Spring is in de winter.

En toen werd het koud.
Te mooi om waar te blijven, dat zachte zonnetje op ons gretig gelaat.

Verscholen achter dat lekker warme weer zit een gure kille winter, klaar om door te breken.
Maar daar zijn we niet bang voor, we zijn al content met wat er te krijgen viel, Belg die we zijn.
Die heerlijke zonnesteek kunnen ze ons al niet meer afpakken,
de lente in ons lijf,
de zon in ons lief.

En dan nu
klaar voor de kou,
paraat voor de prik.
See you on the other side, liefste zon.

Share

BrusselBlogt live

Volgende week is het weer tijd voor een bijeenkomst van BrusselBlogt. Medewerkers en sympathisanten ontmoeten elkaar voor een gezellige & inspirerende drink! We maken van de gelegenheid gebruik om te brainstormen over onze plannen in verband met lay-out, thema’s en rubrieken, sociale media, nieuwe medewerkers, promotie en partners. Plaats en tijd van afspraak: maandag 27 oktober om 19.30 u in Tapas Soif in de Lakensestraat 54. Iedereen welkom! Meer info: info@brusselblogt.be.

Share

Licht naakt

Sensatie en sensualiteit in BOZAR, komt dat zien!
Bloot en de Belgen, zelfs tentoongesteld in één van de voornaamste musea van het land, het blijft een spannend evenement. Het liefst van al kijken wij door het sleutelgat van de glazen deur, of staan we ons ongeduldig op te laden in de lange wachtrij daar naartoe.
Maar we hebben het hier wel over de grootmeester, onze eigenste Rubens, de man die het licht op doek heruitvond, en dus trekken we- gesterkt door de verplichting der geschiedenis- naar de openbaring van de verantwoorde naaktheid.

Lees volledige tekst

Share

Het patroon doorbroken

Onze levens zijn opgebouwd rond vaste rituelen. Dat begint ‘s ochtends met de voet die eerst uit bed stapt of de wijze waarop de koffie gezet wordt, en dat eindigt ‘s avonds telkens met hetzelfde tv-programma of een glas whisky en een boek. Maar dat gaat ook over de weg naar je werk die je na rijp beraad en uitvoerige overpeinzingen hebt uitgekozen vanuit de vaste overtuiging dat die weg ideaal is om jouw onderbroken nachtrust voort te zetten.

In die tijd vervaagt de scherpe aanwezigheid van gebouwen en metro’s dag na dag tot een amalgaam van, meestal grijze, kleuren. Trappen schuiven als vanzelf onder je voeten door, de mensen op de tram worden een deel van het interieur. De witte lijnen op straat en de bomen langs de weg of op pleintjes vormen het canvas waarop je de contouren van een dag tekent.

Daarom leiden onverwachte gebeurtenissen naar de beste herinneringen.

Lees volledige tekst

Share

Pop-up initiatieven

Een betoging die beweging ontbeert
Een bezetting met vergunning
Een kermisattractie zonder leeftijd
Een efemere uitwijkmogelijkheid voor rustelozen
Een lifestyle topic op de sociale media
Een voorbijgaande droom van vermeende wereldverbeteraars
Het ideaal van de actieve burger die duurzaamheid beu is
Een beplante boomspiegel voor de eigen deur
Kunst die de tand des tijds niet doorstaat
Een straatzanger
Een dakloze met uitzicht op een dak boven het hoofd
Een marktkraam zonder markt
Een dansje met Hare Krishna
Een flash-up new style
Een mol die zich bekend maakt
Een parkeerwachter op de foute plaats en het foute moment
Een wit konijn op cultuur
Een overbodig bericht op een stadsblog

Share

Stoptrein Brussel-Parijs is eens iets anders

Per Thalys vanuit Brussel naar Parijs? Dat had ik al te vaak gedaan. Ik vond het eens tijd voor iets anders en besloot de stoptrein te nemen naar de Franse hoofdstad. In de praktijk bleek dit te bestaan uit drie treinen, een busrit en een wandeling om Frankrijk binnen te komen. Een verslag van een niet voor de hand liggende reis van zeven uur lang.

Om elf uur vertrek ik vanuit het station Brussel-Zuid met een oud, vuurrood Belgisch treintje naar Charleroi. Daar is mijn eerste overstap.

De "beeldschone" staalindustriemetropool aan de Samber.  

De “beeldschone” staalindustriemetropool aan de Samber. Lees volledige tekst

Share

Gezocht: verse vis

Gisteren moest ik even de grenzen van het Brusselse gewest oversteken. Een fietstocht doorheen het prachtige Scheutbos voerde mij tot Dilbeek. Daar stootte ik op een marktje, idyllisch tussen het gemeentehuis en de kerk gelegen. Het was 9 uur ’s morgens en mijn aanwezigheid verlaagde de gemiddelde leeftijd van de marktbezoekers met minstens 20 jaar. Ik leek wel heel ver weg van Brussel.

Ik zag twee viskramen en na lang twijfelen kon ik mezelf overtuigen om toch wat vis aan te kopen. De laatste tijd heb ik nogal slechte ervaring met waardeloze diepvriesvis in de kantine en welriekende viswinkels die ik bijna dagelijks passeer. Ik koos strategisch voor het kraam met het meeste volk en kocht er maatjes en pladijs. Zeer voldaan over mijn aankoop, vatte ik mijn fietstocht huiswaarts aan.

’s Avonds brak het moment van de waarheid aan: het klaarmaken van de vis. Ik haalde de vis uit het papier: ik rook niets. Verdacht! Ik begon de pladijs te bakken: nog altijd geen visgeur. Zeer verdacht! En dan, the proof of the pudding: mijn eerste hap blies mij van mijn sokken. Wat een versheid! Heerlijk! De hele avond was ik lyrisch over mijn ontdekking van de Dilbeekse markt met haar verse vis.

Alleen, Dilbeek is een beetje ver voor een wekelijkse fietstocht, op een werkdag. Maar misschien kent u wel een viswinkel of viskraam met kraakverse vis dichterbij, in Brussel?

Share

De kracht van een simpele bonjour

What the hell is er aan de hand met de wereld??

Niks, of toch niks nieuws.  Jammer genoeg is oorlog en verderf van alle tijden, enkel hebben we er nu een duidelijker zicht op, en worden we – willens nillens – met onze nieuwsgierige neuzen in de onwelriekende waarheid geduwd.

Maar toch, meer ontwikkeling zou in principe meer menslievendheid met zich mee moeten brengen, een open geest, een ruime blik, verdraagzaamheid, begrip voor de andere. Waarom is iedereen de laatste tijd dan zo druk bezig met elkander de duvel aan te doen? Misschien is te veel communicatie dan toch geen goed idee. Misschien zijn onze gedachten wel stil gemaakt om de vrede hier te kunnen bewaren, misschien is Facebook een openbaring van onze donkerste en vuilste gedachten en krijgen we al die waarheden gewoonweg niet meer doorgeslikt? Misschien is de bevolkingsvermenging te snel gegaan en voelen we ons ontheemd in onze eigen regio, zodanig ontheemd dat we de andere met geweld aan de deur zetten, of toch hardnekkig proberen. Misschien is te veel liefde gewoon dodelijk en krijgen we dit als tegenreactie, de volle en pure uiting van haat, je weet wel, die andere vorm van liefde…

Wie zal het zeggen? Ik was in elk geval redelijk vredig gelukkig toen ik, van op mijn hoog balkon in Saint-Josse, de Turkse onderburen gezellig opgeschrikt van op hun zelfgefabriceerde straatterras de luide en vrolijke rollerparade zag bestaren. En daarna de fietsers, en daarna de toeristenbus. En zwaaien maar. Want dat vinden we plezant hier in Brussel. Voor dat half uurtje dan toch, of als we langs de kruidenier passeren, of de man van de nachtwinkel zien voorbijsloffen. Een korte wuif, een onbeantwoorde ‘çava?’. Het zal de wereld nog redden, of toch al zeker Saint-Josse.

Share

Belgisch feestweekend is gezellig en groots

België blijft een ongelooflijk fascinerend land. Aan de ene kant heb je hier die extreme gezelligheid, zoals afgelopen zondagavond op het Bal National in de Brusselse Marollen. Maar aan de andere kant heb je talloze overheidsinstellingen die zichzelf heel erg serieus nemen. Zelfs met een groots vertoon van de politie, de brandweer op de Nationale Feestdag in het stadscentrum van de hoofdstad van het surrealisme. Een reportage van een 24 uur durend feest.

IMG_5701

Op het Vossenplein kwamen 15 000 mensen zingen, dansen, drinken en genieten op het Bal National. Ster van de avond was Belle Perez. Ik had nooit gedacht dat ik ooit op één van haar concerten zou belanden. Lees volledige tekst

Share

Moeders en dochters

Ze kan mama wel opeten. Zij het alleen vandaag. Met zo’n fonkelende oogjes staat ze aan de kassa van de C&A in de Rue Neuf.

Bij sommigen lees je het zo op hun gelaat, geslaagd met brio, of nipt erdoor – ze stralen allebei. Anderen moeten wat inboeten, dit jaar niet naar Dansaert of de Toison d’Or, enkel graaien in de benedenstad. Ze moeten het toch ergens gewaar worden hé mensj.

De kleinsten zijn het snel beu, na het topje, de bi en een groene jumpsuit willen ze snel uit de drukte. Ze worden de mond gesnoerd met ijs of wafels. Ze zijn uitgekookt, mams wat korzelig en opgenaaid door de oudsten, de meest pientere weten precies wanneer ze moeten toeslaan. Voorvoelen het meest kwetsbare ogenblik, altijd prijs, vaak al meteen. De prille pubers gaan ook snel kankeren, dat is er wat over of onder, ge zijt nog geen achttien hé meiske ! gaan bijwijlen wat lopen mokken.

De makkelijkste zijn de vroeg twintigers, eerstejaars univ, mam glundert. De portemonnee gaat gezwind open, credit card blijft gewoon losjes in de hand. Spanningen worden vlotjes uitgegomd tijdens de koopjes. Momentopname, ze weten het allebei – maar vandaag is het feest.

Mam komt wel terug, later met de vriendinnen of de zussen. Kijkt ondertussen al wat rond, hangt hier en daar al iets opzij tussen verkeerde rekken, heel gewiekst.

En, iets gevonden ? vraagt hij als ze thuiskomen. Mmm, zuchten ze allebei, het beste was er al uit.

meeroverbrussel : hetrijkderzinnekes.blogspot.com

 

Share
Tags: