Domweg gelukkig in het Dudenpark

Een zaterdagmiddag in Vorst. Ik maal mijn rondjes in het Dudenpark. De temperatuur is aangenaam, de conditie op peil. Hondenbaasjes laten hun viervoeters de vrije loop, maar ik weet ze handig te omzeilen. The Vaccines zingen in mijn oren dat ik een surfpak zou moeten aantrekken. Alles gaat zijn gangetje totdat ik in de achterzak van mijn loopshort naar een papieren zakdoekje zoek om mijn neus te snuiten. De mp3-speler voel ik zitten, maar waar zijn de sleutels van mijn appartement? Nee, het is niet waar! Er zit een gaatje in mijn achterzak, en de sleutels van de voordeur en de appartementsdeur zijn ertussen geglipt. Ik sta er niet goed voor, in loopplunje, zonder gsm en zonder reservesleutel bij de buren. Noodscenario’s waarin de buren, mijn huisbaas en een sleutelmaker figureren, spelen door mijn hoofd.

Ik probeer kalm te blijven. Ik maak rechtsomkeert en leg het vertrouwde rondje in een trager tempo af, zonder muzikale afleiding en met de ogen gericht op de grond. Ben ik op zoek naar een speld in een hooiberg? Na drie kwart van het parcours nog geen spoor van mijn sleutels. Maar dan zie ik ze liggen. Oef! Ik ben op een haar na ontsnapt aan groot ongemak en onheil. Ik heradem en ik glunder. De verloren gewaande sleutels verlaten mijn handen niet meer. Ik loop gezwind naar huis, uitkijkend naar een verfrissende douche en opwekkende koffie.  Alsof de sleutel tot geluk het terugvinden is van wat verloren leek. Want, zo wist Bloem al, alles is veel voor wie niet veel verwacht.

Share

AboutTom

Nieuwe Brusselaar met een passie voor taal, cultuur en journalistiek. Geboren in Sint-Niklaas. Studeerde Germaanse talen in Gent en woonde na zijn studie zes jaar in Berlijn. Houdt zich bezig met beleid en communicatie binnen de Vlaamse overheid en is journalist in bijberoep.

  • Ella

    Dat is geluk hebben! Ik maakte het ooit mee op kot in Elsene: opstaan, jurkje over mijn hoofd en naar de bakker voor koffiekoeken. De sleutels vergeten op de keukentafel. Een behulpzame buur heeft me toen over het tuinmuurtje laten klimmen. 🙂

  • bartje

    Ik mocht een paar maand geleden ook hulp inroepen, mijn deur was in het slot gevallen, en zonder klink aan de buitenkant… Tot het derde klimmen was evenmin een optie, al mijn ramen waren dicht. Ik werd uit de nood geholpen door 2 stukken karton, waarmee de dagschoot ingeklikt kon worden, en ik binngelaten. Dolgelukkig, maar toch enigszins geschrokken over het gemak waarmee je binnengeraakt als de deur niet in het slot is gedraaid, draai ik sindsdien altijd de deur wel vast, als ik wegga.