Nu voel ik mij Vlaming onder de Vlamingen in Brussel, dat was ook niet de bedoeling

Misschien ligt het aan de grote hoeveelheid Vlaamse feestdagen in het Brussels Gewest, omdat ze per gemeente op verschillende dagen worden gevierd. Of komt het omdat ik nu toch definitief heb gekozen om in België te blijven wonen? Mijn bedoeling was om Molenbeek te leren kennen de laatste maanden. Toch heb ik ongewild de Vlaamse Brusselaars leren kennen.

Ooit was het anders. Ik heb jaren in de Brusselse diversiteit geleefd. Nederlands moest de voertaal zijn, maar dat was meestal niet het geval. Als Vlaming was ik niet in de meerderheid, wat ik zeer aangenaam vond. In de Matongé waren wij zelfs sterk in de minderheid. Hier in Molenbeek woon ik samen met Vlamingen, maar hier zijn wij ook in de minderheid.

Waar ik de laatste maanden van verschiet is dat buitenlanders er alles aan doen om bij de Vlamingen te horen. Soit, het is mij allemaal een beetje veel geworden. Ik voel mij alsof ik van het ene extreem naar het andere ben gegaan. Ik voel mij ook opeens thuis in de Vlaamse Gemeenschap in Brussel. Dat moet weliswaar een unicum zijn in mijn leven. Je moet mij nog altijd niet vragen om buiten BHV of de Ardennen of de zee te gaan.

Ik wil terug naar mijn oud leven. Toch besef ik dat mijn leven in Brazilië uniek was, zoals ik daarover schreef in mijn eerste blogs. Nu heb ik besloten om enkele maanden per jaar naar Rusland te gaan om de taal te leren.

Tegenwoordig had ik mij al lang bij mijn nieuwe rol neergelegd en ik genoot eigenlijk van mijn anonimiteit in Brussel onder de gemeenschap van buitenlandse origine. Nu is alles wat meer vervlochten bij de Vlamingen in Brussel. Ik besef steeds meer dat er mensen van buitenlandse origine zijn die op zoek zijn om zich in te vlechten in de Vlaams-Brusselse gemeenschap.

Ik heb in jaren niet deelgenomen aan de groep Vlamingen in Brussel, omdat ik altijd op avontuur ging bij de verschillende gemeenschappen van een andere origine.

Nu merk ik alleen dat de goesting en de energie weg is om in het buitenland te gaan wonen en dat ik steeds meer naar de heimat terugkeer. Toch zal er een wegomlegging komen. Ik wil binnenkort in het Frans schrijven.

Volg Willemjan Vandenplas op zijn blog of website

Share

AboutWillemjan Vandenplas

Willemjan Vandenplas (°86) is geboren en getogen in de rand van Brussel, maar zijn sociaal leven speelt zich voornamelijk af in Brussel zelf. Vanaf het middelbaar tot nu heeft hij veel gereisd, maar Brussel was altijd zijn veilig nest, zelfs al was dat altijd maar tijdelijk. De laatste drie jaar is hij met zijn hoofd, fysiek en mentaal, wel heel ver weg geweest, namelijk São Paulo, daarmee dat hij met deze blog zich weer wil integreren in het Brusselse stadsleven. Zeker nu dat Brussel weer eens definitief gaat aanvoelen...