Op 24 mei 2012 deed professor Philippe Van Parijs in Brussel Deze Week een opmerkelijke oproep. Hij pleitte ervoor de openbare ruimte in Brussel onder handen te nemen en het autoverkeer in het stadscentrum eindelijk terug te dringen. Zijn voorstel om de politiek wakker te schudden:

Waarom niet, nu het mooi weer wordt, een picknick elke zondagmiddag over de hele breedte van de Anspachlaan tussen de Beurs en het De Brouckèreplein? Het zal volstaan om beleefd aan de automobilisten uit te leggen dat het voor één keer niet aan hen is om de wet op te leggen. Een vleugje burgerlijke ongehoorzaamheid is meer dan gewettigd als antwoord op deze onverantwoorde lethargie.

Zijn oproep viel niet in dovemansoren. De eerste protestpicknick op de Anspachlaan op 10 juni 2012 bracht minstens 2.000 mensen op de been. Enkele weken later volgde een nieuwe editie. Het initiatief kende zelfs navolging in Luik en Namen.

Wat is er een jaar later gerealiseerd? Nog niets, zeggen de organisatoren van Pic Nic The Streets. Burgemeester Freddy Thielemans heeft enkel beloofd dat er in 2015 begonnen wordt met de heraanleg van het Beursplein. Er is volgens hem tijd nodig om een beleid goed uit te werken. De actiegroep is achterdochtig, want de eerste aankondiging van een grondige heraanleg ten voordele van de zwakke weggebruiker dateert al van 2001. Daarom komt er een nieuwe picknick op zondag 9 juni om 12 u aan de Beurs. De achterliggende motivatie:

We picknicken niet alleen voor een autovrij Beursplein maar voor een radicaal ander en gedurfder beleid in Brussel. Meer kwaliteitsvolle publieke ruimte, meer plaats om te wandelen, zitten en spelen, Brussel op mensenmaat, niet langer alleen op maat van de auto.

Al 969 deelnemers hebben hun komst bevestigd op de Facebook-eventpagina. Ook Les Boulistes Bruxellois zullen van de partij zijn met hun petanqueballen. En jij?

Ik heb geen idee op welke figuur ik zit te wachten en stel me gerust met het idee dat God mij zelf wel zal zien te vinden.

En ik wacht, want God is al 25 minuten te laat.

Ik sluit mijn ogen, even maar, en laat de vragen die ik voor de gelegenheid selecteerde luchtig door mijn hoofd vloeien. Ik ben er helemaal klaar voor.

Ik open mijn ogen en voor mij zit een breed glimlachende exotische dame.

‘Kan ik u helpen’, vraag ik met lichte paniek in mijn keel.

‘Kan ik ù helpen?’, kaatst ze terug met zelfvoldane blik.

‘Ik wacht op God’, zeg ik.

‘Ja, zo ziet u er uit!’  Haar schaterlach weerklinkt door het café en ik kruip iets dieper in mijn sjaal weg. Lees volledige tekst

Eerder verschenen op de blog Dagboek van een Dansaert-Vlaming

Binnenkort is het zover, kunnen we in Brussel zelf genieten van een bezoekje aan ons eigen Hard Rock Café. Brussel heeft echter niet de primeur voor ons land, een aantal jaar geleden ging er een open in Antwerpen. Deze ging echter 15 jaar geleden failliet. Laat ons hopen dat het deze vestiging beter vergaat.

Begin augustus is de opening voorzien van het Brusselse Hard Rock café. Maar ik mocht vandaag al eens de sfeer opsnuiven, op wat nu nog iets meer weggeeft van een bouwwerf. Giovanni Taliaferro de Memorabilia Designer uit Orlando, was speciaal naar Brussel afgezakt om ons meer uitleg te geven over de verschillende memorabilia die zullen tentoongesteld worden in de Brusselse vestiging. In totaal beschikken de Hard Rock cafés over maar liefst 67 000 memorabilia en nog volgens Taliaferro verandert het decor van een Hard Rock Café ongeveer iedere 10 jaar een beetje. Zijn volgende stop deze week is namelijk Parijs, waar hij ginds een aantal decorveranderingen zal invoeren. Nog volgens Taliaferro valt het wel mee inzake beschadigingen of  diefstallen, de bezoekers van Hard Rock cafes all over the world zijn zeer respectvol naar zijn mening. Maar dus, wat krijgen we in Brussel te zien?

Lees volledige tekst

Op 14 oktober mogen we naar de stembus (stemcomputer eigenlijk) om samen de gemeenteraadsleden te bepalen.

Brusselnieuws.be lanceerde een luik ‘Brussel Kiest’ vol verkiezingsnieuws, met hierbij ook een leuke gemeentetest.

Hoeveel weet jij van de bezienswaardigheden, politiek, sport, cultuur,… in jouw gemeente? Doe de test.

Brussel staat op een snijpunt van culturen, talen en ideeën. De menging, de mix, de onzuiverheid wordt er steeds meer de norm. Bastaard groeit uit tot een geuzennaam van de Brusselaar. In de voetsporen van welke geëngageerde en gepassioneerde stadsbewoner flaneren we hier door de stad?

Het seizoen zit in het niemandsland tussen winter en lente. Te voet ga ik westwaarts naar de Vismet en verder langs de platanen, die als soldaten op de Quai du Commerce staan. Voor mij doemt een parel van het modernisme op: het baken van de Citroëngarage aan de brug die Saincteletteplein en Sainctelettesquare met elkaar verbindt, waar de tektonische platen van het Brusselse en het Molenbeekse continent over elkaar schuren. Ik besluit het kanaal over te steken en naar links te gaan. Terwijl ik langs oude pakhuizen en gloednieuwe lofts wandel, ontvouwt aan de overkant het Klein Kasteeltje zijn weemoedigheid in een mengeling van baksteen en wilde wingerd. Aan de Gentsesteenweg gaat het rechtsaf. De middeleeuwse verkeersader oogt wat vermoeid, maar zuigt me onmiddellijk mee. Pakistaanse kruidenier, Marokkaanse slager, scholen met en zonder hoofddoek, discount-meubelzaak. Komt dit ooit nog goed? Veel jong volk, pakken energie op straat, het urbane hart klopt en pompt. Uiteindelijk komt het in een stad altijd goed. Parfois par choc, parfois par ondulation.

Lees verder voor de oplossing.

Zaterdagnamiddag kwam ik een beetje ongewild in de Zinnekeparade terecht. Ik heb het al niet voor optochten, fanfares of massamanifestaties tout court. Maar het frappeerde me weer dat, ondanks de vele goede wil, de dikwijls verfijnde kostuums en maquillage en de creatieve vehikels waarmee men door de stad paradeerde, ik helemaal niet verrast werd.
Lees volledige tekst

Dit artikel verscheen eerder alhier
Brussel is mijn ding. En het gaat vooruit, me dunkt. Tal van stadswijken worden heringericht. Men beseft blijkbaar dat het meer dan tijd wordt om de glorie van weleer te herstellen. Nu nog hopen dat de overheid kiest voor een aantal landmarks want op de bollen-van-mijn-bobonne na zijn er geen. Als het een beetje meezit is de stad tegen 2025 incontournable.
Ooit moet het hier al bijzonder hip geweest zijn. In het Museum van de stad Brussel, beter bekend als het Broodhuys, loopt momenteel een tentoonstelling met foto’s van de Nederlander Cas Oorthuys. De naoorlogse jaren (1946 – 1956) blijken een bijzonder frivole periode geweest zijn. Niet te verwonderen. De oorlog was (net) achter de rug en er kon weer gefeest worden. En feesten deed men graag in Brussel.
Het maakt me een beetje nostalgisch.

Jos Vandenbreeden & Wynand Plaizier, “Cas Oorthuys, bruxelles / brussel, 1946 – 1956″, Plaizier, 2012
Fototentoonstelling Cas Oorthuys, bruxelles / brussel, 1946 – 1956, Museum van de Stad Brussel, Grote Markt Brussel, nog tot 31.12.2012

Ik ben op zoek naar leuke Brusselse namen van straten. Vooral grappige verschillen en verkeerde vertalingen tussen Nederlands en Frans, of vreemde naamswijzigingen.

Foto’s van deze opmerkelijke straatnaamborden zijn altijd welkom. Of een seintje waar een ludiek bord hangt of staat.

Enkele voorbeelden: Rue de l’Amigo/Vruntstraat, Rue de Flandre/Vlaamsesteenweg, Broekstraat/Rue du pantalon, etc…

In de eerste plaats het Brussels gewest, maar in de faciliteitengemeenten en de rand zullen ook wel plezante dingen te vinden zijn.

Iets gezien? Laat hier een commentaar achter of stuur het naar hansvdc@hotmail.com

Bedankt!

Foto: http://whatisbelgium.blogspot.com

1,3 miljoen bezoekers voor de Zuidfoor! Jawel, u leest het goed: één-komma-drie-miljoen! Allemaal mensen die een namiddagje of avondje komen genieten van de sfeer en de talloze attracties tussen de Anderlechtse- en Hallepoort. Voor buurtbewoners zoals mezelf is het vijf weken lang op de tanden bijten want uiteraard moeten die 1,3 miljoen bezoekers ergens hun auto kwijt of lijkt onze trottoir voor sommige onder hen de ideale plek om hun verorberde frietjes, oliebollen en popcorn terug uit te braken.
Gratis en voor niets krijgen we meezingers, top-30 hits en beklijvende oneliners als “Blijven zitten tijdens het draaien”, “nog een rondje, allezhuppa”, “oe-oe-oelala, pong-beep-pong”,… echo-gewijs op ons terras geserveerd. Om 1u of 2u ‘s nachts dimmen de boxen en kunnen we eindelijk van de stilte genieten. Helaas slapen we dan meestal al.

En toch is het niet allemaal miserie want het is en blijft altijd een beetje feest als de foorkramers arriveren. Lees volledige tekst