Als moeder van een schoolgaande dochter ben ik geconfronteerd met de nieuwe digitale inschrijvingsmethode in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel. Dankzij veel geluk mag mijn kind naar de school van mijn eerste keuze (Sint-Jan-Berchman), maar anderen hebben minder geluk. Net zoals vele ouders heb ik heel wat bedenkingen en onbeantwoorde vragen bij het systeem.
Zo is het onduidelijk waar de gehanteerde 45%-toewijzing aan kinderen van Nederlandstalige ouders vandaan komt, hoe groot de capaciteit van de scholen is en of er rekening gehouden wordt met de geografische spreiding van Nederlandstalige ouders. De toekenning op basis van het aantal dagen in een Nederlandstalige crèche discrimineert ouders die thuis blijven voor hun kinderen. Het kind wordt gereduceerd tot een aanmelding en een ticket. Je kunt je kind immers niet inschrijven in dezelfde school als zijn vriendjes aangezien er geen waarborg bestaat dat je kind belandt in de school van je keuze. Ondanks het nijpende tekort aan leerkrachten in Brussel, krijgen mensen in het onderwijs geen voorrang. Continue reading ‘Inschrijvingsperikelen’
Ik ben dit jaar een van de 30.000 deelnemers aan de 20 km van Brussel. Het is mijn eerste deelname en ik hoop dat ik dit loopavontuur tot een goed einde kan brengen.
Maandag heb ik het eerste obstakel alvast overwonnen. Ik heb me met succes ingeschreven. Vorig jaar wilde ik ook al meedoen, maar ik viste achter het net. De inschrijvingen begonnen om middernacht, en toen ik ’s middags naar de site surfte, was ik eraan voor de moeite. Wie te laat komt, wordt door het leven bestraft, wist Gorbatsjov al. Dus waagde ik dit keer heel wat vroeger mijn kans. Om middernacht vulde ik mijn formulier in, negen uur voor de officiële start van de inschrijvingen. Ik kreeg prompt de bevestiging dat ik geregistreerd was en wacht nu enkel nog op mijn borstnummer. Ook dit jaar was de 20 km weer in een mum van tijd uitverkocht, ook al waren er 5.000 extra nummers beschikbaar in vergelijking met 2009.
Mijn voorbereidingen op 30 mei kunnen nu beginnen. Rondjes lopen in het naburige Jubelpark, zoals ik al ruim een jaar doe, of toch maar eens het Zoniënwoud verkennen. Als die vervelende blessuurtjes aan linkerknie en rechtervoet mij tenminste geen parten meer spelen. En – o hoogmoed! – eind maart sta ik al, als alles goed gaat, aan de start van de halve marathon van Berlijn. First we take Berlin, then we take Brussels.
En u? Doet u mee aan de 20 km? Voor de hoeveelste keer? En hoe bereidt u zich voor? Of vindt u die hele 20 km een over het paard getilde hype?
Opeens ontstaat er lichte paniek op onze afdeling. Een diensthoofd doet nerveus de ronde en vraagt bezorgd of iemand het telefoonnummer van Luc heeft. Ze mompelt iets van een treinongeval in Halle. De ernst van de feiten dringt nog niet tot mij door. Pas nadat ik mijn koffie heb uitgedronken, surf ik naar de nieuwssites en begrijp ik de ware toedracht. Luc neemt elke dag de trein in Edingen en is nog niet in Brussel aangekomen. Hij is te laat. Zou hij op de noodlottige trein zitten? Ken ik zelf nog mensen die uit dezelfde richting komen? Schrikbeelden doemen op, het bange afwachten begint.
De redactie ontving via de heer Gauthier de Crombrugghe de onderstaande open brief die werd gestuurd naar het kabinet Huytebroeck en naar alle Belgische persbureaus en media.
Geachte Mevrouw de Minister,
Beste Mevrouw Huytebroeck,
Ik kan het stimuleren van crèches maar van harte aanmoedigen.
Inderdaad is het tekort eraan groot in onze stad.
Maar het openen van crèches mag natuurlijk niet ten koste van ons groen gaan.
Zo verwijs ik naar een crèche van de gemeente Schaarbeek op de Plaskylaan 40.
Daar wil de gemeente een ecologische crèche bouwen waar achter het bestaande eengezinsherenhuis in de grote groene tuin een kinderdagverblijf wordt gepland (voor 36 kinderen).
Hierdoor wordt het groene en natuurlijke karakter van dit uitzonderlijk groen binnenhuizenblok fundamenteel aangetast.
De bestaande eengezinswoning zou opgesplitst worden in twee appartementen en een administratieve functie.
De betrokken herenwoning met tuin is eigendom van de gemeente Schaarbeek.
Deze herenwoning met tuin bevindt zich in een woongebied met culturele, historische en esthetische waarde en is een belangrijke stadsverfraaiing, waarin het binnenhuizenblok een groen karakter moet behouden. Een bebouwing in deze tuinzone met een groen dak is een manifest kunstmatige ingreep die het groene karakter van de tuinzone op een onaanvaardbare wijze aantast. Daarbij is de bebouwing in de tuinzone ook in strijd met de regels inzake bouwdiepte e.d. die door het Brussels Gewest werd vastgesteld. Als de gemeente Schaarbeek en de gemeentelijke vzw Crèche de Schaerbeek een kinderdagverblijf willen inrichten, moeten zij dit doen binnen het bestaande herenhuis.
De werkelijke reden dat de gemeente en haar vzw de tuin opofferen aan de bouw van het kinderdagverblijf, is dat zij de (te hoge) kostprijs voor de aankoop van het herenhuis trachten te recupereren door verwachte inkomsten uit de twee appartementen. Zulke financiële overwegingen verantwoorden geen slechte ruimtelijke ordening in de wijk. Continue reading ‘Open brief: crèches vs. stadstuinen’
Over enkele dagen, op vrijdag 12 februari, beleven de trammetjes uit de 7000-reeks van de MIVB hun officiële laatste dag op het netwerk. Een dag die gepaard zal gaan met heel wat activiteiten en plechtigheden, want dit betekent echt het einde van een tijdperk dat meer dan 50 jaar geduurd heeft.
De meesten onder jullie zullen de 7000′jes vooral kennen als de kleine trammetjes die ver weg op de Tervurenlaan rijden op de lijnen 39 en 44, tot een paar jaar geleden ook nog midden in de stad op de lijnen 18, 82 en 83, maar als we iets verder terugkijken hebben ze in groten getale op zo ongeveer heel het netwerk gereden en het Brusselse straatbeeld danig vormgegeven.
Waar er nu slechts tussen de 10 en 20 stellen nog min of meer rijvaardig zijn, waren er op het hoogtepunt meer dan 170 stellen actief, een aantal dat (tot nu toe…) door geen enkele andere reeks geëvenaard is. Het waren ook de eerste trams van het type “PCC”, een grotendeels Amerikaans concept dat indertijd – begin jaren 50 – een ware revolutie betekende, zowel qua comfort, rijstijl, betrouwbaarheid enzovoort. Het is dan ook geen toeval dat de oudste exemplaren van de reeks het al meer dan 50 jaar uitzingen en nog steeds uitstekend rijden.
Het probleem is dat we Brussel als een probleem zien. En niet als een oplossing. (klink mélo hé) Wij Vlamingen drukken Brussel niet aan het hart. En de Walen eigenlijk ook niet. Of dacht u dat u alle Franstaligen in België over één kam kon scheren? Brussel wordt geplet tussen het Vlaamse en Waalse gewest/gemeenschap en gekleineerd door de Federale overheid. Iedereen wil een stukje, zegt wat wel en niet mag, maar vertikt het om er deel van uit te maken.
en…
We gaan met Brussel nooit ergens komen als we de stad niet graag gaan zien, in onze harten sluiten en er ons om bekommeren. Wat moeten we echter aanvangen met al die werkloze jongeren, donkere kerels en bijhorende miserie? Hoe zorgen we er voor dat het Nederlands spontaan door heelder wijken klinkt. Wat doen we met die lelijke kantoorgebouwen, de auto-aders doorheen de stad en smerige straten?
En daar dan commentaren op over dat Nederlands en over het-er-ooit-nog-gewoond-hebben enzo! Doe gerust daar mee… jullie hebben ook zeker een mening.
Het is de laatste tijd allesbehalve een goednieuwsshow voor Brussel. Een resem van gebeurtenissen kleurt de nationale berichtgeving over Brussel gitzwart: rellen, overvallen, geweld, achtervolgingen, moorden, onrust, vernielingen,…
Toen ik 10 jaar terug in Brussel kwam wonen waren die zaken er ook, maar in mindere mate en meestal ver van mijn bed. Momenteel is het verontrustend dat de onveiligheid dichterbij komt. De vernoemde plekken in het nieuws ken ik. Ze liggen vlakbij, om de hoek of ik ben er onlangs nog gepasseerd. Nog directer: gisterenmorgen stond ik op en zag dat er was ingebroken in 5 auto’s, de week ervoor een inbraak met geweld bij een vriend. Ja zelfs één van mijn favoriete cafés wordt afgeperst in ruil voor ‘beveiliging’. Zo komt de (georganiseerde) criminaliteit wel héél dichtbij.
Brusselaars zijn, denk ik, wat gewend en gaan onder dit alles gelaten hun gangetje. En op zich heb ik ook géén schrik, het is vooral frustratie. Het alles-kan-en-mag-effect uit zich vaak in kleine dingen. Van de hierbij gepaarde arrogantie moet ik kokhalzen. Het enige waarvan ik schrik heb is hoe het verder zal evolueren, hoe mijn kinderen in Brussel zullen opgroeien en hoelang ikzelf gelaten kan blijven. Uiteraard moet je alles in perspectief zien en heeft Brussel ‘gelukkig’ veel meer te bieden dan frustraties alleen. Ik vermoed dat de meeste Brusselaars zich daaraan ook optrekken. Continue reading ‘Brussel: Zero-Nul’
In een Afrikaans restaurant in Brussel: “Mijnheer, de prijzen zijn hier gedaald!” Waarop de ober laconiek antwoordt: “Jullie zijn in crisis, mijnheer.” Te verstaan: in crisis of wat hier voor een crisis moet doorgaan. ‘t is crisis, het eten wordt goedkoper.
Vanaf volgende week kan je Net Brussel bij je langs laten komen om gratis 3m³ grof huisvuil te laten ophalen. Per week doen ze een andere zone aan, met in totaal negen zones. Misschien het uitgelezen moment om die kapotte stoel of wasmachine mee te geven. Tot voor kort werd er één à twee maal per jaar een huisvuilophaling georganiseerd op vaste data en plekken in de stad. Van een ophaling kon je toen bezwaarlijk spreken aangezien je alles zelf moest brengen en laat dit net het probleem zijn met grof huisvuil. Niet iedereen kan zich organiseren of heeft het juiste vervoer om het tot aan de container te brengen.
Blijkbaar zijn ze toch tot inzicht gekomen dat zoiets niet echt werkt en is de nieuwe “3m³-actie” een positieve evolutie… Dacht ik. Het gratis 0800-nummer of eerder het call center van Net Brussel bleek een grote hinderpaal te zijn. Twee maal heb ik 10 minuten lang naar een wachtlijn geluisterd met de boodschap dat ik weldra zou geholpen worden door één van hun medewerkers. De enige hulp die ik ontving was een ‘biep’ waarop de lijn werd verbroken.
Kerstmis en Nieuwjaar staan voor de deur. Het is de periode om terug te blikken op het voorbije jaar. Wat waren de hoogtepunten en dieptepunten? Wie waren de man en de vrouw van het jaar? Welke ontwikkelingen vielen op? Welke boeken en cd’s staken er boven uit? Kortom, tijd voor lijstjes!
Geert Buelens noemt eindejaarslijstjes in ‘De Standaard’ “een uitermate geschikte manier om enige orde aan te brengen in de teveelheid-der-dingen en om het gesprek aan de gang te houden over wat ons allemaal bezighoudt”. Wat onthouden de lezers van deze blog van Brussel anno 2009?
Alvast een eerste aanzet van ondergetekende:
Ontwikkeling van het jaar Islamkritiek is een modeverschijnsel geworden, ook bij linkse intellectuelen. Sommige commentaren zijn zeker terecht, maar het gevaar ervan is dat mensen die hier al lang wonen, gereduceerd worden tot de godsdienst die ze – actief of passief – aanhangen en dat ze zich gedragen naar het beeld dat van hen gecreëerd wordt.
Hoogtepunt van het jaar Een goed gevulde zomer in het bruisende Brussel. Heel veel terrasjes, picknicken en lopen in het park, Brussel Bad en een boottochtje op het kanaal, festivals als Couleur Café, Plazey en Boterhammen in het park.
Dieptepunt van het jaar Het imago van Brussel in Vlaanderen kreeg opnieuw klappen door de rellen in Molenbeek en Anderlecht en door de onverkwikkelijke waterzuiveringssaga. Continue reading ‘Tijd voor lijstjes!’
Het hoeft geen verkiezingstijd te zijn om een debat tussen politieke kopstukken te organiseren. Dat dachten de Vlaams-Brusselse media en ze nodigden drie excellenties van de gewestregering uit in het Brusselse Parlement, aangevuld met drie parlementsleden van de oppositie. Ook Pascal Smet, in de Vlaamse regering bevoegd voor Brussel en als minister van Onderwijs “een man van tien miljard zwaar” (dixit moderator Robert Esselinck) was van de partij. Het publiek nam plaats op de resterende zitjes.
Het debat werd live opgenomen voor tv. Dat betekende: een strak scenario, filmpjes tussendoor, weinig inbreng van het publiek. De thema’s reikten van mobiliteit, onderwijs en werk tot veiligheid, wonen en de bevoegdheidsverdeling tussen gewest en gemeenten. Dat allemaal in nauwelijks een uur tijd. De politici moesten met andere woorden in korte interventies hun mening te kennen geven. Snelle quotes doen het in die omstandigheden beter dan onderbouwde, genuanceerde betogen. Continue reading ‘Brusselse politici in debat’
Bewoners voelen hun wijk het best aan en meestal ontspruiten daar de interessantste ideeën en adviezen, maar helaas geraakt veel van al dat goeds niet tot bij de beleidsmakers. Het ‘Huis van de Participatie’ wil daar iets aan doen en organiseert op regelmatige basis wijkfora in Brussel. Op zulke momenten kunnen bewoners rechtstreeks in dialoog treden met het College van Burgemeester en Schepenen.
Woensdagavond 9/12 is Vijfhoek-West aan de beurt, met volgende agendapuntjes:
- sluikstorten (Zinnikstraat)
- het gebrek aan veiligheid in de woonblokken (Papenvest)
- animatie van het Fontainasplein
- mobiliteit: Kuregemsestraat en Zuidlaan
- stadskankers (Onze-Lieve-Vrouw- van Vaakstraat)
- welke toekomstvisie voor de wijk?
- debat
Afspraak woensdagavond om 19u in het Athénée De Mot-Couvreur aan de Nieuwe Graanmarkt 24 – 1000 Brussel.
Kan je er niet bijzijn of heb je voorstellen, klachten, ideeën over je eigen wijk dan mag deze altijd doorsturen naar: org.particip(at)brucity.be ! Meer info kan je hier vinden!
De Fundación Patagonista heeft zijn start niet gemist in het bruisende Buenos Aires. We laten je graag getuige zijn van volgend historisch moment. Of hoe een droom werkelijkheid wordt en de Patagonische hyme weerklonk op de openingsreceptie in het Centro Cultural Borges. Je herkent o.a. Dree Peeremans, Luk Tegenbos, Peter van Ecyk, Pat van Hemelryck en Guido van Hellemont.
Er waren eerst enkele toespraken van o.a. de Belgische ambassadrice, en toen konden de Argentijnen en notabelen kennis maken met de Belgische Patagonische Kunsten. Het is voor de meeste Argentijnen een beetje wennen aan zoveel Belgisch surrealisme, maar de reacties zijn over het algemeen zeer positief.
Het was de Duitse krant Die Welt die vorige week de kat de bel aanbond. Naar aanleiding van de brutale overval op het Beierse Europarlementslid Angelika Niebler midden in de Europese wijk titelt de krant dat Brussel de hoofdstad van de misdaad is. Nogal schreeuwerig klinkt het in de inleiding: “EU-ambtenaren en -parlementsleden worden in Brussel beroofd en in elkaar geslagen. Nauwelijks een ambassade die nog geen inbraken beleefd heeft. Maar de Belgische politie kijkt gewoon toe hoe de hoofdstad van Europa in criminaliteit verzinkt.” Die Welt wijst op de sociale spanningen onder de veelal allochtone bewoners, de gevolgen van de economische crisis, de miserabel uitgeruste en slecht betaalde politie. Het ergste is echter dat het probleem geminimaliseerd wordt en dus ook niet aangepakt wordt, alsof het bij Brussel hoort “zoals frieten, pralines en bier.”
Komende woensdag opent in Buenos Aires de tentoonstelling van de Fundación
Patagonista. Meer dan 40 Belgische artiesten stellen hun werk tentoon in het prestigieuze Centro Cultural de Borges in het hart van de stad. Op dit eigenste moment is een team met Dree Peeremans, Guido Van Hellemont en Luk Tegenbos volop bezig met de opbouw van de tentoonstelling.
Vanaf volgende week kan je 
Recente commentaren