Ik ben dit jaar een van de 30.000 deelnemers aan de 20 km van Brussel. Het is mijn eerste deelname en ik hoop dat ik dit loopavontuur tot een goed einde kan brengen.
Maandag heb ik het eerste obstakel alvast overwonnen. Ik heb me met succes ingeschreven. Vorig jaar wilde ik ook al meedoen, maar ik viste achter het net. De inschrijvingen begonnen om middernacht, en toen ik ’s middags naar de site surfte, was ik eraan voor de moeite. Wie te laat komt, wordt door het leven bestraft, wist Gorbatsjov al. Dus waagde ik dit keer heel wat vroeger mijn kans. Om middernacht vulde ik mijn formulier in, negen uur voor de officiële start van de inschrijvingen. Ik kreeg prompt de bevestiging dat ik geregistreerd was en wacht nu enkel nog op mijn borstnummer. Ook dit jaar was de 20 km weer in een mum van tijd uitverkocht, ook al waren er 5.000 extra nummers beschikbaar in vergelijking met 2009.
Mijn voorbereidingen op 30 mei kunnen nu beginnen. Rondjes lopen in het naburige Jubelpark, zoals ik al ruim een jaar doe, of toch maar eens het Zoniënwoud verkennen. Als die vervelende blessuurtjes aan linkerknie en rechtervoet mij tenminste geen parten meer spelen. En – o hoogmoed! – eind maart sta ik al, als alles goed gaat, aan de start van de halve marathon van Berlijn. First we take Berlin, then we take Brussels.
En u? Doet u mee aan de 20 km? Voor de hoeveelste keer? En hoe bereidt u zich voor? Of vindt u die hele 20 km een over het paard getilde hype?
Oscar van den Boogaard heeft een nieuwe roman uit. ‘Meer dan een minnaar’ is volgens de uitgeverij “een bitterzoet familieportret en een dramatische zoektocht naar de geheime code van het geluk”. Het boek werd donderdag feestelijk boven de doopvont gehouden in het literatuurhuis Passa Porta. De hoofdredactrice van De Bezige Bij, Suzanne Holzer, verklapte in haar voorwoord dat de werktitel heel anders luidde: ‘De lijkwade van Dior’. De Nederlandse schrijver nam het eerste exemplaar in ontvangst en toonde zich blij met de opkomst. In het interview erna reduceerde moderator Lieven Jonckheere de roman helaas tot een praktische toepassing van de psychoanalyse. Waar is de literair beslagen journaliste Annelies Beck als je haar nodig hebt? Continue reading ‘De schrijver en de psychoanalyticus’
Opeens ontstaat er lichte paniek op onze afdeling. Een diensthoofd doet nerveus de ronde en vraagt bezorgd of iemand het telefoonnummer van Luc heeft. Ze mompelt iets van een treinongeval in Halle. De ernst van de feiten dringt nog niet tot mij door. Pas nadat ik mijn koffie heb uitgedronken, surf ik naar de nieuwssites en begrijp ik de ware toedracht. Luc neemt elke dag de trein in Edingen en is nog niet in Brussel aangekomen. Hij is te laat. Zou hij op de noodlottige trein zitten? Ken ik zelf nog mensen die uit dezelfde richting komen? Schrikbeelden doemen op, het bange afwachten begint.
Continue reading ‘Halle bij Brussel’
Stel, vrienden uit binnen- of buitenland komen voor enkele dagen op bezoek . Je denkt na welk programma je voor je vrienden kunt samenstellen, want uiteraard wil je in die korte tijd laten zien wat Brussel zoal te bieden heeft. Je wilt je favoriete plekjes tonen, maar waarom zou je van de ongedeelde aandacht van je bezoekers geen gebruik maken om zelf nieuwe dingen te ontdekken? Je gaat voor een boeiende mix van activiteiten. Je houdt rekening met de interesses en de talenkennis van de reizigers, de tijd van het jaar, de cultuurkalender. Wat zou er dan uit de bus kunnen komen?
Na twee jaar in Brussel heb ik al wat ervaring opgedaan met bezoek. Ik wil van Brussel vooral de contrasten tonen, de smalle straatjes en de boulevards, de plompe lelijkheid en de verborgen schoonheid, stadsvernieuwing en de charme van het verval, het multiculturele, meertalige karakter, de gastronomische geneugten, de cafécultuur, de brede waaier van culturele activiteiten, de kleurrijke markten. Bezoekers die hier voor het eerst zijn, schotel ik uiteraard de evidente bezienswaardigheden voor. Zeg maar de grote drie: Atomium, Manneken Pis en Grote Markt. Frieten, bier en chocolade staan eveneens op het menu. Maar dan? En vooral in deze barre wintertijden?
Continue reading ‘Brussel voor bezoekers’
Mexico viert in 2010 zijn tweehonderdjarig bestaan en de 100ste verjaardag van de revolutie. Het Paleis voor Schone Kunsten laat de feestelijkheden niet onopgemerkt voorbijgaan en organiseert het Festival ¡México! Vanaf 11 februari loopt de tentoonstelling ‘Imágenes del mexicano’, die in 150 werken van binnen- en buitenlandse kunstenaars de Mexicaanse geschiedenis weerspiegelt. Nu al kun je genieten van een veel kleinere, maar bijzonder fascinerende selectie van het werk van Frida Kahlo (1907-1954).
Continue reading ‘Wie is er bang van Frida Kahlo?’
Kerstmis en Nieuwjaar staan voor de deur. Het is de periode om terug te blikken op het voorbije jaar. Wat waren de hoogtepunten en dieptepunten? Wie waren de man en de vrouw van het jaar? Welke ontwikkelingen vielen op? Welke boeken en cd’s staken er boven uit? Kortom, tijd voor lijstjes!
Geert Buelens noemt eindejaarslijstjes in ‘De Standaard’ “een uitermate geschikte manier om enige orde aan te brengen in de teveelheid-der-dingen en om het gesprek aan de gang te houden over wat ons allemaal bezighoudt”. Wat onthouden de lezers van deze blog van Brussel anno 2009?
Alvast een eerste aanzet van ondergetekende:
Ontwikkeling van het jaar Islamkritiek is een modeverschijnsel geworden, ook bij linkse intellectuelen. Sommige commentaren zijn zeker terecht, maar het gevaar ervan is dat mensen die hier al lang wonen, gereduceerd worden tot de godsdienst die ze – actief of passief – aanhangen en dat ze zich gedragen naar het beeld dat van hen gecreëerd wordt.
Hoogtepunt van het jaar Een goed gevulde zomer in het bruisende Brussel. Heel veel terrasjes, picknicken en lopen in het park, Brussel Bad en een boottochtje op het kanaal, festivals als Couleur Café, Plazey en Boterhammen in het park.
Dieptepunt van het jaar Het imago van Brussel in Vlaanderen kreeg opnieuw klappen door de rellen in Molenbeek en Anderlecht en door de onverkwikkelijke waterzuiveringssaga. Continue reading ‘Tijd voor lijstjes!’
Het hoeft geen verkiezingstijd te zijn om een debat tussen politieke kopstukken te organiseren. Dat dachten de Vlaams-Brusselse media en ze nodigden drie excellenties van de gewestregering uit in het Brusselse Parlement, aangevuld met drie parlementsleden van de oppositie. Ook Pascal Smet, in de Vlaamse regering bevoegd voor Brussel en als minister van Onderwijs “een man van tien miljard zwaar” (dixit moderator Robert Esselinck) was van de partij. Het publiek nam plaats op de resterende zitjes.
Het debat werd live opgenomen voor tv. Dat betekende: een strak scenario, filmpjes tussendoor, weinig inbreng van het publiek. De thema’s reikten van mobiliteit, onderwijs en werk tot veiligheid, wonen en de bevoegdheidsverdeling tussen gewest en gemeenten. Dat allemaal in nauwelijks een uur tijd. De politici moesten met andere woorden in korte interventies hun mening te kennen geven. Snelle quotes doen het in die omstandigheden beter dan onderbouwde, genuanceerde betogen. Continue reading ‘Brusselse politici in debat’
Boon en Brussel, het is geen evidente combinatie. Maar er zijn verbanden. Louis Paul Boon gaf zijn eerste boeken uit bij uitgeverij Manteau in Brussel en werkte er van juli 1945 tot september 1947 op de redactie van het communistische blad ‘De Roode Vaan’. Een Boon-wandeling in het kader van het literaire festival Interlitratour legde de Brusselse fundering bloot van ‘Vergeten straat’. Vertrekpunt: het artistieke volkscafé ‘Het Goudblommeke in Papier’, waar Boon, net als Claus, Walravens en Vinkenoog, ooit een graag geziene gast was.
Continue reading ‘Boon in Brussel’
Het was de Duitse krant Die Welt die vorige week de kat de bel aanbond. Naar aanleiding van de brutale overval op het Beierse Europarlementslid Angelika Niebler midden in de Europese wijk titelt de krant dat Brussel de hoofdstad van de misdaad is. Nogal schreeuwerig klinkt het in de inleiding: “EU-ambtenaren en -parlementsleden worden in Brussel beroofd en in elkaar geslagen. Nauwelijks een ambassade die nog geen inbraken beleefd heeft. Maar de Belgische politie kijkt gewoon toe hoe de hoofdstad van Europa in criminaliteit verzinkt.” Die Welt wijst op de sociale spanningen onder de veelal allochtone bewoners, de gevolgen van de economische crisis, de miserabel uitgeruste en slecht betaalde politie. Het ergste is echter dat het probleem geminimaliseerd wordt en dus ook niet aangepakt wordt, alsof het bij Brussel hoort “zoals frieten, pralines en bier.”
Continue reading ‘Went onveiligheid in Brussel?’
Op place Jourdan staat dezer dagen een grote witte tent. In de tent spelen zich on-Brusselse taferelen af. Blonde diensters in dirndljurken sjouwen met enorme glazen bier. Een vijfkoppige blaaskapel, getooid in Lederhosen en met een Tirools hoedje op, speelt vrolijke deuntjes. Aan alle tafels zitten feestvierders die uitgelaten toasten en zich te goed doen aan witte worsten met zoete mosterd, gezouten krakelingen, aardappelsla, varkenspootjes en leverkaas. Aan het plafond hangen kransen met blauwwitte linten en affiches van Augustiner-bier. Welkom in het land van bier en worst!
De Beierse Vertegenwoordiging organiseert om de twee jaar een bierfeest in Brussel. Uiteraard is het geënt op het Oktoberfest in München, dat elk jaar 6 miljoen mensen aan de Isar lokt. Het echte feest liep van 19 september tot 4 oktober, maar het kleine broertje in Brussel heeft later plaats. Toen ik er vanavond ging schuilen voor de regen, was de tent barstensvol. Ik hoorde opvallend veel Engels, maar ook Duits, Frans en Nederlands. Voor Europese ambtenaren en diplomatiek personeel bleken tafels gereserveerd te zijn. Zou de vrijdagse drukte op place Lux zich voor de gelegenheid verplaatst hebben naar de Beierse biertent? In ieder geval vloeide het bier (8,30 euro voor 1 liter) rijkelijk. En het geroezemoes was zo luid dat de Blaskapelle Dürnbach er nauwelijks bovenuit kwam.
De Münchense oktoberfeesttent is alleen nog zaterdag en zondag open, van 11 u (!) tot 23 u.
Zondag is het Werelddierendag. Baasjes kijken ernaar uit om hun huisdier die dag extra te vertroetelen. Vele kinderen mogen binnenkort hun huisdier meebrengen naar de klas. Mijn twee nichtjes ruziën er al over wie dit jaar de kat en wie de schildpad aan de klasgenoten mag voorstellen. Dierenrechtenorganisaties plaatsen op 4 oktober dierenwelzijn in de kijker. Zo nodigt GAIA zijn sympathisanten zondag in de BOZAR uit om de start van de Europese Protect Seals-campagne voor afschaffing van de zeehondenjacht bij te wonen. BLID vraagt aandacht voor de dierenasielen. De organisatie stelt voor dat asielen op Werelddierendag hun oudere honden, die weinig kans maken op een adoptant, gratis toevertrouwen aan een bejaarde die wat gezelschap zoekt. Tot slot pakken dierenspeciaalzaken uit met speciale kortingen op hun producten.
Continue reading ‘Dierendag : Als de kat van huis is…’
Brussel heeft 6.238 fans en ik ben er één van. Althans op Facebook. Op de officiële fanpagina van de stad, beheerd door de toeristische dienst Brussel Internationaal, heb ik blijkbaar ooit geklikt op de knop “Word fan”. Brussels, zo heet de pagina, informeert over tentoonstellingen en evenementen, toont foto’s van stripgevels in de stad en presenteert enkele video’s over Brussel Bad en het Brussels Summer Festival. Bovenaan op de pagina prijkt een foto van het Atomium, al kiezen de bezoekers in een poll voor de Grote Markt als hun favoriete plaats. Op de muur bezingen fans hun liefde voor de stad in drie talen. De zoekrobot van agenda.be geeft tips voor activiteiten in Brussel.
Maar is 6.238 Facebook-fans niet wat weinig voor de Europese hoofdstad? Inderdaad, Gent heeft 40.000 fans, Antwerpen 20.000, Luik bijna 17.000 en ook Brugge scoort met een kleine 9.000 fans beter dan Brussel. Ter vergelijking: Berlijn heeft 80.000 fans, Amsterdam 160.000 en Parijs zelfs een half miljoen. Nogmaals een bewijs dat Brussel geen sant in eigen land is en met veel vooroordelen en aversie te kampen heeft?
Blijkt dat het kosmopolitische Brussel fanclubs in verschillende talen heeft! De Nederlandstalige heeft 4.888 fans en de Franstalige 23.439. Beide kiezen dezelfde combinatie van stadhuis en Atomium als uithangbord van de stad.
Kritische kanttekening: In de fanfoto’s van Brussel/Bruxelles duiken afbeeldingen van de nieuwe Ikea-catalogus op. De marketeers hebben sociale netwerksites en meer bepaald de walls van fanpagina’s ontdekt als reclamemedium. En bij een Australisch reclamebureau kun je sinds kort 10.000 Facebook-fans kopen voor een spotprijs van 1.167,30 dollar. Als dat het Brusselse bureau voor toerisme maar niet op ideeën brengt.
Hoe kun je je meer toerist voelen in je eigen stad dan door een begeleid boottochtje te maken? In het kielzog van druk fotograferende Japanners Manneken Pis bewonderen, is uiteraard ook een optie, maar ik koos op een zonnige zomerdag voor Brussels by water. Plaats van afspraak: het kanaal van Brussel.
Een uurtje later dan gepland, ging ik om 17 u aan boord van de Vivaldi. De boot van een uur vroeger had ik net gemist, zodat ik nog een poos kon verwijlen op Brussel Bad. Ik nam plaats op een bank aan stuurboord en merkte dat de boot niet vol zat. Er waren veel gezinnen met kinderen en mensen van verschillende nationaliteiten. Gids André stak meteen van wal. Hij wist ons in het Frans en het Nederlands te vertellen dat de kapitein een Nederlander was, Maarten De Vries, en dat diens vrouw Julia de bestellingen opnam voor drankjes en ijsjes. Hij zou ons de haven van Brussel tonen. Het bijzondere eraan is dat de zeehaven 120 km van de Noordzee ligt en dat er schepen kunnen passeren van 4.500 ton.
Continue reading ‘Met Vivaldi door de Brusselse haven’
Op kille, donkere winteravonden is het verleidelijk zich in een luie stoel te nestelen en, al dan niet van een fleece dekentje voorzien, naar tv te kijken. De recente kijkcijferpieken bewijzen dat nog maar eens. Maar er zijn ook andere mogelijkheden. Je hoeft ervoor de tv zelfs niet te missen. Ik ging deze week naar een opname van het Canvas-cultuurprogramma Lux.
Na een lange tramrit, een wandeling door een duistere voetgangerstunnel en onvrijwillig pootjebaden in de plassen van een geïmproviseerd paadje bereik ik mijn bestemming: het Amerikaans Theater. Een mastodont die bij mij vooral herinneringen oproept aan Expo 58 en de legendarische Pak De Poen Show met de gebroeders Verreth. Nu vinden er soms nog tv-opnames plaats en de ontkoppelde Radio 2 heeft er zijn stek. Aan de balie word ik doorverwezen naar een in rood licht badende ingang. En inderdaad, de affiches van Lux wijzen mij de weg. Als ik aan de vestiaire mijn jas ophang, zie ik sporen van vergane glorie: een stokoude telefoon, nummerbordjes met BRTN erop. Ook het al wat oudere en bezadigde ontvangstpersoneel past in dat plaatje. Welkom bij De Collega’s!
Continue reading ‘Lux live: een avond in de tv-studio’
Het persbureau Belga verleende Brussel onlangs een minder vriendelijke eretitel: Europese hoofdstad van de inbraken. Uit Urban Audit, een doorlichting van steden die de Europese Commissie elk jaar publiceert in samenwerking met het statistisch bureau Eurostat, blijkt immers dat er in 2004 in geen andere Europese hoofdstad meer inbraken waren dan in Brussel. In de Belgische hoofdstad werden in 2004 11,2 inbraken per 1.000 inwoners gerapporteerd. Dat is heel wat meer dan in Amsterdam (8,8), Tallinn (5,4), Kopenhagen (4,8), Berlijn (1,8) en Madrid (1,3). Luxemburg telt slechts 0,3 inbraken per 1.000 inwoners.
Continue reading ‘Brussel, Europese hoofdstad … van de inbraken’
Recente commentaren