Klikkerdeklik !
PFOR: Wat achtergrond info: Ine lanceerde een ’stokje’, ttz een topic voor een blogpost, waarbij die telkens na de post ‘doorgeworpen’ wordt naar 5 collega bloggers. Het onderwerp ‘My city, your city’ omvat dat je 5 plekken (vooral om te eten) benoemt in je favoriete stad, zodat de lezers die zouden kunnen ontdekken. Ik (Peter) kreeg het stokje en omdat Brussel zo groot is, heb ik mijn 5 estafette-stokjes binnen Brussel gesmeten. Hieronder wat 1e, 2e en Xe generatie-artikels over Brussel.
Peter
Wouter
Frank
Alex
Mike
kwak
Bart
Sorry, indien ik iemand over het hoofd zag. Links kun je in “comments” toevoegen…
Aha, net voor ik ‘n verlengd weekend naar het (frisse 
) zeetje trek en dus 4 dagen digitaal onthecht ben, de zestigste OJP….
Niet alleen “waar” maar ook “wat” en “waarom”
Voor opnames van VERMIST, zijn ze bij VT4 op zoek naar kinderen van de lagere school, die samen met hun ouders willen figureren!
Datum: do 19/7, van 15/16u tot 18u
Locatie: Kunsthumaniora Laken, Chrysantenstraat 26, 1020 Laken.
Kledij: vrije keuze, opnames zijn buiten, dus voorzie jas & paraplu.
de kinderen moeten voorzien zijn van hun schoolboekentassen, etc…
(het is een schoolpoort-scene)
In de scene komt Joke Devynck haar dochter aan de schoolpoort oppikken.
Uiteraard staan er nog verschillende ouders hun kindjes op te wachten.
De ouders krijgen een onkostenvergoeding van 30 euro per persoon/volwassene.
Blijkbaar zoeken ze nog meer figuranten dan bovenvermeld voor deze reeks. Hierbij de beschikbare rollen…
Continue reading ‘figuranten gezocht ! (upgedate/ge-update)’
A quoi ressemblerait le monde si, dans chaque quartier, les habitants prenaient en main le destin du petit morceau de planète sur lequel ils vivent ensemble ?s’ils s’efforçaient d’inventer une vie sociale libre, ouverte et responsable ?
Nu of nooit…
Want ik loop al ‘n tijdje rond met het idee een postje te plegen over een website die in Parijs (sinds kort ook te Grenoble) heel wat succes kent en eigenlijk in de lijn ligt van wat een straatblog doet maar een stapje verder gaat.
Op PEUPLADE probeert men op wijkniveau een internet-community te realiseren. Eentje die eveneens een voedingsbodem vindt in real life. Zo kunnen mensen van eenzelfde wijk zich inschrijven en aanduiden wat hun hobbies, kundes en kennissen zijn en tot wat ze voor hun medemens bereid zijn te doen. Tot daar de gewone community-site maar ze gaan een stapje verder : inherent aan de goede werking peuplade.fr is het organiseren van wat ze “Apèros” heten : de Peuplade-leden van eenzelfde wijk ( definitie van wijk wordt door de leden zelf gedefinieerd en kan gaan van één huis tot een Paris XVe) gaan na de werkuren op één welbepaald café en praten daar wat bij. De site heeft in dat verband heel wat tips van waar en hoe ( bv. zorg zeker dat er onvoldoende of geen stoelen aanwezig zijn en dat de ruimte eigenlijk te klein is voor het aantal uitgenodigden : ben je wel verplicht met een ander te communiceren…). Het project wordt (gedeeltelijk?) gefinancierd door door de wijkhandelaars die hun ads op de site kunnen zetten en dus zeer direct tot hun doelpubliek kunnen richten.
Dat dit project niet onopgemerkt is gebleken mag blijken uit het feit dat “Click” een progamma van één de BBC’s , dat ook op BBC World te bezichtigen is, er een heel item aan besteedde (wie “Click” niet kent : ik steek er altijd wel iets op (gisteren nog hadden ze het over het project van Peter Gabriel dat We7 heet : mensen die van al eens iets muzikaals downloaden -en deze site niet kennen- moeten daar eens een kijkje nemen).
Een citaatje uit “Qui sommes nous?” van Peuplade :
Le site Paris Peuplade est administré et développé depuis novembre 2005 par la SARL ” Les Ingénieurs Sociaux “, une entreprise engagée qui conçoit et développe des outils destinés à offrir aux gens et aux entreprises les moyens de donner aux rapports interpersonnels, à la société et à l’économie un visage humain.
Ce site est l’héritage d’une expérience débutée sous forme associative en 2003 dans le quartier des Epinettes (17e) grâce au soutien de la Fondation RATP pour la Citoyenneté, de la fondation Veolia pour l’Environnement et de la Mairie du XVII° arrondissement. Le succès de cette initiative a donné envie à ses fondateurs de l’étendre à tout Paris sous une forme nouvelle.
Maar zoiets in Brussel…? Eigenlijk kun je vanuit Peuplade nu al hetzelfde doen alhier maar ik vrees dat we dan al vlug tegen het taalprobleem zullen aanlopen. Ik dacht er eigenlijk aan toen ik de merkte hoeveel -al dan niet toekomstige- Schaarbekenaren reageerden op de post : “en waar woon jij?“. Ze wonen begot op ‘n halve boogscheut van bij mij vandaan en ik ken ze van haar noch pluimen. Bovendien leek iedereen het gebrek aan een gezellige kroeg in Schaarbeek te betreuren (wellicht om dezelfde reden). Het overzetten van dit Parijse iniatief naar een Brusselse contekst zou aan beide euvels kunnen verhelpen…
(Vangelwe is intussen wel al ingeschreven op Peuplade maar ik voel me ‘n beetje eenzaam)
Vorige week brachten mijn naar bloesems geurende voetzolen me naar de Grasmarkt. De lente was me in het hoofd geslagen en huppelend over de door de zon gepolitoerde kasseien, fladderde mijn blik van etalage naar uitstalraam…
Tot een aantal affiches, uiting gevend aan de panische angst van eigenaars van de desbetreffend winkelpanden, mij terug tot de kille werkelijkheid brachten. De middenstand in zijn alwetendheid en oneindige wijsheid, kondigde hier onomwonden het nakend einde van mijn geliefde stadscentrum aan.
Alsof ik plots oog in oog stond met een parallelle wereld : één waarin verregaande absurditeit tot norm verheven is….
Iemand een zinnige verklaring?
Waar gaat deze skater -bijna- uit de bocht?
Om helemaal correct te zijn, dien je twee plaatsen te vernoemen….
En Mich moet zich -vooralsnog- onthouden…
UPDATE :
Zaterdag -21/4- vond aan de VUB (één van) de groepsgesprekken plaats rond “photosharing via internet” waartoe o.a. een aantal redactoren van onze blog waren uitgenodigd. (Michael en ikzelf waren van dienst en wachten nog steeds op bezoldiging voor deze gepresteerde overuren in het belang van Brusselb -L- ogt…) Deze (voor mij althans) verrijkende babbel werd -durven we al zeggen professioneel? ja, begot, we durven dat – professioneel gemodereerd door twee studenten Communicatiewetenschappen : Katrien en Alix (bijgestaan door hun collega die het geheel op video vastlegde). Het gesprek zelf kaderde – als ik dat goed heb begrepen- in een doctoraatsstudie rond Web 2.0.
Ik mag wel zeggen dat een verrassende mix van persoonlijkheden die elk op hun verschillende manier met het gegeven (fotografie, internet, sharing) omgingen, resulteerde in een zowat twee uur durend gesprek waarbij alle aspecten ervan vanuit verschillende oogpunten belicht werden.
(btw, Katrien hoopt in de toekomst in de Media-branche aan de slag te kunnen en Alix droomt van een job bij een fashion-magazine : dat de Sanoma’s en VMM’s van deze wereld beide jongedames maar nauwlettend in het oog houden….)
Het reeds gedeeltelijk ontluisterd raadsel van deze post, is nu geheel uitgeklaard. In het bewuste café werd een nieuwe tv-reeks opgenomen van de RTBF ( en dus niet van RTL) -let op de zeer schone banner van De Post op die site-.
Gisteren konden we van de eerste aflevering proeven (de volgende is gepland op 24/4). Bovendien heeft de RTBF een hele site gewijd aan deze reeks waarvan ze duidelijk veel verwachten
En ik moet toegeven -zonder een beslagen kenner te zijn van populaire series- dat het in zijn genre aardig wat in zijn mars had. Of maw : heb al veel en veel slechter gezien. Maar Vangelwe zou Vangelwe niet zijn als hij niet enigszins gecrispeerd zou vitten op wat voor anderen eerder futiele details zouden kunnen zijn. Continue reading ‘Melting Pot Café – Gisteren op Tévé’
Dit weekend een foldertje meegegritst bij de slager op het Kol. Bremerplein te Schaarbeek (Hier spreekt men Westvlaams -soms) . Flyer diagonaal gelezen terwijl de salami in plakjes werd gesneden. Vervolgens in de broekzak gepropt met de bedenking dat ik daar op de blog nog niets over gelezen had. Misschien moest ik er wel iets over plegen. Thuisgekomen blijkt m’n flyertje onvindbaar….
Maar ik herinner me het woord “bicycity” ( hoe spreek je dat uit? biesiesietie?woordspeling busycity? ) en dat we met z’n allen met de fiets op de snelweg konden (op 6 mei) rond en in Brussel.
Dan ben je blij dat je op rijpere leeftijd de geneugten van het wereldwijde web nog hebt kunnen proeven. Hier dus : alle info op’n rijtje . Ook in het Arabisch (maar niet in het Turks?).
Helaas, is 13km/u voor mijn kleinste toch nog een beetje te hoog gegrepen. Maar volgend jaar, wie weet?
Naast het feit dat deze instelling blijkbaar een onuitputtelijke bron van inkomsten is voor stad en regio (ten koste van wie?), ontdekte ik vorige week de culinaire zijde van deze jeton. Vorige week op aanraden van een kennis, betrad ik de voormalige Salle La Madeleine: niet met de bedoeling mijn zuurverdiende centen te grabbel te gooien maar enkel en alleen in een bij voorbaat gedoemde poging mijn onophoudelijk om gastronomische voldoening smekende maag het zwijgen op te leggen.
Nu, we waren een beetje te vroeg en na de kosteloze inschrijving ( ha ja, ik ben nu officieel “member van het Grand Casino Brussels”), besloten vrouwlief en ikzelf de homo ludens eens van dichtbij gade te slaan. Continue reading ‘Casino van Brussel’
Wie Vangelwe kent, weet dat er nauwelijks een gracieuzer mannetjesdier bestaat : één en al soepelheid, veerkracht en elegantie. Maar wat goed is kan beter worden of, in mijn geval wat uitstekend is, uitmuntend…
Samen met een aantal collega’s -vooral vrouwelijke en laten ik en mijn middagduivel daar nu om ongetwijfeld politiek niet correcte redenen een belangrijke drijfveer in vinden- wensen we onze middagpauzes zeer onledig in te vullen en wel door het uitvoeren van nogal complexe dansrituelen olv een blitse jongedame -ons bedrijf screent op extreme veelzijdigheid- die dienaangaande allesbehalve onkundig is.
Alle premisses zijn dus aanwezig om onze gezondheid up en de overtollige vetrolletjes down te graden. Alle behalve één dus : een ruimte die daartoe geschikt is : een danszaal in de buurt van het Brouckèreplein -plaats van waaruit wij opereren- die over de middag gehuurd kan worden. Deze zaal dient over spiegels en aangepaste vloer te beschikken. Er zouden bovendien douche-faciliteiten aanwezig moeten zijn (kwestie van onze naar leegheid neigende medewerkers niet door met zweet bezwangerde lucht te belasten).
Iemand?
Henri Villard…
En toch was het niet de persoon maar veeleer de aan hem gewijde gedenkplaat die me al geruime tijd intrigeerde. Ik kom er dan ook vaak langs met de kinderen op weg naar het Josaphatpark. En de papa van een vriendinnetje van m’n vijfjarige dochter werkt in het architectenbureau dat daar nu op de hoek gevestigd is. Ze staat erop om hem telkens weer te begroeten wat wellicht -behalve voor haar- voor alle betrokken partijen enigszins genant is ….Enfin, dat doet hier verder niets ter zake.
Die gedenkplaat dus, intrigerend:
Om verschillende redenen :
- ze ziet er duur uit : marmer (?) met messing belettering
- ze is in de gevel van een woonhuis architecturaal “ingewerkt� en dus niet er zomaar eventjes tegenaan geschroefd
- ze is aan de gemeente Schaarbeek geschonken door (het mij toen nog onbekende) BCB
- ze vermeld “précurseur de l’hélicoptèreâ€? .
Laat me toe met dat laatste raadsel te beginnen. Hoe kan “een mensâ€? nu in godsnaam voorloper zijn van een machine, i.c. een helikopter. Dat moet men mij toch eens uitleggen… Hij kan iets ontworpen of ontdekt hebben dat als voorloper van het hefschroefvliegtuig kan beschouwd worden. Maar zelf de voorloper zijn van een ding… Ik snap het (nog steeds!) niet. Of ontsnapt mij een finesse van de taal van Voltaire…?
En waarom krijgt zo’n man nu ‘n dure gedenkplaat in het hartje van Schaarbeek?
Henri Villard was een fransman die reeds vanaf zijn 25ste bezig was met verticaal opstijgende en dalende toestellen. Het grote drama waarmee hij telkens weer worstelde was het gewicht van de toenmalige motoren.
Hoewel zijn eerste vliegtuigen aardig wat mee hadden van wat Panamarenko later beroemd zou maken, zagen zijn latere “helikoptersâ€? er verbazingwekkend modern uit. Hij kan dan ook beschouwd worden als de ontdekker van de staartrotor (de schroef die ervoor zorgt dat het onderstel van zo’n helikopter niet met de hefschroef mee begint te draaien..). Zijn uitvinding werd echter vergeten en de staartrotor werd net voor de 2de WO opnieuw uitgevonden.
Dat hij de nodige faam genoot, getuigt dit artikel in de Scientific American uit 1902. Continue reading ‘Henri(/y) Villard ontsluierd: ontdek je plekje #29′
Iemand enig idee waar je deze luxueus uitgevoerde gedenkplaat kunt aantreffen?
Maar om de door iedereen dermate gegeerde “ontdek-je-plekje-trofee” in de wacht te slepen, verwachten we ook op onderstaande vragen uitgebreide antwoorden:
Wie?
Wat?
Waarom? (en een speciale prijs voor wie weet wie of wat er achter het letterwoord B.C.B schuil gaat)
Hedenmorgen met het nageslacht de Brusselse kerstmarkt bezocht. En als zij het leuk vinden, wij ook. Bovendien lijd ik aan een kerstsfeergebonden zwak voor glühwein. Op andere tijdstippen krijg ik dat goedje nauwelijks door mijn keel.
De heer en mevrouw Kerstman kwamen ook een kijkje nemen…
Ook aan de geestelijke mens werd gedacht : Continue reading ‘Tere, … : Estlands zonder moeite!!’
Lavendelgeurslierten hebben er ons naartoe geleid. De Brusselse grote markt had zaterdagavond even iets (’n heel heel heeeeeeel klein beeetje) van ‘ n provencaals boeregat.
Hier enkele foto’s ( ruik maar eens goed aan je scherm : de lavendelgeur komt er los door….)
Even een toelichting bij het laatste “ontdek je plekje”
Het afgebeelde dier betreft een “Ulmer Dog” (un dogue d’Ulme) nauw verwant aan (of een ander benaming voor) Deense of Duitse Dog: een reu, laat daar geen twijfel over bestaan…
Het werk maakt deel uit van de beeldengroep die nogal chaotisch in het Jubelpark staat opgesteld (naast beelden van Meunier e.a.). Deze beelden werden tentoongesteld ter gelegenheid van de expo georganiseerd nav de 75 jaar Belgische Onafhankelijkheid (bij de vijftigste verjaardag waren gebouwen, bogen en park nog verre van af… septantecinquièmenaire lipt echter niet zo lekker).
Blijkbaar prijkte de hond op het ogenblik van de expo aan de ingang van het Park van Woluwe : tegenover deze ingang was een uitspanning die dan ook de naam ” Le Chien Vert” meekreeg ( het brons begon vrij vlug te oxyderen…).Op het dak van dit etablissement liet de eigenaar een ijzeren smeedwerk van ca 2 meter hoog voorstellende een zittende,”groene” hond aanbrengen.
Dit ijzerwerk verdween in 1967 maar werd later teruggekocht “par souscription publique” (’n vorm van collecte (?)). Waar het zich op dit ogenblik bevindt is mij een raadsel. Iemand een idee?
In ieder geval : onze dog van Ulm gaf zijn naam aan een wijk en een tramhalte te St Pieters Woluwe.
Continue reading ‘Groene Honden’
Recente commentaren