Is geven beter dan nemen? Het beste is het om te kunnen delen met andere mensen. Dat blijkt uit elke geslaagde picknick, zoals die van Pic Nic the Streets afgelopen zondag op het Beursplein. Ook de give box in Vorst is zo’n lovenswaardig initiatief. In een geïmproviseerde kast in de Bondgenotenstraat 283 kun je spullen achterlaten die je niet meer nodig hebt, maar waar andere mensen nog iets mee kunnen doen. Of je kunt dag en nacht gratis komen winkelen en je aanwinst thuis een nieuw leven geven.

De give box is het uithangbord van Duurzame Wijk Wiels, een project dat de sociale contacten in de wijk wil stimuleren en onder meer streeft naar meer zachte mobiliteit, meer groen, meer buurtwinkels, ontmoetingsplaatsen en speelruimtes. Wiels is een van de vijf duurzame wijken die het Brussels Gewest in de periode 2012-2014 ondersteunt. Het gewest stelt een budget ter beschikking om activiteiten te organiseren in de wijk, om te sensibiliseren en projecten zoals de give box of een collectieve moestuin op te zetten.

Lees volledige tekst

Gezien in Vorst op 10 februari 2013. De gevelkerstman hangt er nog altijd. Moet de kerstman misschien ook langer werken dan vroeger of is het gewoon het hele jaar door Kerstmis? Nu er in de supermarkt al paasartikelen liggen, verwacht ik niettemin dat de paashaas binnenkort de kerstman zal verjagen.

Toen we ‘s nachts op de terugweg van een picknick in het park van Vorst met de fiets de vervaarlijk steile Mysteriestraat afdaalden, schoot er plotseling een diertje uit het struikgewas. Floep, de straat over, het Dudenpark in. Een hond of een kat was het niet. Zij wist raad: een schichtig vosje had die dag ons pad gekruist.

Is het mogelijk dat Brussel niet alleen een Vossenplein heeft, maar in zijn parken anno 2012 ook vossen herbergt? De Standaard meldde in januari dat er in dichtbevolkte steden als Brussel, Antwerpen en Gent inderdaad vossennesten gespot zijn. De diertjes palmen niet alleen de parkgebieden in, maar hebben ook hun weg naar de binnenstad gevonden, mede dankzij de aanwezigheid van stations en spoorlijnen. Brusselnieuws wees er in februari op dat het koninklijk domein van Laken populair is bij vossen : “Een uitgestrekte groene ruimte van 189 hectare – bijna even groot als het hele vorstendom Monaco – de aanwezigheid van goedgevulde vuilniszakken en nauwelijks mensen, meer kan een stadsvos niet verlangen.” In tegenstelling tot Vlaanderen en Wallonië zijn vossen in Brussel beschermde dieren. In de Wetstraat dook volgens dezelfde bron in maart nog een babyvosje  op, waarover de Liga voor Vogelbescherming zich prompt ontfermde: “Vermoedelijk is mama vos bevallen in het Warandepark of het Jubelpark en trok het kleine diertje er in z’n eentje op uit.”

Heb jij al vossen gespot in Brussel en zo ja, waar en wanneer?

De Olympische Spelen in Londen zijn voorbij, maar in Wiels loopt nog tot zondag een expo over de Londense kunstenaar Jeremy Deller (°1966). Joy in People laat het parcours zien dat de selfmade conceptuele kunstenaar de voorbije decennia heeft afgelegd. Belangstelling voor popmuziek, aandacht voor mensen en hun verhalen, maatschappelijk engagement en humor zijn vaste prik in het veelzijdige oeuvre van de Brit. Hij wil naar eigen zeggen het leven in Groot-Brittannië vastleggen: “vervelend, grappig en een beetje een rotzooi”. Een greep uit de grabbelton.

Lees volledige tekst

Op 14 oktober mogen we naar de stembus (stemcomputer eigenlijk) om samen de gemeenteraadsleden te bepalen.

Brusselnieuws.be lanceerde een luik ‘Brussel Kiest’ vol verkiezingsnieuws, met hierbij ook een leuke gemeentetest.

Hoeveel weet jij van de bezienswaardigheden, politiek, sport, cultuur,… in jouw gemeente? Doe de test.

Een zaterdagmiddag in Vorst. Ik maal mijn rondjes in het Dudenpark. De temperatuur is aangenaam, de conditie op peil. Hondenbaasjes laten hun viervoeters de vrije loop, maar ik weet ze handig te omzeilen. The Vaccines zingen in mijn oren dat ik een surfpak zou moeten aantrekken. Alles gaat zijn gangetje totdat ik in de achterzak van mijn loopshort naar een papieren zakdoekje zoek om mijn neus te snuiten. De mp3-speler voel ik zitten, maar waar zijn de sleutels van mijn appartement? Nee, het is niet waar! Er zit een gaatje in mijn achterzak, en de sleutels van de voordeur en de appartementsdeur zijn ertussen geglipt. Ik sta er niet goed voor, in loopplunje, zonder gsm en zonder reservesleutel bij de buren. Noodscenario’s waarin de buren, mijn huisbaas en een sleutelmaker figureren, spelen door mijn hoofd.

Ik probeer kalm te blijven. Ik maak rechtsomkeert en leg het vertrouwde rondje in een trager tempo af, zonder muzikale afleiding en met de ogen gericht op de grond. Ben ik op zoek naar een speld in een hooiberg? Na drie kwart van het parcours nog geen spoor van mijn sleutels. Maar dan zie ik ze liggen. Oef! Ik ben op een haar na ontsnapt aan groot ongemak en onheil. Ik heradem en ik glunder. De verloren gewaande sleutels verlaten mijn handen niet meer. Ik loop gezwind naar huis, uitkijkend naar een verfrissende douche en opwekkende koffie.  Alsof de sleutel tot geluk het terugvinden is van wat verloren leek. Want, zo wist Bloem al, alles is veel voor wie niet veel verwacht.

Ik ben op zoek naar leuke Brusselse namen van straten. Vooral grappige verschillen en verkeerde vertalingen tussen Nederlands en Frans, of vreemde naamswijzigingen.

Foto’s van deze opmerkelijke straatnaamborden zijn altijd welkom. Of een seintje waar een ludiek bord hangt of staat.

Enkele voorbeelden: Rue de l’Amigo/Vruntstraat, Rue de Flandre/Vlaamsesteenweg, Broekstraat/Rue du pantalon, etc…

In de eerste plaats het Brussels gewest, maar in de faciliteitengemeenten en de rand zullen ook wel plezante dingen te vinden zijn.

Iets gezien? Laat hier een commentaar achter of stuur het naar hansvdc@hotmail.com

Bedankt!

De halfslachtige winter sleept nog wat aan, maar in cultuurland is de lente duidelijk aangebroken. Kunstliefhebbers worden verwend met een aantal boeiende tentoonstellingen, cinefielen met langverwachte films. Hoog tijd om enkele dagen te ‘culturen’ in Brussel!

De meest in het oog springende topper is natuurlijk de retrospectieve rond Luc Tuymans in Bozar. Maar omdat die geen introductie meer nodig heeft, wijs ik liever op een andere kunstenaar die door het samenvallen met de Tuymans-retrospectieve een beetje dreigt onder de radar te verdwijnen, namelijk David Claerbout.

Onder de treffende titel “De tijd die blijft” loopt in Wiels tot 15 mei een overzichtstentoonstelling rond deze Belgische kunstenaar. Claerbout maakt voornamelijk video-installaties op groot formaat, waarbij hij zowel tijd en ruimte manipuleert. Tijd en ruimte worden tegen elkaar uitgespeeld, uitgerokken of gecomprimeerd, zodat er een poëtische interpretatie ontstaat van momentopnames. Schijnbaar alledaagse handelingen zoals iemand die afscheid neemt, jongeren die meeuwen voederen, een ontmoeting tussen twee vreemden, worden getransformeerd tot rituelen van stilstand en beweging. Zelfs al schrijdt de tijd op de achtergrond voort, door stil te staan bij kleinheid en breekbaarheid, herkenbare menselijke handelingen te vertragen of te manipuleren, wordt de schoonheid daarvan ontsluierd en nestelt die zich in het hoofd van de toeschouwer. Het zijn videowerken vol openheid waarvoor je best je tijd neemt: door je onder te dompelen in Claerbouts manipulatie van tijd en ruimte, verdwijn je voor de duur van het kijken uit je aardse bestaan en wordt je opgetild als keek je als een verre engel vanuit de hemel neer op mens en ruimte. Neem dus je tijd om deze tentoonstelling op je eigen ritme te ondergaan!

Lees volledige tekst

De man tegenover me schreeuwt marginaliteit uit, bierwalm incluis. Hij heeft nog niet door dat je in een draadloze telefoon niet hoeft te roepen en praat plat Aalsters. Hij legt tegen zijn gesprekspartner (en de rest van de wagon) uit dat niemand hem wil aannemen want ‘ik heb in den bak gezeten’. Haast automatisch kijk ik op, onze blikken kruisen elkaar, hij kijkt weg.

Even later hangt hij op. Onze blikken kruisen opnieuw. Ik brand van blognieuwsgierigheid … maar durf niet. ‘Waarom heb je gezeten?’ doet meestal niet zo’n wonderen als openingszin. Gelukkig begint deze persoon vanzelf tegen me te praten, tijdens zijn verhaal aangemoedigd door de nodige interesse en -vooral – oprechte verbazing.

“Dealen is verslavend, want het is gemakkelijk geld. Ik heb nu voor 800 euro thuis liggen. Dat is in twee uur verkocht. Dan is het frustrerend om interimjobs te doen voor 7 euro netto. Maar ik probeer het. Ik heb drie keer in den bak gezeten. De derde keer reden twee units van het speciale interventieteam me klem, bivakmutsen en al. Ik had een wit T-shirt aan en zag een rood bolletje op me van een mitrailette - da doe vies ze maat. Ik had een halve kilo heroïne bij, de ander het geld. Dan valt er niet veel te ontkennen.”

Lees volledige tekst

VOO, de kabelmensen voor een aantal gemeentes (Ukkel, Elsene,…) bieden televisie (ook digitaal), internet en telefonie aan.
Het heeft weinig zin om met andere kabel leveranciers te vergelijken gezien je in deze in België nog steeds geen keuze hebt, maar naar aanleiding van downloaddag vorig jaar én mijn internetgebruik wou ik toch even gaan kijken wat ze te bieden hebben.

* Met domiciliëring, zonder + 1€

Competitieve prijzen, dat wel… naar de extreem dure Belgische normen. Maar wat mij opviel is dat voor 6€ extra, je plots de mogelijkheid krijgt om tegen een (bijna) viervoudige snelheid je downloadlimiet (die je bij de goedkopere optie niet hebt!) vol te stouwen. Om even een idee te schetsen: à 15Mbps kan je je downloadlimiet reeds bereiken op een goed anderhalf uur! Ik zal het niet snappen, die download limieten, vooral dat passionele internetters hier weer worden gestraft.
Lees volledige tekst