Oplichters op vastgoedwebsites

Eerder verschenen op Zinneket

Schuim je ook geregeld maar hopeloos immowebsites af op zoek naar dé vastgoeddeal van je dromen? Weet dan dat malafide‘verkopers’ slechte intenties hebben en kandidaat-kopers of geïnteresseerden trachten op te lichten. Niet onbekend en op zich niets nieuws in de Brusselse vastgoedwereld, maar het leek me toch niet overbodig een voorbeeld van een dergelijke praktijk met generatiegenoten en Brusselaars te delen.

Ben je als jong werkend koppel op zoek naar een betaalbaar appartement in hartje Brussel? Berg je ambities dan maar op, of stel ze bij en schrap het criterium ‘betaalbaar’. Maar desondanks blijf je hopen op die ene droomdeal in die prachtbuurt, die zich ‘s ochtends via je immofavorieten aanbiedt in je mailbox en vooral: die niemand al heeft gezien.

Dat was dan ook bij mij en mijn vriendin het geval. Dachten we althans. Mijn vriendin schuift me geregeld leuke zoekertjes onder de neus, maar ik blijf steevast de nuchtere (ahum) in de relatie en verwijs ze meestal naar de prullenmand. Tot op die ene dag dat ene zoekertje zich op Immoweb aandiende. (Philip Swinnen)

Een kort overzicht van de kenmerken:

  • Dansaertstraat 74, 1000 Brussel
  • 144 vierkante meter
  • 4 slaapkamers
  • terras van 25 vierkante meter
  • 7de verdieping (zicht over Brussel)
  • bijgevoegd een twintigtal foto’s in een mooi ingericht interieur (op zich onbelangrijk bij de aankoop, maar de vriendin laat zich hierdoor al sneller inspireren en dus ook verleiden).

Een appartement met alle bovenstaande kenmerken behoort in een prijsklasse die wij gewoonlijk niet aanvinken bij onze zoekopdrachten. Maar tot onze grote verbazing kwam dat eerder in de buurt van onze bodemprijs. Deze woning stond te koop voor 160.000 euro. Elke redelijke Brusselaar weet dat dit je reinste onzin is. Zo ook wij.

Maar hoe je het draait of keert, emotie krijgt vaker de bovenhand op ratio. “Gewoon een mailtje sturen, louter informatief, en eventueel polsen voor een korte bezichtiging. Je weet gewoon nooit. En misschien is hier wel een perfect verklaarbare reden voor?” Mijn vriendin neemt het initiatief. Ze contacteert de verkopers, vraagt naar specifieke kenmerken en wenst dan ook zo snel mogelijk een bezoek te plannen.

Het antwoord van de ‘verkoopster’ kan je hier lezen:

 

 

 

 

 

Klinkklare onzin. Of toch niet? Het ziet er louche uit, zeker ook het feit dat het appartement destijds cash werd aangekocht. Maar zolang je een eigendomsakte hebt, maakt het in principe niet uit hoe je de eigendom verkregen hebt. Bovendien is het niet ondenkbaar dat een vrouw met dergelijke persoonlijke problemen (zo blijkt dat ze recentelijk een zwaar ongeluk heeft gehad, waardoor ze nu niet meer kan lopen) haar eigendom snel van de hand wil doen. En hoewel je ergens weet dat het verhaal van deze Cristina voor geen meter klopt, toch volgt er van ons een mailtje met de vraag een afspraak te maken.

Tot we even later van Immoweb onderstaande mail ontvingen en onze sterkste vermoedens, waar we niet aan wilden toegeven, bevestigd werden. Met de voeten terug op de grond. En maar goed ook.

 

 

 

 

 

Het zoekertje wordt van de website gehaald en geklasseerd als douteuse – zijnde verdacht. De onbetrouwbaarheid, en dus valsheid van de advertentie, is volledig wanneer we nog een laatste mail ontvangen van de bewuste Cristina. De Spaanse mindervalide dame vertelt ons dat we het best even naar een website surfen (van het agentschap), onze gegevens invullen en vervolgens een waarborg storten van 2.720 euro. Pas dan wordt er een afspraak geboekt met een makelaar van het agentschap voor een eerste bezichtiging van het appartement. Oké, dit is duidelijk. Over and out.

 

 

 

 

 

 

 

Immoweb en de politie werden op de hoogte gebracht. Niet dat zij hier uiteindelijk veel aan zullen kunnen veranderen, maar gewoon kwestie van hen op te lichten. Sorry, in te lichten. Maar misschien zitten we er naast en hadden we de weg van de passie moeten volgen. Misschien is deze dame dan toch invalide en wil ze haar eigendom zo snel mogelijk verkopen. Misschien gaat het appartement effectief onder de hamer voor 160.000 euro. Voor mensen die toch geïnteresseerd zouden zijn en hun kans willen wagen: ga je gang. Maar kom me niet vertellen dat ik je niet gewaarschuwd heb.

Share
  • Ook op de huurmarkt zijn de `oplichters´ actief. Ik kreeg er in november en december 2012 mee te maken: http://www.dewereldmorgen.be/blogs/jochem/2012/12/03/huisbazen-in-brussel-met-rare-streken
    Iemand meldde onder mijn blogbericht dat deze praktijken vaker zouden voorkomen in Brussel.

  • Hier ook meermaals dit soort dingen tegengekomen bij het zoeken van een huurappartement in Brussel via immoweb (intussen 3 jaar geleden). Altijd hetzelfde verhaal: de aanbieding is net iets te mooi om waar te zijn (centraal gelegen, mooie inrichting, alle mogelijke voorzieningen en een te lage prijs) en een louche verhaal over de eigenaar in het buitenland. We zijn er uiteraard nooit op ingegaan (en hebben alle gevallen gemeld bij immoweb) maar kennen wel andere mensen die zo enkele honderden euro’s zijn kwijtgespeeld. ‘t Moet zijn dat dat inderdaad een lucratieve business is.