Dat het in Brussel woekert van de asociale autobestuurders is welbekend. Fietspaden worden dikwijls aanzien als tijdelijke parkeerruimte of als los-en laad plek. Behalve je leven riskeren kan je er als fietser weinig tegen beginnen. Dit zal binnenkort misschien wel eens kunnen veranderen. Op Brusselnieuws.be las ik vandaag het volgende artikeltje: “Wie zijn voertuig, container of mobiel toilet achterlaat op een fietspad mag verwachten dat een foto van het obstakel opduikt op de website mybikelane.com. Die roept fietsers op om elk oneigenlijk gebruik van fietspaden te melden. De site geeft ook een lijst van nummerplaten van wildparkeerders”. Het volledige artikel kan je hier bekijken.

In Gent loopt er een soortgelijk project “http://foutparkeerders.be“, daar zien ze het iets breder: alles wat fout staat of hangt komt op de gevoelige plaat… Discussies tussen pro’s en contra’s verlopen er soms erg geanimeerd. Enja, zelf Brussel heeft er zich een plaatsje kunnen veroveren tussen de tags.
Het grote verschil tussen de twee initiatieven is dat mybikelane.com ook de nummerplaten in beeld brengt. Ze drijven het zelfs zo ver dat recidivisten in een top 10 belanden. Volgens onze wetgeving is het online tonen van nummerplaten een inbreuk op de privacy. Misschien wel een brug te ver?

In het metrostation van Brussel Centraal zit een man op de bank. Hij praat geagiteerd en gesticuleert in het rond. Zijn taal klinkt Slavisch. Voorbijgangers werpen een steelse blik op hem en zien dat zijn woorden in het ijle gericht zijn. De man is verwikkeld in een hoog oplopend zelfgesprek. Enkel als hij een trek neemt van zijn sigaret, wordt het even stil.

Terwijl ik ongeduldig wacht op de metro – altijd onderweg en overal te laat – kruisen onze blikken elkaar. Zijn onaflatende woordenbrij en drukke gebaren zijn nu voor mij bestemd. Als ik laat blijken dat ik er niets van versta, wendt hij zich af, op zoek naar die ene iemand die hem begrijpt.

Ik schat hem veertig. Zijn blonde krulharen zijn in de war, de jeans en de jas die hij draagt, zijn vuil en versleten. Schoenen of kousen heeft hij niet. Zijn voeten zien zwart van het lopen door de gangen en straten van Brussel.

De metro komt en ik stap op. Hij blijft op zijn bank zitten. Hij gaat nergens heen, komt nergens vandaan. Gestrand in de grootstad. Zou elk station niet ook een dienst voor verloren personen moeten hebben?

Gezien de reacties van enkele personen over de fietsvriendelijkheid in Brussel en zelf werkend bij Kunst-Wet, heb ik gezien hoe de werkwijze specifiek hier gebeurt.

Blik even terug met mij. We spreken anno 2003. Het volgende document wordt de ether in gesmeten betreffende de heraanleg van de Wetstraat: http://rue.web3.be/upload/algemeen/persdossierNL.pdf

‘Iedereen voelt zich betrokken bij de aanleg van een degelijk trottoir of een veilig fietspad in zijn of haar straat, bij een goede verbinding met het stadscentrum of bij de aanleg van een gemoedelijk en gezellig plein.’

Grimlach.

Dit is maar op een willekeurige dag getrokken. Je kan de auto even goed naast het terras vinden, of het terras bij wat beter weer tot de rand van het fietspad. In het begin stonden de mobiele bloembakken en de prijzenkaart zo, dat je onmogelijk vanaf Kunst-Wet niet eerst op het terras kon uitkomen tenzij langs het fietspad, maar dat is het enige waar ze lijken op teruggefloten. Aan de overkant vind je andere zaken die elke dag ondertussen oprukken tot het fietspad. Resultaat: Alle voetgangers, zoals de brave heer hierboven links, lopen ondertussen gewoon al op het fietspad natuurlijk.

Er werd een budget van 6.423.000 euro uitgetrokken, met een sterke focus op de uitbreiding van specifiek dit stuk voetpad. Iets verder werd er vol trots een Villo-station opgetrokken. Naar het centrum rijden is geen probleem, maar veel succes met te slalommen op dit stukje. Met wat geluk kan ik je bij de lijst aanrijdingen die ik al zag noteren. De vele ambtenaren van ambassades of topfirma’s staan nu niet bekend om frivool uit de weg te gaan voor fietsers.

Dit is maar één in de rij van talrijke voorbeelden van waarom Villo (en met de fiets rijden an sich) maar eens moet samenhangen met een deftig beleid. Zeker na zo een fikse investering. Een van de drukste punten in Brussel, zowel per auto als per openbaar vervoer, en indien het enigzins gestructureerd zou verlopen misschien een van de meest succesvolle punten voor een vertrek met Villo. Maar de halte staat hier vaak vol. Can’t blame them can you?

Sinds ruim een jaar kun je gele Villo-fietsen huren in Brussel. Aanvankelijk bleef het systeem beperkt tot de Vijfhoek, maar langzamerhand breidt het netwerk zich uit. Ik zag bv. enkele dagen geleden in Etterbeek een nieuwe fietsverhuurhalte opduiken, vlakbij place Jourdan. Voor wie Villo wil uitproberen, loopt er nu een uitstekende aanbieding: je kunt een gratis abonnement nemen tot het einde van het jaar, zodat je enkel verplaatsingskosten betaalt (eerste halve uur gratis, tweede halve uur 0,5 euro, derde halve uur 1 euro, vanaf vierde halve uur 2 euro).

Zelf ben ik nog geen abonnee omdat ik ofwel mijn eigen fiets van stal haal ofwel het openbaar vervoer neem, maar ik wil er alvast bezoekers voor warm maken. Wat zijn jullie ervaringen met Villo? In positieve en negatieve zin? Twee reacties kregen we al bij het Collecto-artikel:

Mijn alternatief voor Collecto : Villo. Je mag niet té zat zijn, maar anders brengt het je op max. 25 minuten van centrum Brussel naar ergens buiten het centrum.

De gemeenten op de uithoeken worden nog niet bediend en dat zal ook geen prioriteit zijn voor JC Decaux aangezien er daar minder mensenstroom is.

Een tijdje geleden las ik een artikel op Brusselnieuws van personen die de proef op de som namen met Collecto, de formule die soelaas moet brengen voor het verdwijnen van diverse Noctis-bussen. Voor de onwetende: Collecto is een soort van groeperende taxi, je bestelt alleen of met meerderen een taxi, indien alleen of met 2 kunnen ze nog extra personen oppikken bijvoorbeeld. Bij Brusselnieuws hadden ze na het bellen soms geen taxi verkregen op het afgesproken punt, wat mij weinig hoopvol stelde, maar bon…wie niet waagt…

Aangezien ik dit weekend in het centrum was, de eerste metro mij wat te lang zou duren, en ik toch alleen was, nam ik de proef op de som. Vertrek vanuit Anneessens. Op de website staat dat je ten minste twintig minuten op voorhand moet  bellen, en met 02.13 u ga ik er van uit dat het die van 03 u wordt, niet 02.30 u (Deze taxi’s rijden maar op het half uur). De dispatching meldt mij dat 02.30 u geen probleem vormt. Leuk! Alleen zit ik wel even weg van Anneessens, tijd voor een sprintje.

Minder leuk detail aan deze conversatie met de dispatching: ‘U bent dus Dhr. Bart XXXXX, wonende te XXXX, en u heeft een Mobib-abonnement, correct?’ (Mobib-gebruikers krijgen korting). Ik weet even niet goed hoe antwoorden. De dispatching heeft deze informatie op 5 seconden even te voorschijn getoverd. Ik stamel maar van ja. Lees volledige tekst

Brussel Centraal is het treinstation dat ik het meest gebruik. Sinds kort heeft dat een écht plein, een centraal station waardig. Enkele beelden.

Het plein is een grote, lege steenvlakte omringd door een metalen cirkel die vertrekt en eindigt bij de knappe stationsluifel die Horta ontwierp.

Lees volledige tekst

Nu dacht ik na vele jaren in de hoofdstad verbleven te hebben al alles gezien te hebben, maar niets is minder waar. Brussel blijft verrassen en toont steeds andere gezichten.

Een paar weken terug op een warme zondagochtend in juni beslisten we om een fietstochtje te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Fietsen in Brussel kan snel omslaan in een deathride. Zeker met een kereltje van 16 maanden achterop kan je beter je voorbereiding nemen. Gelukkig had ik nog een fietskaart liggen en daarop bleek bovenaan een lange lijn te lopen met als vermelding “Project Groene Wandeling”, aangestipt in de legende als bewegwijzerde wandel- en fietsroute. Tja, daar kan je niet veel mee missen! Het Scheutbos in Molenbeek leek me de dichtstbijzijnde aansluiting. Om in de groene jungle te geraken moesten we er eerst door de stadsjungle.

Lees volledige tekst

“Waar in Brussel vind je de 5 beste plekken om stoemp te eten, wat zijn de 3 meest onthullende tram- en buslijnen en van welke 4 wijnbars krijg je het warm?”. Jan Sulmont probeerde Brussel te vatten in 52 lijstjes, netjes gebundeld in een handige stadsgids. BrusselBlogt laat elke week een nieuw lijstje op je los!

Lees volledige tekst

Muziek vanmorgen in het Noordstation: “De dag dat het zonlicht niet meer scheen…”

Weeral verkeerd, jij NMBS.

Tot een tien jaar terug waren campers -of mobilhomes, zwerfwagens, motorhomes,…- nog een marginaal verschijnsel. Toen waren het vooral jonge avontuurlijke reizigers die niet honkvast hun vakantie wilden beleven. Tegenwoordig is het enigszins anders: de camper is bij uitstek het statussymbool geworden van onthaasting. De Golden Sixties generatie soupeert en masse hun zuurverdiende spaarcenten op aan hun buitenhuis op wielen. Het grote voordeel is dat je haast overal ongegeneerd en gratis mag parkeren zonder veel verplichtingen. Veel Belgische steden en gemeentes, zoals Brugge, Oostende, Gent, Charleroi, Antwerpen, Hasselt,… spelen in op deze nieuwe trend en voorzien uitgeruste plaatsen om campers te verwelkomen.

Onlangs was ik tijdens een bezoekje aan het verre Roeselare in een gesprek verzeild geraakt met zo’n fanatieke Mobilehome-gebruiker. Naast de vele grootse reisverhalen kwam Brussel plots ter sprake… ik verwachtte me aan een resem negatieve media-clichés, maar de man bleek heel erg positief te staan tegenover Brussel. Hij had Brussel al vaak bezocht, maar helaas nog nooit met z’n camper. Ondanks z’n zin voor avontuur zag hij het toch niet goed zitten om gelijk waar in Brussel te stationeren, want blijkbaar zijn er volgens hem nergens in het Brussels Gewest voorzieningen. Na wat ge-Google bleek het inderdaad ook zo te zijn. Het enige wat kan is maximum 24uur parkeren op de openbare weg. Meer info hier.

De dichtstbijzijnde stelplaats voor campers ligt in Grimbergen of Ternat. Reizen met een Mobilehome gaat hem nu toch net om het beleven van een plek, en met alle respect, een Brusselgevoel zal je moeilijk kunnen ondervinden in Grimbergen of Ternat.
Lees volledige tekst