Toegegeven, het voorprogramma was een vergissing. De AB-site kondigde een wild om zich heen schoppend kwartet uit Los Angeles aan, maar deze Indians was gewoon een vriendelijke jongen uit Kopenhagen die geur- en kleurloze songs vertolkte, die hij zelf begeleidde op synthesizer en gitaar. Perfume Genius daarentegen verblufte met zijn verstilde schoonheid. De obligate vergelijking met Antony and the Johnsons is nergens meer voor nodig, want de driekoppige band uit Seattle heeft zelf genoeg troeven in petto: prachtige miniatuurtjes van songs die je regelrecht bij het nekvel grijpen, de indringende stem van zanger Mike Hadreas, ingehouden passie. Zoals Jean-Baptiste Grenouille, het misdadige geurgenie uit Het Parfum, wist de groep het publiek in vervoering te brengen.
Hoe vat je tien jaar in één tekst? Het eerste decennium van het derde millennium zijn de jaren dat ik zo geworteld raakte in Brussel dat ik me – in België – nergens anders zie wonen.
Cultuur is één van de centrale pijlers. Naast de grote huizen, zoals KVS, Kaaitheater of Ancienne Belgique, zijn het ook plekken als de Beursschouwburg, Cinema Nova, Ateliers Claus e.a. waar ik, naarmate de inkomenszekerheid toenam, meer en meer over de vloer kwam. En wat is er niet allemaal veranderd in dat decennium!
De KVS, die huisde tijdelijk in Molenbeek om vervolgens in twee stappen terug te keren naar haar vaste stek: eerst de strakke nieuwbouw (blits de BOX genaamd), enkele jaren later de opgeglansde munitiestapelplaats de BOL. Jawel, ooit was dat een munitiestapelplaats op het einde van één van de kaaien. Op de achterzijde van het gebouw verwijst er nog een inscriptie naar. Tonnen munitie aan wat toen de rand van het stad was… Het kan een motto voor de KVS zijn: wees explosief, durf aan takken en bomen schudden en vooringenomenheid in vraag stellen. Lees volledige tekst
Het Kampioenschap van Brussel, de tweejaarlijkse wedstrijd voor Brusselse muziekgroepen, is aan zijn vijfde editie toe. Na zes voorrondes verspreid over evenveel Brusselse cultuurtempels, hebben acht bands de finale gehaald. Op zaterdag 3 december treden de genomineerde groepen op in de AB Box, waarna de vakjury, bestaande uit de samenstellers van de online jukebox 22tracks, het vonnis velt. De winnaar krijgt van organisator JES Brussel 1.000 euro en studiotijd in De Rockfabriek.
Verslag Kaiser Chiefs in de AB op 06.11 – Sterke act met steengoede songs.
Even met de deur in huis vallen: we zijn Kaiser Chiefs zo intussen wel kotsbeu gezien op de weide van Rock Werchter. Als je die knotsgekke frontman Ricky Wilson vijf keer op zes jaar in alle mogelijke stellingen ziet kruipen en elk publiekstrucje opnieuw ziet afhaspelen, dan is het wel mooi geweest. Maar toen we hoorden dat de Chiefs voor een dubbel optreden naar de Ancienne Belgique zouden afzakken, hoefden we niet lang te twijfelen. Lees volledige tekst
Verslag Noah and The Whale in de AB op 4 oktober: verlangen naar de lente.
Noah and The Whale stonden gisterenavond voor de tweede keer in een half jaar tijd in de AB. Begin 2011 brachten ze hun nieuwste album ‘Last Night on Earth’ uit, waarmee ze het publiek nog harder aan het dansen kregen als op hun debuut. Dat dansen ging heel wat minder op voorganger ‘The First Days of Spring’ dat meer plaats maakte voor violen en de piano. Het zijn die verschillen tussen de albums die er een boeiende avond van maakten.
Zanger Charlie Fink startte de set met ‘Give a Little Love’ maar het was ‘Life is Life’ dat de toon zette voor de rest van het concert. Na ‘Love of an Orchestra’ maakte Fink het muisstil in de zaal voor het romantische gedeelte van het optreden. ‘Blue Skies’, ‘Wild Thing’, ‘The Line’ en ‘Our Window’ passeerden de revue. Het zijn zulke melodieuze nummers met prachtige samenzang waarin Noah and The Whale het best klinken en de stem van Fink door merg en been gaat.
Het was bijna magisch hoe de zaal enkele minuten muisstil was en dan eensklaps aan het dansen ging voor toppers als ‘Tonight’s the Kind of Night‘ en hun eerste single ’5 Years Time’. Er werd luidkeels meegezongen en gesprongen tijdens ‘Waiting For My Chance to Come’ en ‘L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.’. Naar goede gewoonte keerde de groep terug voor twee nummers. Ze sloten af met het wondermooie ‘First Days of Spring’ en stuurden zo iedereen naar huis met een verlangen naar de lente.
Door Sam Hendriks voor Indiestyle.be i.s.m. BrusselBlogt.
Begin jaren negentig. Eindelijk student. Vrijheid blijheid! Maar Leuven was en is meer studentenstad dan vibrerende stad en de culturele honger bracht me meermaals naar Brussel. Eerst schoorvoetend, later frequenter, en dat zou de kiem worden die me eind jaren negentig definitief naar hier zou brengen.
De tochtjes met de trein vanuit Leuven naar Brussel waren in het begin telkens culturele uitstapjes. Een concert in het Conservatorium (betaalbaar voor studenten), een bezoek aan het Museum voor Moderne Kunst, het Jubelpark, meestal gecombineerd met het uitkammen van een bepaald stukje Brussel. Rondzwerven zonder doel op de Zavel, rond het legendarische Vossenplein, of, jawel, rond de Grote Markt. De mooiste plek die ik toen ontdekte is en blijft de Koninginnegalerij. Maar dergelijke tochtjes naar de onbekende grootstad gingen niet altijd zonder slag of stoot of leidden soms tot achteraf bekeken hilarische situaties. Enkele van mijn mooiste herinneringen op een rijtje.
De AB heeft eerder al bericht dat ze het aantal concerten in de gezellige AB Club drastisch moet inkrimpen wegens besparingen.
Zondag bleek eens te meer hoe spijtig dat is. De AB Club staat/stond garant voor een flinke portie boeiende, verrassende concerten van getalenteerde maar nog niet zo bekende artiesten. Black Eyed Peas bijvoorbeeld hebben ooit nog in de AB Club opgetreden, zo’n 10 jaar geleden ( toen ze nog niet rotcommercieel waren ). Een superjazztalent als Christian Scott was al te bewonderen in de Club en de lijst is lang.
Zondag stond jonge wolf Frank Turner in de Club, voor de tweede keer in 5 maanden. Lees volledige tekst
Monza is dood, leve Meuris! Op 1 april stelde Stijn Meuris in de AB zijn gloednieuwe album ‘Spectrum’ voor, niet zomaar een best-of, maar een herwerkte director’s cut van 20 jaar muzikale activiteit. Momenten van ongebreidelde energie en uitgepuurde schoonheid wisselden elkaar mooi af. Voor de Limburgers onder ons: een èèèch ferm concert, man!
Na Noordkaap en Monza maakt Stijn Meuris dus opnieuw schoon schip. Hij trekt het laken helemaal naar zich toe en noemt zijn groep naar zichzelf. Dirk Loots en Bruno Fevery maakten de overstap van Monza naar Meuris en ook Mirko Banovic was al langer bassist ad interim bij het combo. Ad Cominotto komt er nu bij aan de toetsen. Stuk voor stuk uitstekende muzikanten, die de zanger in staat stellen te schitteren. Hij is in het Meuris-unversum de zon waarrond alle planeten draaien.
Na de hevige discussies over hoe de overheid al dan niet mag/moet ingrijpen in het rookgedrag van de rokende medemens, hopelijk iets dat de meesten onder U aan het lachen kan brengen.
Iwein Segers, Brusselaar en winnaar Publieksprijs Leids Cabaret Festival 2008 en finalist van Comedy Casino Cup 2007, komt op 4 februari optreden in de AB resto samen met Jovanka Steele (USA) die met zeer lovende kritieken het Edinburgh festival (een festivalletje waar namen als Joan Rivers, Paul Merton en Clive Owen reeds te gast waren) kon verlaten. Een avondje om naar uit te kijken! Zet het alvast in uw agenda mbv deze link (iCal, Outlook, Google Calendar,…)
Reserveren voor de optredens zonder maaltijd kan niet. Vanaf 18u30 de avond zelf kunt u wel terecht bij de Jameson hostess (als er nog plaats is). Reserveren voor de humormenuformule in AB Resto kan via resto@abconcerts.be
Gisteren alweer eens naar de AB geweest, maar zal er, om de toon niet al te negatief te maken, geen verslag van schrijven. Wat me méér stoorde gisteren, en ook bij vorige bezoeken, is de flitsen die tegenwoordig vanuit alle hoeken van de zaal het concert verstoren.
De pre-flitsen, de rode straling op de artiest zijn gezicht tijdens donkere momenten. Het werkt mij danig op de zenuwen.
Dit zal dan wel weer een beetje persoonlijk zijn. Toen wij op onze Brusselblogt vergaderingen discuteerden over concertverslagen en foto’s in den AB, is er navraag gedaan. Camera’s werden toen nog geweigerd, en we moesten blijkbaar het management van de artiest zelve contacteren. Dan was er ook nog sprake van de 3song/15 minuten/geen flits regel die ook persfotografen opgelegd krijgen.
Veel blijft hier niet van over. Iedereen schiet er maar op los en het duurt niet lang meer vooraleer iederéén weer gebanned wordt. Misschien ook wel schitterende fotografen als de Wannabes, bijvoorbeeld.
Even met de deur in huis vallen: we zijn Kaiser Chiefs zo intussen wel kotsbeu gezien op de weide van Rock Werchter. Als je die knotsgekke frontman Ricky Wilson vijf keer op zes jaar in alle mogelijke stellingen ziet kruipen en elk publiekstrucje opnieuw ziet afhaspelen, dan is het wel mooi geweest. Maar toen we hoorden dat de Chiefs voor een dubbel optreden naar de Ancienne Belgique zouden afzakken, hoefden we niet lang te twijfelen.