De rode loper was vanavond voor mij uitgerold in de Bozar. Op uitnodiging van de ‘social media officer’ mocht ik een concert bijwonen in het kader van de Music Marathon, een week klassieke muziek met internationale sterartiesten. Vandaag trad het Nationaal Orkest van België aan onder leiding van de in Bern geboren en in Bonn werkende dirigent Stefan Blunier. De 24-jarige Japans-Duitse pianiste Alice Sara Ott speelde piano.

Voor het concert gaven de dirigent en de pianiste in een apart zaaltje een bondige introductie. Blunier was daarin opvallend openhartig. Hij vertelde dat hij zelf piano speelde, maar dat hij er door het vele dirigeren helaas niet meer toe kwam. Het motiveert hem als dirigent om zich te kunnen toeleggen op nieuwe stukken. Hij gaf toe dat sommige componisten hem niet liggen. Mozart bijvoorbeeld. In België trof hij een boeiende mix van Duitse zwaarte en Franse fragiliteit aan. De  jonge toeschouwers raadde hij aan hun oren en hun hart te openen voor de muziek. Ott bleef daarentegen op de vlakte en verkondigde de gebruikelijke gemeenplaatsen. Ze was voor het eerst in België en had in de regen een wandeling gemaakt in de mooie, oude stad. Ze keek vooral uit naar het optreden.

Een half uur later al weerklonken in de magistrale Henri Le Boeufzaal de eerste noten. Geen twijfel mogelijk: hier is een toporkest aan het werk. De zwaan van Tuenola van Jean Sibelius bleek ingetogen, melancholisch en sober. Opvallend in de sublieme opbouw was de solo van de Engelse hoorn.

Lees volledige tekst

Damiaan De Schrijver heeft er de naam voor om als missionaris op te treden voor de schone letteren. Dinsdag was het raak. Tijdens een middagsessie van Broodje Brussel in het Goethe-instituut getuigde de acteur, bekend van toneelgezelschap Stan en tv-reeksen als De Ronde en Terug naar Oosterdonk, over zijn liefde voor de Oostenrijkse schrijver-kankeraar Thomas Bernhard. Hij gaf toe dat hij verslaafd was en dat hij zo goed als alles van Bernhard gelezen heeft, weliswaar in Franse vertaling, omdat zijn Duits niet goed genoeg is. Als het aan hem zou liggen, zou hij enkel Bernhard en Tsjechov spelen. Hij loofde onder meer de muzikaliteit van de taal en de zwarte humor, die de vlammende scheldtiraden draaglijk maakt. Hij illustreerde dat wonderwel met lappen tekst van Bernhard die hij uit het hoofd kent.

Lees volledige tekst

“Pardon, je vous ennuie.” De rijzige, oude man naast me excuseert zich voor het ongemak. Ik sta naast hem, als hij zijn audioguide van de Jeff Wall-tentoonstelling niet aan de praat krijgt. Hij roept mijn hulp in. Ik probeer eerst het geluid luider te zetten, maar dat heeft niet het gewenste effect. Blijkt dat de oortjes niet aangesloten zijn op het apparaat. Hij bedankt me vriendelijk.

We vervolgen onze weg door het intrigerende, suggestieve universum van Jeff Wall. Zijn foto’s zijn zorgvuldig in scène gezette composities die verwijzen naar de kunstgeschiedenis en de hedendaagse maatschappij. Ze laten je stilstaan bij mensen en plaatsen, roepen vragen op. Wacht de uitgemergelde, vertwijfelde vrouw voor de deur van een huis op vers spul van haar dealer? Welke taferelen hebben zich afgespeeld in de vernielde kamer? Is de vrouw met het haarnetje en het met een doek bedekte dienblad op weg naar een bejaarde die ze verzorgt? Wat drijft de slapeloze man om op de koude vloer onder de keukentafel te gaan liggen? Waarom heeft het trosje Noord-Amerikaanse indianen zo een troosteloze, industriële plaats uitgekozen voor hun eigen ‘déjeuner sur l’herbe’?  Ook de commentaar op de audioguide geeft geen uitsluitsel. Kunst roept meer vragen op dan ze beantwoordt. En mag te allen tijde storen en hoeft zich daarvoor niet te verontschuldigen.

De uitstekende expo Jeff Wall – The Crooked Path loopt nog tot 11 september in de BOZAR.

De halfslachtige winter sleept nog wat aan, maar in cultuurland is de lente duidelijk aangebroken. Kunstliefhebbers worden verwend met een aantal boeiende tentoonstellingen, cinefielen met langverwachte films. Hoog tijd om enkele dagen te ‘culturen’ in Brussel!

De meest in het oog springende topper is natuurlijk de retrospectieve rond Luc Tuymans in Bozar. Maar omdat die geen introductie meer nodig heeft, wijs ik liever op een andere kunstenaar die door het samenvallen met de Tuymans-retrospectieve een beetje dreigt onder de radar te verdwijnen, namelijk David Claerbout.

Onder de treffende titel “De tijd die blijft” loopt in Wiels tot 15 mei een overzichtstentoonstelling rond deze Belgische kunstenaar. Claerbout maakt voornamelijk video-installaties op groot formaat, waarbij hij zowel tijd en ruimte manipuleert. Tijd en ruimte worden tegen elkaar uitgespeeld, uitgerokken of gecomprimeerd, zodat er een poëtische interpretatie ontstaat van momentopnames. Schijnbaar alledaagse handelingen zoals iemand die afscheid neemt, jongeren die meeuwen voederen, een ontmoeting tussen twee vreemden, worden getransformeerd tot rituelen van stilstand en beweging. Zelfs al schrijdt de tijd op de achtergrond voort, door stil te staan bij kleinheid en breekbaarheid, herkenbare menselijke handelingen te vertragen of te manipuleren, wordt de schoonheid daarvan ontsluierd en nestelt die zich in het hoofd van de toeschouwer. Het zijn videowerken vol openheid waarvoor je best je tijd neemt: door je onder te dompelen in Claerbouts manipulatie van tijd en ruimte, verdwijn je voor de duur van het kijken uit je aardse bestaan en wordt je opgetild als keek je als een verre engel vanuit de hemel neer op mens en ruimte. Neem dus je tijd om deze tentoonstelling op je eigen ritme te ondergaan!

Lees volledige tekst

De koorts stijgt. Op zaterdag 26 februari vindt de vierde nacht van de Brusselse musea plaats. Negentien musea openen hun deuren van 19 u tot 1 u. Het Muziekinstrumentenmuseum is zelfs open tot 3 u. Het programma wordt aangevuld met concerten, performances, dans, modedéfilés, theater, workshops en rondleidingen. Van middernacht tot 3 uur is er een afterparty in de Bozar. De Museum Night Fever-pas geeft toegang tot de deelnemende musea, de afterparty en de shuttlebus van de MIVB die zal pendelen tussen de musea. Een ticket kost in voorverkoop 8 euro, de  dag zelf betaal je 12 euro. Meer info vind je op de site van Museum Night Fever.

Onder het mom van een twunch zijn we vorige week de nieuwe Bozar Brasserie gaan testen. Mijnheer Houbi, had de twunch opgezet en coördineerde met het restaurant de menu, waarvoor dank!
Als het regent in London, druppelt het in Brussel, neen? Het fenomeen van de beroemde chef die zijn naam verbindt aan een eetgelegenheid heeft hier enkele jaren geleden ook zijn intrede gedaan. Ditmaal is het de naam van David Martin, de man achter Brasserie La Paix, die verbonden wordt met de gloednieuwe brasserie in de Bozar. Hij staat er aan het hoofd, maar de man zelf kregen we niet te zien, ondanks de open keuken. “Aan het hoofd staan van”, “naam verbinden met”… subtiele verschillen. Maar de man zijn invloed is er wél overduidelijk, zo vertelde mij een mede-twuncher die al eens beroepsgewijs in La Paix verschijnt.
We waren er met een vrij grote groep, vandaar dat men ons een menu voorstelde. De organisatie was uiteindelijk vrij goed. Enkele mensen moesten bij het hoofdgerecht nét ietsje te lang wachten, maar dat kon de pret niet bederven. Aan de tafel waar ik zat, hoorde ik geen enkel negatieve noot. Aan de andere tafel zaten wat grotere zeurpieten (graptje, Jan)!
Lees volledige tekst

Zoete parfums en keurige heren aan de entree van de Bozar. Taxi’s rijden aan en af. Hier geen patchouli of ongestreken jeans maar hoge hakken en maatpakken. Op deze plek speelt vanavond immers een heer van stand.

Een glanzende Vespa parkeert zich voor de Bozarshop, het meisje en de jongen dragen krakend leer. Er zijn flink wat jongelui, ik herken heel wat studenten van het conservatorium, ik mag daar soms een gratis klasconcert meepikken.

Naast mij op het balkon zit een zeer bijziend meisje, ze kan alleen maar luisteren, wat niet altijd een nadeel is bij een klassiek concert. Ze draagt een bloemetjesjurk en wordt geflankeerd door een jonge kloon van Pierre-Alain Volondat die wat dromerig in de zaal kijkt – wellicht kent hij de partituur uit zijn hoofd. Voor de rest bladert hij voortdurend in het programmaboekje, hij moet natuurlijk zijn bijziend vriendinnetje wegwijs maken.

Lees volledige tekst

Mexico viert in 2010 zijn tweehonderdjarig bestaan en de 100^ste verjaardag van de revolutie. Het Paleis voor Schone Kunsten laat de feestelijkheden niet onopgemerkt voorbijgaan en organiseert het Festival ¡México! Vanaf 11 februari loopt de tentoonstelling ‘Imágenes del mexicano’, die in 150 werken van binnen- en buitenlandse kunstenaars de Mexicaanse geschiedenis weerspiegelt. Nu al kun je genieten van een veel kleinere, maar bijzonder fascinerende selectie van het werk van Frida Kahlo (1907-1954).

  Lees volledige tekst

Kijk, een enkeling durft al eens te zeggen dat wij oude zagen zijn (met mijn persoonlijke excuses aan de jongere redacteurs), en dat zal dan wel. Maar der lopen er verdomd nòg rond. Erger nog, die mensen doen dat uit hoofde van hun functie… politicus is er zo ééntje van. Terwijl een politicus zich kan inzetten voor meer crèches, beter zichtbare verkeerslichten of andere noodzakelijk infrastructuurswerken die van Brussel beetje bij beetje een aangenamer stad maken, zijn er sommige politici die zich de tijd kunnen veroorloven om een potje te zagen over onbenulligheden.
Zo ook Danielle Caron die zich vroeger reeds druk maakte rond de nieuwe naam van het Paleis voor Schone Kunsten en nu tijd heeft om zich druk te maken rond Bootik, Kiosk en Go.
Bozar is de wat speelse naam die voor menig verstaander eigenlijk gewoon terug Beaux Arts is, maar met een ietwat meer naar het Nederlands neigende spelling. Dat laatste was er weliswaar teveel aan voor mevrouw Caron. Een z in het midden van een Frans woord, bijna ongehoord (enkele uitzonderingen te na niet gesproken)! Ik veronderstel dan ook dat mevrouw Caron haar radio uitzet wanneer Zazie nogmaal wordt gedraaid.
En nu is het de beurt aan het onwoord Bootik. Boutique is een van oorsprong Provencaals/Frans woord dat via wat omwegen uit het Latijn kwam: apotheca. Ondertussen wordt ook in het Nederlands boetiek gebruikt, maar in het Engels bijvoorbeeld ook. Dus weeral spijkers op laag water gezocht… Maar hoe durven ze, een invloed uit het Nederlands in een naam die voor àlle Brusselaars moet aanslaan.
Indien U dit nog leest, proficiat en bedankt om naar een ouwe zaag te luisteren… maar één ding is zeker: ik word hiervoor niet met belastingsgeld betaald!