De agressieve jungle waar auto dictator blijft

Eline Dehullu reageert op de Schaamteloze ode aan de Brusselse fietser van Judith Vanistendael.

Het meisje en haar lief fietsen. Dik ingeduffeld tegen de vrieskou in de lente, bovendien getooid met fluo hesjes. Ze staan naast elkaar op “de fietsstrook” – of wat daar in Brussel voor moet doorgaan – te wachten op groen licht. Een Mercedes van oud model staat achter hen, loeiharde Oost-Europese trash pop, open ramen ondanks de vrieskou in de lente. Het meisje en haar lief wachten blijkbaar een seconde te lang om te beginnen trappen wanneer het licht op groen springt: ze worden opgehitst door luid getoeter, dat ze dapper negeren.

Het meisje en haar lief fietsen verder. Naast elkaar. Dan komt de Mercedes aanstormen: gaswolk, breed zwenken, het verkeer in gevaar, iedereen moet wijken en naar hem kijken. En dan bruusk remmen vlak voor het fietsende meisje en haar lief. Met veel geste stapt hij uit de Mercedes: breed gebarend blaat hij dat het verboden is om naast elkaar te fietsen. Veel gescheld en bedreigingen. Het meisje denkt: “wat een zielig compensatiegedrag voor dat klein pietje”, en fietst verder. Een paar meter verder wordt ze ingehaald door de nog steeds breed gesticulerende en scheldende jongeman. Daarbij maakt hij tot driemaal toe de agressieve schijnbeweging haar te willen omverrijden, haar op een paar centimeter na rakend, om nadien met de middelvinger in de lucht weg te stuiven.

Het meisje en haar lief fietsen verder. Nog steeds naast elkaar, maar nu in stilte. Aangedaan door ochtendlijke autoagressie. Ze moeten halsbrekende toeren blijven uithalen om dubbel geparkeerde auto’s te passeren. Nog kwetsbaarder dan gewoonlijk als fietser in Brussel, zonder fietspaden, zonder respect. Zonder respect van automobilist, zonder respect van buschauffeur, zonder respect van overheid. Totaal aan hun lot overgelaten in deze agressieve jungle waar auto geen koning is, maar dictator blijft. En dit op dag waarop ze de schaamteloze ode aan de Brusselse fietser leest, maar zich geen held voelt…

And for the record – alsof ik me nog zou moeten verdedigen. In de wegcode staat het volgende: “De fietsers die de rijbaan volgen, mogen met twee naast elkaar rijden, behalve wanneer het kruisen niet mogelijk is.”

Share
  • Filip

    ” De agressieve jungle waar auto dictator blijft ”

    Blijkbaar fiets ik, ik die alles met de fiets doe in Brussel, al jaaaaaaaaaren, blijkbaar fiets ik in een andere stad.

    Waarom overkomt mij dat nooit, zo’n agressie.

    Waarom word ik af en toe gewoon vriendelijk eerst doorgelaten (bijvoorbeeld aan het Sint-Antoonplein in Etterbeek wanneer ik terug kom van Delhaize met mijn boodschappen, en de tramsporen oversteken moet).

    Dat wil ik graag eens van iemand horen. Waarom mij dit allemaal nooit overkomt.

    Fietsen in Brussel is verdomd ok. Neen, alles is niet in orde, het is niet perfect, er kan nog veel veranderen. Ook mensen zijn niet perfect, ook mensen kunnen veranderen. Van klagen naar positieve kijk op deze stad bijvoorbeeld.

  • philippe

    Filip,

    Ik ben blij voor jou dat je dat niet overkomt.

    Ik heb jarenlang dagelijks gefietst in Londen (24km/dag) en dan Peking (10km/dag), en nu in Brussel (10km/dag)…

    Nog nooit heb ik zoveel agressie meegemaakt als hier.
    Ik heb weekelijks negatieve ervaringen met autobestuurders die vinden dat ik niet thuishoor op de openbare weg.

    Waarschijnlijk heeft het te maken met mijn traject dat ik dagelijks afleg van de Dansaert buurt richting Louisa. Louisa is het ergste, daar heeft men mij al drie keer op enkele weken tijd van de baan willen rijden aan hoge snelheid zoals beschreven in het artikel.(ondanks dat ze daar al 6 baanvakken ter beschikking hebben vinden ze dat ik er teveel plaats inneem)
    Ik heb ook al een man gehad, die zijn auto met vrouw achterliet, om mij te voet achterna te snellen om op mijn “smoel” te kloppen…

    Het feit dat het jou niet overkomt zal dus betekenen dat het aan mij ligt zeker?

    Ik ga akkoor dat we positief moeten zijn over de Stad, door alleen maar het negatieve te vertellen gaan we andere mensen ook niet overtuigen om meer te fietsen en de autobestuurders stigmatiseren dat ze allemaal fietshaters zijn. Maar we mogen ook niet naief zijn en de realiteit wegsteken.

    Blijkbaar fiets jij op plaaten waar het beter toeven is al fietser. Misschien moeten we de conflicten eens op kaart zetten en zo de plekken in de stad vinden die best te vermijden zijn als fietser.

    Nog even dit.

    In het begin werd ik in London aanzien als een marginaal omdat ik fietste, tot dat de bommen ontploften in de metro en bus en iedereen massasaal overschakelde naar de fiets. Dit mede dankzij een overheids initiatief: Cycle to Work. Je kan als werknemer een fiets tot 1000 pond kopen met een reductie van bijna 45% via maandelijkse afbetalingen via je werkgever.
    Dit heeft enorm veel mensen kunnen overtuigen om met fiets naar het werk te gaan.

    Misschien iets voor de overheid om over na te denken.

  • bartje

    Ook ik fiets (bijna) dagelijks, vooral de 3 km van thuis naar het werk en omgekeerd. En over het algemeen heb ik weinig klachten, ik ben dan ook vrij tolerant voor geparkeerde auto’s op het fietspad, automobilisten die hopen dat een fietssluis dient om een paar meters dichter bij het kruispunt te staan, etc. Slechte ervaringen heb ik echter ook al gehad, van automobilisten die couperen, tot (bus)chauffeurs die vinden dat ik in de weg rijd als ik mezelf op zo’n bussluis zet, etc.
    Desalniettemin, de fiets blijft vaak de vlotste manier om me voort te bewegen…

  • Eline