1998-1999-2000. De jaren van de sprong, de zoektocht naar werk, naar een woonst, naar een zelfstandig leven. Mooie jaren vol leuke herinneringen. Jaren van vrijheid, zoeken en vloeken, maar ook vreugde en nieuwe wegen.
Afgestudeerd. En nu? Geen zin in conventionele jobs, heel wat sollicitaties waar iemand met ervaring boven een fris studentje verkozen wordt. Dan maar op zoek naar overlevingskansen. Jawel: leraar Nederlands in zo’n privé-talenschool, in een nep-zelfstandigenstatuut. Een plek voor gelijkgestemde mensen, die geen gewone kantoorjob wilden, maar voldoende vrijheid verkozen boven een saaie beginnerskantoorjob. Eventjes daarvoor gependeld van de zee tot Brussel, maar snel de knoop doorgehakt dat enerzijds weer in het ouderlijk huis wonen niet was wat ik nodig had, anderzijds dat Brussel de meest logische vestigingsplaats leek. Als ik deftig werk zou vinden, zou het toch of in Brussel, Antwerpen of Gent zijn, en beide laatste zijn toch vlot bereikbaar per trein vanuit Brussel. Gelukkig heb ik nooit hoeven pendelen, en ga al meer dan een decennium te voet of met de fiets naar het werk.
Dus: op zoek naar een woonst. Tussen Kerstmis en Nieuwjaar Brussel ingedoken, gelogeerd bij een kennis, en enkele dagen appartementen en studio’s bezocht. 
Op den duur wist ik niet meer waar ik juist was, maar op het einde van de tweede dag had ik wel een leuk en betaalbaar appartement gevonden, op de hoek van de Papenvest en de Ooievaarsstraat. Een gezellig dakappartement, ideaal voor iemand die graag met z’n hoofd in de wolken loopt.
Lees volledige tekst
Begin jaren negentig. Eindelijk student. Vrijheid blijheid! Maar Leuven was en is meer studentenstad dan vibrerende stad en de culturele honger bracht me meermaals naar Brussel. Eerst schoorvoetend, later frequenter, en dat zou de kiem worden die me eind jaren negentig definitief naar hier zou brengen.
De tochtjes met de trein vanuit Leuven naar Brussel waren in het begin telkens culturele uitstapjes. Een concert in het Conservatorium (betaalbaar voor studenten), een bezoek aan het Museum voor Moderne Kunst, het Jubelpark, meestal gecombineerd met het uitkammen van een bepaald stukje Brussel. Rondzwerven zonder doel op de Zavel, rond het legendarische Vossenplein, of, jawel, rond de Grote Markt. De mooiste plek die ik toen ontdekte is en blijft de Koninginnegalerij. Maar dergelijke tochtjes naar de onbekende grootstad gingen niet altijd zonder slag of stoot of leidden soms tot achteraf bekeken hilarische situaties. Enkele van mijn mooiste herinneringen op een rijtje.
Lees volledige tekst
De halfslachtige winter sleept nog wat aan, maar in cultuurland is de lente duidelijk aangebroken. Kunstliefhebbers worden verwend met een aantal boeiende tentoonstellingen, cinefielen met langverwachte films. Hoog tijd om enkele dagen te ‘culturen’ in Brussel!
De meest in het oog springende topper is natuurlijk de retrospectieve rond Luc Tuymans in Bozar. Maar omdat die geen introductie meer nodig heeft, wijs ik liever op een andere kunstenaar die door het samenvallen met de Tuymans-retrospectieve een beetje dreigt onder de radar te verdwijnen, namelijk David Claerbout.
Onder de treffende titel “De tijd die blijft” loopt in Wiels tot 15 mei een overzichtstentoonstelling rond deze Belgische kunstenaar. Claerbout maakt voornamelijk video-installaties op groot formaat, waarbij hij zowel tijd en ruimte manipuleert. Tijd en ruimte worden tegen elkaar uitgespeeld, uitgerokken of gecomprimeerd, zodat er een poëtische interpretatie ontstaat van momentopnames. Schijnbaar alledaagse handelingen zoals iemand die afscheid neemt, jongeren die meeuwen voederen, een ontmoeting tussen twee vreemden, worden getransformeerd tot rituelen van stilstand en beweging. Zelfs al schrijdt de tijd op de achtergrond voort, door stil te staan bij kleinheid en breekbaarheid, herkenbare menselijke handelingen te vertragen of te manipuleren, wordt de schoonheid daarvan ontsluierd en nestelt die zich in het hoofd van de toeschouwer. Het zijn videowerken vol openheid waarvoor je best je tijd neemt: door je onder te dompelen in Claerbouts manipulatie van tijd en ruimte, verdwijn je voor de duur van het kijken uit je aardse bestaan en wordt je opgetild als keek je als een verre engel vanuit de hemel neer op mens en ruimte. Neem dus je tijd om deze tentoonstelling op je eigen ritme te ondergaan!
Lees volledige tekst
Geschreven op 03 November 2010 door
Thijs in
Podium & Cultuur |
4 Commentaren
Cinematek, het vroegere Filmmuseum, brusselt in september en oktober! Filmjournalisten Philippe Reynaert en Jan Temmerman stellen in de reeks Belgorama een verzameling films voor met als thema Brussel. Brussels By Night van Marc Didden mag morgen de aftrap geven. Passeren o.a. nog de revue: Meisje van Dorothée Van den Berghe, Far West van en met Jacques Brel, La vie sexuelle des Belges van Jan Bucquoy, Toute une nuit van Chantal Akerman, Verboden te zuchten van Alex Stockman en Manneken Pis van Frank Van Passel. U vindt het volledige programma bij Cinematek.
Maar wat is uw favoriete film over Brussel en waarom? Ontbreken er films in de selectie van Reynaert & Temmerman? Verdient Brussel het predicaat filmstad?
Op den duur wist ik niet meer waar ik juist was, maar op het einde van de tweede dag had ik wel een leuk en betaalbaar appartement gevonden, op de hoek van de Papenvest en de Ooievaarsstraat. Een gezellig dakappartement, ideaal voor iemand die graag met z’n hoofd in de wolken loopt.
