er al snel wist in te brengen. Opener ‘Everyday I Love You Less And Less’ was meteen raak, en dat werd later moeiteloos overgedaan met toppers als ‘Everything Is Average Nowadays’, ‘Modern Way’, ‘The Angry Mob’ en uiteraard ‘I Predict A Riot’. En we zullen voor de volledigheid ook hitsingle ‘Ruby’ vermelden: niet meteen onze favoriet, maar het makkelijke refrein vond al snel zijn weg in de zaal.

En Wilson deed de rest natuurlijk. Eens door de zaal spurten, oogcontact zoeken met de bakvissen op de eerste rij, en voor de rest de fans zoveel mogelijk laten meezingen. Daar is de man uitstekend in, en dan vergeven we het hem moeiteloos als hij eens een maat of twee te snel zingt, wat geregeld gebeurde. Uiteraard was obligate afsluiter ‘Oh My God’ een van de hoogtepunten van de avond. Wilson deed wat hij moest doen: de mensen op de stoeltjes laten rechtstaan, en al de rest laten meezingen. Oh my God, I can’t believe it, I’ve never been this far away from home, bleef nog een tijdlang nagonzen, en meer hadden we van dit optreden niet gehoopt.

Bliezen de Kaiser Chiefs ons helemaal weg, met een nooit geziene originaliteit en muzikale genialiteit waar onze mond van openviel? Niet bepaald. Deze groep is een ietwat voorspelbare act geworden. Maar het is wel een sterke act, die kan rekenen op een vermakelijke frontman en een kist vol steengoede songs. En ook al vinden we het jammer dat Kaiser Chiefs zes jaar na hun debuut niet meer kunnen brengen, daar nemen wij – en we waren zondagavond duidelijk niet alleen – momenteel vrede mee.

Door Filip Van Der Elst voor Indiestyle.be i.s.m. BrusselBlogt.

Indiestyle - Indie & Rock 'n Roll For You

Share