Drie concerten in vijf dagen – Deel 3

Admiral Freebee solo. Tom Van Laere was gisteren in de ab inderdaad alleen op het podium. Samen met zijn instrumenten: een piano, drie akoestische gitaren (waarvan een ongebruikt), vier electrische (waarvan drie ongebruikt), een banjo, en een hele resem mondharmonica’s. In een intieme sfeer was het publiek getuige van een man en zijn songs. Songs, die in deze sobere versies duidelijke associaties oproepen met de groten in het genre (Dylan, Young, J.J. Cale,…). Van J.J. Cale bracht Van Laere trouwens Magnolia, van Bob Dylan was er Man in the Long Black Coat, beide erg doorleefd gespeeld en gezongen, je kon een speld horen vallen in de ab.

Daarnaast waren er natuurlijk Van Laere’s eigen songs. Meer nog dan in de stevige rockversies, meer nog dan in de geproduceerde albumversies, viel op hoe goed die songs eigenlijk zijn. Nu eens aangrijpend emotioneel, dan weer behoorlijk humoristisch, steeds wist Van Laere de aandacht van het publiek vast te houden. De songs kwamen uit de drie albums van Admiral Freebee, hier en daar, vooral naar het einde van de set en in de bisnummers, doorspekt met nieuw werk, dat blijkbaar geprogrammeerd staat voor het volgende album dat in 2008 zou moeten verschijnen. Hoogtepunten opnoemen is moeilijk, ik had het gevoel dat het hele concert een langgerekt hoogtepunt was. Toch nog een speciale vermelding voor het helemaal herwerkte Oh Darkness, en voor bisnummer Get Out of Town, waarin Van Laere na het zinnetje I need a change uit een transistor overtuigende plattelandsgeluiden liet horen.

Admiral Freebee solo was sober, een tikkeltje eigengereid (zoals we Van Laere kennen), maar bovenal zeer sterk. Tom Van Laere heeft niet noodzakelijk een groep nodig om te schitteren, meer zelfs, de man wordt sterker wanneer hij tot de essentie wordt herleid: zijn songs.

foto: Bart Azare

Drie concerten in vijf dagen – Deel 2

Hooverphonic speelde vanavond de premiere van hun nieuwe show, ter promotie van het nieuwe album. Het voorprogramma werd verzorgd door The Go Find, de groep van Orange Black zanger Dieter Sermeus. The Go Find grossiert in melodieuze poprock, waarin regelmatig referenties aan britpop bands a la Bloc Party te horen vallen. Twee gitaren, een ondersteunende bas, een expressieve drummer, en een toetsenman (de jarige Joris Caluwaerts of Zita Swoon fame), samen goed voor een aantal verdienstelijke songs. Een ontdekking, wat mij betreft.

Hooverphonic dan. Op hun nieuwe plaat The President of the LSD Golf Club verleggen ze het accent een beetje qua arrangementen; daar waar de groep het vroeger zocht in orkestrale dingen (strijkers, brede synths) ligt nu meer de nadruk op sixties instrumenten, zoals orgeltjes, clavecimbels of mellotrons. Elementen die trouwens ook op ouder werk nu en dan opdoken, maar dan eerder sporadisch. Daarnaast valt op dat songschrijver Alex Callier meer vocals voor zijn rekening neemt, zonder echter de centrale plaats van zangeres Geike Arnaert teniet te doen.

Op een podium werkt deze formule wonderwel. Minder bombast, meer emotie, en meer zweet was het resultaat. Songs als Circles, Stranger of nieuwe single Gentle Storm overtuigden echt. Bekende nummers als Dirty Lenses of Jackie Cane klonken frisser dan ooit. No More Sweet Music verraste met een swingend slot, waarin we ons even op een rockabilly show uit de jaren ’60 waanden, en ook Sometimes kreeg een verrassend nieuw arrangement, steunend op een pianoriedel geleend van John Lennon.

Daarnaast waren er de bekende hits (Eden, Club Montepulciano, Mad About You, Vinegar & Salt,…) die bij het publiek op meezingen werden onthaald. Deze soberder, meer relaxte uitvoering van Hooverphonic staat me wel aan. Gaat dat zien! (Ook donderdagavond nog in de Ancienne Belgique, voor zover ik weet zijn er nog tickets.)

foto Markie69

Drie concerten in vijf dagen – Deel 1

Bijna dag op dag een jaar nadat Thurston Moore met zijn hoofdberoep Sonic Youth in Schaarbeek passeerde, kwam hij nu zijn recente solo uitstapje Trees Outside the Academy voorstellen in de ab. Trees is een plaat waarop het gebruik van akoestische gitaren opvalt, wat Moore echter niet belet zijn unieke, tussen melodieuze pop, hardcore punk en avant garde noise schipperende muziekstijl trouw te blijven.

De akoestische trend zette zich vanavond door op het podium: twee akoestische gitaren (naast Moore, was er Chris Brokaw, bekend van Come en Codeine) en een viool (Samara Lubelski), begeleid door bassist Matthew Heyner en Sonic Youth-drummer Steve Shelley. Moore bracht zowat de hele recente cd, nu eens stevig rockend dan weer dromerig zwevend, en ondanks de akoestische opstelling hier en daar gekruid met een stevige noise en feedback opstoot. Moore bedankte het publiek voor de opkomst, we hadden net zo goed naar het reunie concert van Led Zeppelin in Engeland kunnen gaan. Naarmate de set vorderde sloeg de begeestering over op de zaal. En toen tijdens de bissen (met enkel nummers uit Moore’s vorige solo-plaat Psychic Hearts uit 1995) dan toch de elektrische gitaren werden bovengehaald, kreeg Moore de ab in lichterlaaie. Mijn oren galmen nog wat na, maar ik was getuige van een goed tot uitstekend concert. Ook zonder Sonic Youth staat Thurston Moore zijn mannetje.

Foto Luts

Terwijl buiten de drukte van de Kerstmarkt op gang kwam in een druilerige regen, speelde De Mens het laatste concert in de reeks 15 Jaar De Mens. En dat in dezelfde zaal waar het 15 jaar eerder begon: de Brusselse Beursschouwburg. “Eindelijk terug in Brussel”, zei Frank Vander linden terecht, vastbesloten er een feest van te maken.

En een feest is het geworden. De aftrap werd gegeven met een stomend Luide Muziek in Kleine Auto’s, de single uit hun nieuwste cd Onder de Duinen. Er volgde nog een reeks nummers uit die plaat waarvan vooral Onder de Duinen en Blind, Doof of Erger bleven hangen. En daarna begon het feest pas echt met een bloemlezing uit het oeuvre van de groep, een soort best of als het ware, waarbij opvalt hoeveel klassieke Vlaamse rocksongs Vander linden, Michel De Coster en Dirk Jans op hun kerfstok hebben staan. Kim Is Dood, Zonder Verlangen, Sex Verandert Alles, Jeroen Brouwers (Schrijft een Boek), En in Gent, Sheryl Crow I Need You So, Ergens Onderweg en tijdens de bissen Dit Is Mijn Huis (Vander linden: “Gewoonlijk spelen we dat niet, want dat huis hebben we niet meer.” De Coster: “Irene heb je toch ook niet meer?”), Maandag en Irene: het feest kon niet op, de zaal ging uit zijn dak, en de fanclub had een verjaardagstaart bij. Ook nog een moment van ontroering, toen Vander linden solo het mooie Moet Ik Dankbaar Zijn? bracht.

Game, set en match voor De Mens, en veel geluk voor de volgende 15 jaar.

Het is een tijdje geleden, maar dankzij Malte hebben we weer een nieuwe opgave. In zijn woorden: ‘t is geen publieke plek, maar wel een publiek toegankelijke plek.

Lezer Bert Heyrman was gisteren toevallig getuige van een brand in de Vooruitgangstraat en maakte bijgaande fotoreportage:

Vanmiddag (zaterdag 17 november) was er een brand vlak naast mijn appartement in de Vooruitgangstraat in Schaarbeek. Ik heb enkele foto’s genomen. De brandweer was heel erg snel ter plaatse, en heeft zijn werk perfect gedaan, ondanks de asfalteringswerken hier in de straat.

Lees volledige tekst

Bart Pierreux bezorgde ons dit sfeerbeeld van Allerheiligen op het kerkhof van Laken.

Heeft u ook een leuke foto van Brussel? U kan deze steeds opsturen naar foto@brusselblogt.be!

Op dit ogenblik is de Kanselarijstraat afgesloten tussen de Kolonienstraat en de Parkberg, daar waar gebouwen van Fortis en ABN AMRO zijn gevestigd. De ontmijningsdienst DOVO komt ter plaatse met een robotwagentje vanwege een verdachte achtergelaten rugzak.
Jammer genoeg heb ik mijn fototoestel niet bij….

UPDATE: De rugzak werd in flarden geschoten door de robot van DOVO, en bleek een hoop papier of pamfletten te bevatten.

foto ShakeFrog – meer foto’s

Woensdagavond speelde Chuck Prophet ten dans in de oergezellige AB Club. Prophet maakte indertijd (ongeveer tussen 1985 en 1992) naam als de begenadigde gitarist van de Amerikaanse rockband Green on Red. Na de split van die groep was hij actief als side-man of songleverancier bij Dan Penn, Solomon Burke, Alejandro Escovedo, Cake, Warren Zevon en Silos, en produceert hij met de regelmaat van een klok degelijke solo albums, waarop hij de Amerikaanse rock-traditie hoog houdt met zijn mix van roots rock, blues, bluegrass, hier en daar een snuifje country of een scheutje electronica.

Dit jaar verscheen Soap and Water, ‘s mans nieuwe werkstuk, en het Europese luik van de promotour daarvoor werd gisteren in de AB afgerond met een bijzonder hoogstaand concert. Daar waar zijn studiowerk best valt te omschrijven als beschaafd en ingehouden rockend, ontbindt hij op een podium zijn duivels in een twee uur durende show waar het zweet letterlijk vanaf gutst. Prophet combineert vakmanschap als songschrijver met bovengemiddelde gitaarsolo’s. Bovendien heeft hij nog een geheim wapen in huis: zijn achtergrondzangeres, toetseniste, gitariste en vrouw Stephanie Finch, begenadigd met een hemelse stem, en door Prophet uitgedaagd om ook enkele nummers te zingen.

De set bestond grotendeels uit songs van de nieuwe plaat – A Woman’s Voice, traag slepende blues met een donkere ondertoon, en Let’s Do Something Wrong waren hier hoogtepunten – afgewisseld met ouder werk, zoals Age of Miracles, Homemade Blood of het licht hilarische You Did (Bomp Shooby Dooby Bomp). Tijdens de bissen presenteerde Prophet ons een intens mooie versie van Mink DeVille’s Spanish Stroll, afsluiten deed hij akoestisch met Heart Breaks Like the Dawn. Chuck Prophet, ik had hem degelijk verwacht, maar hij overtrof mijn verwachtingspatroon moeiteloos.

Net gelezen op de website van De Standaard:

Volksvertegenwoordiger Xavier de Donnea (MR) wil dat de volgende regering onmiddellijk werk maakt van de bouw van een nieuw Europees Parlement. ‘Ik luid de alarmbel’, aldus De Donnea, ‘want de tijd is niet ver meer af dat het huidige parlement te klein zal zijn en dat sommigen een verhuis naar Straatsburg zullen bepleiten, want daar is de infrastructuur wel voor handen.’
(…)
De Donnea verwacht er zich aan dat het aantal (Europese parlementsleden) de volgende jaren nog beduidend zal stijgen. Veel Balkanlanden zullen lid worden en ook Oekraïne en Turkije zouden binnen afzienbare tijd het EU-lidmaatschap kunnen krijgen. Het huidige Brusselse Parlement kan volgens De Donnea maximaal 816 parlementsleden herbergen. Bijgevolg vindt de Brusselse parlementariër het absoluut noodzakelijk dat de planning voor de bouw van een verruimd parlement begint.

Er is in deze reden tot spoed, zo meent De Donnea, want het duurt jaren vooraleer de bouwvergunningen in het Brusselse rond zijn. Ondertussen is er de dreiging van Straatsburg. Daar kan met een minimum aan inspanningen het parlementsgebouw verruimd worden. Het hele concept van het gebouw is er op voorzien.

De Donnea heeft al een plaats gevonden waar het nieuwe parlement kan worden neergepoot. Op het afgedankte rangeerterrein van Schaarbeek. ‘Dat is’, aldus de voormalige Brusselse minister-president, ‘nauwelijks 6 minuten van het Schuman-plein verwijderd’. Uitgerekend op die plaats wil de huidige minister-president Charles Piqué een nieuw voetbalstadion bouwen. Het huidige Europees Parlement aan het Luxemburg-plein is niet eens 15 jaar in gebruik en de werkzaamheden zijn nog altijd niet voltooid.

Moeten we de nog verse plannen voor een nieuw modern sportstadion laten varen ten voordele van de Brusselse Europese ambitie?