Stoemp! op het menu

Vanavond start het tiende seizoen van de caféconcertenreeks Stoemp! Niemand minder dan de vaderlandse muziekheld Mauro Pawlowski geeft de aftrap. Voor de gelegenheid laat hij zijn Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski en talloze andere bands thuis en betreedt hij om 21 u helemaal solo het podium van café Monk. In het voorprogramma staat Orphan Fairytale, het alter ego van Eva Van Deuren. Zij gaat creatief aan de slag met zelf in elkaar geknutselde elektronica, speelgoedinstrumenten, loops en kleine keyboards om een feeërieke klankwereld te creëren.

In de komende sessies is jong talent goed vertegenwoordigd. Warhola, de kersverse winnaar van Humo’s Rock Rally, heeft twee drummers, een hoop elektronica en een ijle falsetstem in petto. Folie Douce was een van de drie laureaten van De Nieuwe Lichting 2014 van Studio Brussel. Het meisjesduo is amper zeventien, maar brengt een mix van folk en pop met de bezieling van een stel oude rotten.

En er is meer om naar uit te kijken: van de blues van Scrappy Tapes tot de jazz van Nordmann, van de funk van Tempogeist tot de Brusselse MC’s van Stikstof, van het perfectionistische vakmanschap van The Antler King tot de ingetogen pracht van I Will, I Swear.

Afsluiten gebeurt in stijl op 20 mei met een Zealrecords night. Het label is al jaren hofleverancier van muziek om te koesteren en vaardigt twee van zijn parels uit. Sweet Little Mojo is het geesteskind van Gaëtan Vandewoude, de man achter Isbells. Sunday Bell Ringers staat voor bombastische poprock met elektronica.

Alle informatie over de  deelnemende cafés en bands vind je op www.stoemplive.be. (Bert Moerman, Poppunt)

Share

Dürüm

Ik heb iets met mannen. Ik wil mijn leven delen met een vrouw. Maar ik heb iets met mannen. Met Soran dacht ik dat het een toevalstreffer was. Na de banaan bij de snack om de hoek en na de ontmoeting met Süleyman, weet ik het zeker. Ik heb iets met mannen. Met mannen die een dürümzaak uitbaten, wel te verstaan. En neen, ain’t no maneater… Ik ga er wel degelijk voor het vlees. Oké, dat klinkt nog steeds dubbelzinnig, ik moet duidelijker zijn.

Het zit zo. De dürümzaken waar ik naar blijf terugkeren, zijn die waar ik de volgende combinatie terugvind: vlees van goede kwaliteit met een lichte bruin gebakken korst dat aan een braadspies ronddraait langs een warmhoudrek achter de toonbank én een uitbater die zoekt naar het menselijk contact bij de klanten. Hij zoekt het achter hun formaliteit, achter hun hongerige ogen, achter ‘een dürüm met goed veel andalouse alstublieft’.

Zoals Soran. Een 58-jarige man van Koerdische afkomst. Een held, een filantroop, een intellectueel die blinkt – en mij ontroert – als hij over boeken praat. Hij studeerde filosofie in Turkije, journalistiek in Duitsland, Germaanse filologie in Griekenland. Hij las Jane Austen, uren en avonden lang. Of werken van de familie Brontë, “al die mooie romantiek”, noemt hij het. Hij las Virginia Woolf en Hugo Claus door elkaar. “Maar met dat lezen sta je nergens. En ‘s morgens moet je vroeg opstaan om te gaan werken”, wimpelt hij wel vaker zijn kwetsbare kant weg.

Voor de meeste mensen is hij echter een buitenlander, een kleine zelfstandige met een andere kleur die kebab verkoopt. Ik krijg het altijd warm vanbinnen wanneer ik opmerk dat iemand het doorheeft. Dat hij een belezen man is, een professor eigenlijk. Wanneer hij iemands mond doet openvallen van verbazing met zijn wijsheid en zijn zachtheid. Dan krijg ik zin om er van achter de comptoir een blokje fetakaas in te werpen, om ‘score’ te roepen en om Soran een high-five te geven. Maar ik heb geleerd om niet altijd te uiten wat ik denk (schrijven mag gelukkig wel).

Lees volledige tekst

Share

Voedselverspilling is geen aprilgrap

Feeding the 5000 komt naar Brussel. Het initiatief van activist Tristram Stuart wil 5.000 mensen een heerlijke maaltijd geven met eten dat anders in de vuilnisbak zou zijn beland. De actie vraagt aandacht voor de omvang van voedselverspilling in België, de EU en wereldwijd. Zowel particulieren, bedrijven als de overheid kunnen hun steentje bijdragen om voedselverlies te vermijden. Die verspilling is ethisch bedenkelijk en nefast voor het milieu. Denk maar aan het gebruik van water, grond en grondstoffen voor de productie van voedsel. Voedselverlies voorkomen, kan ook sociale doelen dienen, zoals bij de samenwerking met voedselbanken in de strijd tegen honger.

Daarom organiseert de Engelse vzw Feeding the 5000, samen met lokale partners als 11.11.11, Oxfam en de Vlaamse minister van Armoedebestrijding, een gratis feest met voedsel dat bereid is met verse producten van topkwaliteit die anders zouden zijn verspild. Denk maar aan groenten en fruit die door landbouwers, supermarkten of de consument weggegooid worden omdat ze niet beantwoorden aan cosmetische principes: te kort, te lang, te rijp, licht beschadigd, vlekjes op de schil.

Feeding the 5000 heeft al plaatsgevonden in het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Ierland, Nederland, Kenia en de Verenigde Staten en nu dus in Brussel, dicht bij de Europese instellingen. Het evenement vindt plaats op dinsdag 1 april, van 12 u tot 16 u, op de Grasmarkt. Je kunt je komst alvast aankondigen op de Facebook-eventpagina. Of je kunt als vrijwiller meehelpen en daarvoor een formulier invullen.

Tristram Stuart, auteur van Waste. Uncovering the global food scandal en initiatiefnemer van Feeding the 5000, was in november 2013 te gast op het Grote Voedseldebat, dat 11.11.11 in Brussel organiseerde. BrusselBlogt was erbij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share

Wafelenbak

Een album van stripheld Nero eindigt steevast met een wafelenbak. Iedereen gaat aan tafel voor een Brusselse wafel. Rechthoekig, licht, op zich niet zo zoet, krokant: dat zijn de kenmerken van de bekende lekkernij. Volgens mijn exemplaar van Ons Kookboek uit 1999 heb je voor Brusselse wafels voor vier personen de volgende ingrediënten nodig: 500 g bloem, 25 g gist, 200 g gesmolten vetstof, 0,5 l melk, 0,5 l water, 4 eieren, vanille-essence en 5 g zout.

De traditionele specialiteit dreigt echter verloren te gaan. Heden ten dage eet je in Brussel vooral Luikse wafels. Die variant heeft afgeronde hoeken en is mals, plakkerig en mierzoet. In de winkelstraten waait de weeë geur je vaak tegemoet. Ik ben zeker niet de enige die de teloorgang van de Brusselse wafel betreurt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tekening: Marc Sleen, www.marc-sleen.be

Lees volledige tekst

Share
Tags:

La Bécasse

Doodlopende steegjes, Brussel telt er wel wat. Vaak is het niet meer dan een smal gangetje dat uitloopt op een deur. Als je geluk hebt, hangt er nog een uithangbord aan de staatkant dat je duidelijk maakt waar je terechtkomt als je het gangetje doorloopt.

In de buurt van de Sint-Niklaaskerk heb je er zo eentje. Voor je er erg in hebt, ben je er voorbij. De verlokking van de uitstalramen in de winkelstraat zal er wel wat mee te maken hebben. Zelfs de beeltenis van een vogel in het trottoir weerhoudt je er niet van om het onafgesloten boogvormig poortje links te laten liggen. Vind je toch wat je zoekt, dan sta je al snel in de gelagzaal van La Becasse. Een imposante houten trap valt op. Een dik touw verhindert om naar boven te gaan. Enkel als er gestorven is wordt de verdieping gebruikt, stel ik me voor. Op de benedenverdieping staan er over de hele ruimte tafels en stoelen in rijen, kort op elkaar. Het kan er wel druk worden, want de zaak wordt door groepen toeristen en andere buitenlandse bezoekers aangedaan.

Ik ging er eens langs in de vooravond. Er was niemand en de stilte heerste. De stad leek ver en je kon je wel op een Bourgondisch platteland wanen. Op een van de banken langs de lambrisering aan de  raamloze muren gezeten wacht je dan tot er vanuit een  hoek van de zaal iemand achter de smalle toog verschijnt. De vrouw roept er dan een kind bij om die vreemde snuiter te komen bekijken. Zelfs de forse man in bleke, glimmende voorschoot laat zijn neus zien. Achter de toog staan grijze stenen kruiken met eenvoudige, blauwe motieven beschilderd. Een van de kleinere wordt gebruikt om het bestelde bier aan te brengen. Een troebel en schuimloos brouwsel is het. Het smaakt zoet en wat flets. Bij mij gaat het er wel in, die lambiek.

Share

Nachtlucht

Het einde van je werkdag komt in zicht. Soms is het moment daar vooraleer je het beseft. Soms moet je jezelf nog wat voortslepen. Maar de beloning is zo goed als elke dag dezelfde. Je mag toegeven aan die sluimerende vermoeidheid, of je kan alles opzij zetten en uitkijken naar andere belevenissen. En je haast je op weg naar huis, want je wil voor het donker thuis zijn. Je weet dat je dan liever al aan de tafel zit, of in de zetel, of aan je bureau. Zo gaat dat immers met avonden, elke dag opnieuw.

Als een nevel daalt de nacht over de stad neer. Met wat klein geluk priemen de laatste zonnestralen tussen enkele gebouwen net wanneer je langsloopt. Of steken enkele lichtrode en oranje wolken zich af tegen het blauw in de lucht dat stilaan donkerder wordt. Maar wat gebeurt, is onherroepelijk. De nacht is allesomvattend. Neonlichten doen ons iets anders geloven, maar duisternis loert om elke hoek.

De beelden die op je netvlies staan gebrand, worden betekenisloos. Het diffuse donkergele licht van straatlantaarns geeft de omringende gebouwen en straten een dreigende uitstraling. Enkele goedgekozen lampen maken met hun invallende lichtstralen de omgeving net vrediger. Als de lantaarns kapot zijn, blijft alleen een lugubere leegte achter. De aanblik en de vorm zijn veranderd. De stad is veranderd.

De omstandigheden bepalen het gevoel.  Nog meer dan overdag laat Brussel je ’s nachts dromen, laat de stad je verdwijnen en schept ze nieuwe verwachtingen. Andere, soms duistere, krachten, nemen de bovenhand. “Nachtlucht bevat de meest eigenzinnige smaken,” zong Jamie Woon. Niemand die het kan vatten, niemand die het wil proberen. Maar het biedt een bodemloos vat aan inspiratie. De nacht betekent eenzaamheid, stilte en duisternis. De nacht betekent vrijheid, vreugde en verleiding. “Ik wil deze nacht in de straten verdwalen,” riep Wannes Van de Velde.

En toch wordt aan het einde alles weer lichter. De eerste zonnestralen doorklieven de donkere wereld, terwijl hier en daar de draad weer wordt opgepikt. De ene omarmt het eerste licht, de andere verafschuwt het. De nachtelijke realiteit maakt plaats voor de dagelijkste routine. De roes mondt uit in een stekende hoofdpijn.

Eerder verschenen op http://bxlen.wordpress.com.

Share

Pop-uprestaurant zkt personeel

Dinsdag ging op VTM het programma Mijn pop-uprestaurant! van start, de opvolger van Mijn restaurant! Daarin stampen vijf duo’s een pop-uprestaurant uit de grond in vijf grote steden: Antwerpen, Brussel, Gent, Hasselt en Kortrijk. Het duo dat zijn gasten, de kijker en de juryleden het meest kan overtuigen, gaat naar huis met de hoofdprijs van 100.000 euro.

In Brussel treden Jaro en Hanne aan. Ze zetten in op kleine, verfijnde smaakbommetjes en krijgen daarvoor hulp van Ken Verschueren, de voormalige sous-chef van Oud Sluis. Op maandag 10 maart wordt in de vroege uurtjes gestart met de opbouw van hun tijdelijke eettent op het Muntplein. Het gaat om 12 containers van 6 meter bij 3 meter. De buiteninrichting wordt in hout uitgevoerd.

De restauranthouders in spe zijn op zoek naar zaal- en keukenpersoneel met ervaring. Ze zoeken een barman met cocktail- en wijnkennis, kelners, (hulp)koks en een afwasser. Het personeel kan aan de slag vanaf de laatste week van maart, voor maximum 2 maanden. De voorkeur gaat uit naar voltijds werken, maar ook extra’s of studenten mogen zich aanmelden. Meertalig zijn (Frans, Engels, Nederlands) is zeker een pluspunt in de zaal. De dagcontracten verlopen via Adecco. De sollicitatiedag vindt plaats op 10 maart vanaf 10 u in John and Rose in de Vlaamsesteenweg 80.

Meer info vind je op de website van Mijn pop-uprestaurant! of op de Facebook-pagina van Jaro & Hanne. (Hanne Verstreken)

Share

Zennebier is gezond!

Wij Belgen drinken graag bier. Iedereen kent Jupiler, Maes en Tripel Karmeliet, maar ook in Brussel weten ze wat brouwen is. Er zijn twee bierbrouwerijen in Brussel: Cantillon en Brasserie de la Senne. De tweede brouwerij is de fiere producent van onder andere het Zinnebir. Hoog tijd voor een bezoek dus! (Kwinten Lambrecht)

Met minimum 15 moet je zijn om de Brasserie de la Senne in Molenbeek te bezoeken. We werden met z’n allen rondgeleid door Yvan De Baets, de gepassioneerde co-eigenaar van de brasserie. Yvan wist ons het hele productieproces van bier uit te leggen, van 16.000 voor Christus tot nu en vertelde met heel wat trots over zijn ambachtelijk gebrouwen bieren. De Brusselse ket is, samen met zijn kompanen, in zijn badkamer gestart met het brouwen van bier en voert nu, meer dan tien jaar later, zijn bieren uit naar 14 landen.

Lees volledige tekst

Share

De grote Brusselquiz

Hoe goed ken jij Brussel? Daag jezelf en je vrienden uit en test je kennis over Brussel op de tweede editie van de grote Brusselquiz. Afspraak op vrijdag 14 maart in Autoworld in het Jubelpark. Je kan je ploeg van 4 personen nu al inschrijven op de website van van FM Brussel. De inschrijving kost 10 euro. Er zijn mooie prijzen te winnen.

 

 

 

 

 

Share
Tags:

Wat mensen al niet eten!

Nick Trachet neemt de lezers van Brussel Deze Week elke week mee op een culinaire reis. Zowel obscure als alom bekende voedingswaren neemt hij onder de loep en onderwerpt hij aan een smaaktest. Nu heeft hij zijn exotische columns gebundeld in een boek dat hij gisteren voorstelde in Het Goudblommeke in Papier: Exotisch en dichtbij. Achter een rijk gevulde tafel vertelde hij over zijn passie voor eten. De reacties van het publiek bleven niet uit. Wat mensen al niet eten!

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees volledige tekst

Share