Brussel telt vele bijzondere plekjes. Soms zijn ze alom bekend, soms leiden ze een verborgen bestaan. Elke inwoner en bezoeker heeft zo zijn persoonlijke voorkeur. In deze rubriek gaan we op zoek naar de favoriete plekjes van mensen die de stad een warm hart toedragen. Originele Brusselse tips, gelardeerd met een woordje uitleg en/of een foto. Vandaag laten we Kristien Verheyen aan het woord. Ze is projectleider HR bij Muntpunt.

Bruisend, kleurrijk en sfeervol. Dat was mijn eerste indruk van de concerten die Muziekpublique organiseert in deze charmante theaterzaal. Toen ik bijna tien jaar geleden in Brussel kwam wonen, lokte het gevarieerde muziekprogramma mij naar deze verborgen parel in de Naamsepoortgalerij, omringd door Afrikaanse kappers uit de Matongéwijk. Ik liet me er onder meer verrassen door Brusselse jazzmuzikanten, Siciliaanse Tarantella-zangeressen, Roemeense balkanensembles en Senegalese peuhl-virtuozen. Het was een multiculturele muzikale ontdekkingstocht, zo Brussels en open naar de hele wereld. Je vindt het actuele programma van Muziekpublique op de website.

Meer lievelingsplekjes van Muntpunters vind je op de site van het Muntpuntteam. Wil je je favoriete plekje in Brussel graag met ons delen? Stuur dan als de bliksem een mailtje naar info@brusselblogt.be! Vertel ons wat jouw lievelingsstek is en waarom, en wij publiceren je bijdrage op onze site.

De rode loper was vanavond voor mij uitgerold in de Bozar. Op uitnodiging van de ‘social media officer’ mocht ik een concert bijwonen in het kader van de Music Marathon, een week klassieke muziek met internationale sterartiesten. Vandaag trad het Nationaal Orkest van België aan onder leiding van de in Bern geboren en in Bonn werkende dirigent Stefan Blunier. De 24-jarige Japans-Duitse pianiste Alice Sara Ott speelde piano.

Voor het concert gaven de dirigent en de pianiste in een apart zaaltje een bondige introductie. Blunier was daarin opvallend openhartig. Hij vertelde dat hij zelf piano speelde, maar dat hij er door het vele dirigeren helaas niet meer toe kwam. Het motiveert hem als dirigent om zich te kunnen toeleggen op nieuwe stukken. Hij gaf toe dat sommige componisten hem niet liggen. Mozart bijvoorbeeld. In België trof hij een boeiende mix van Duitse zwaarte en Franse fragiliteit aan. De  jonge toeschouwers raadde hij aan hun oren en hun hart te openen voor de muziek. Ott bleef daarentegen op de vlakte en verkondigde de gebruikelijke gemeenplaatsen. Ze was voor het eerst in België en had in de regen een wandeling gemaakt in de mooie, oude stad. Ze keek vooral uit naar het optreden.

Een half uur later al weerklonken in de magistrale Henri Le Boeufzaal de eerste noten. Geen twijfel mogelijk: hier is een toporkest aan het werk. De zwaan van Tuenola van Jean Sibelius bleek ingetogen, melancholisch en sober. Opvallend in de sublieme opbouw was de solo van de Engelse hoorn.

Lees volledige tekst

Toegegeven, het voorprogramma was een vergissing. De AB-site kondigde een wild om zich heen schoppend kwartet uit Los Angeles aan, maar deze Indians was gewoon een vriendelijke jongen uit Kopenhagen die geur- en kleurloze songs vertolkte, die hij zelf begeleidde op synthesizer en gitaar. Perfume Genius daarentegen verblufte met zijn verstilde schoonheid. De obligate vergelijking met Antony and the Johnsons is nergens meer voor nodig, want de driekoppige band uit Seattle heeft zelf genoeg troeven in petto: prachtige miniatuurtjes van songs die je regelrecht bij het nekvel grijpen, de indringende stem van zanger Mike Hadreas, ingehouden passie. Zoals Jean-Baptiste Grenouille, het misdadige geurgenie uit Het Parfum, wist de groep het publiek in vervoering te brengen.

Lees volledige tekst

Wie heeft er een keizer of een koning nodig als je een admiraal hebt? Tom Van Laere alias Admiral Freebee verzorgde vanavond een uitstekende solovoorstelling in de KVS en wisselde daarbij vlot van rol: bezielde singer-songwriter, bevlogen muzikant, hilarische entertainer.

Het is niet elke zanger gegeven om alleen op de bühne te staan en een publiek in een grotere zaal bijna twee uur te boeien met akoestische nummers. Het vereist een eigen stem, steengoede nummers, podiumprésence, variatie in stijl en repertoire. Admiral Freebee bleek genoeg troeven te hebben om overeind te blijven en bijwijlen te schitteren. In het eerste half uur pakte hij vooral uit met ingetogen versies van oude en nieuwe songs. Hij liet de muziek spreken en begeleidde zichzelf op een van zijn vele gitaren, op piano of op mondharmonica. Geleidelijk aan koos hij ook meer voor up-tempo nummers. In de loop van de avond passeerden heel wat klassiekers de revue zoals Faithful to the night, Rags ’n’ Run, Oh Darkness, Recipe for disaster en Always on the run. Maar hij delfde ook verborgen parels op en presenteerde ruw, onafgewerkt materiaal. Al was het optreden de zoveelste statie van een theatertournee, het klonk allemaal nieuw en verfrissend, het was genieten van zo veel muzikale schoonheid en passie.

Lees volledige tekst

Het Kampioenschap van Brussel, de tweejaarlijkse wedstrijd voor Brusselse muziekgroepen, is aan zijn vijfde editie toe. Na zes voorrondes verspreid over evenveel Brusselse cultuurtempels, hebben acht bands de finale gehaald. Op zaterdag 3 december treden de genomineerde groepen op in de AB Box, waarna de vakjury, bestaande uit de samenstellers van de online jukebox 22tracks, het vonnis velt. De winnaar krijgt van organisator JES Brussel 1.000 euro en studiotijd in De Rockfabriek.

Wie zijn de kandidaten?

Verslag Kaiser Chiefs in de AB op 06.11 – Sterke act met steengoede songs.

Even met de deur in huis vallen: we zijn Kaiser Chiefs zo intussen wel kotsbeu gezien op de weide van Rock Werchter. Als je die knotsgekke frontman Ricky Wilson vijf keer op zes jaar in alle mogelijke stellingen ziet kruipen en elk publiekstrucje opnieuw ziet afhaspelen, dan is het wel mooi geweest. Maar toen we hoorden dat de Chiefs voor een dubbel optreden naar de Ancienne Belgique zouden afzakken, hoefden we niet lang te twijfelen.
Lees volledige tekst

Verslag Noah and The Whale in de AB op 4 oktober: verlangen naar de lente.

Noah and The Whale stonden gisterenavond voor de tweede keer in een half jaar tijd in de AB. Begin 2011 brachten ze hun nieuwste album ‘Last Night on Earth’ uit, waarmee ze het publiek nog harder aan het dansen kregen als op hun debuut. Dat dansen ging heel wat minder op voorganger ‘The First Days of Spring’ dat meer plaats maakte voor violen en de piano. Het zijn die verschillen tussen de albums die er een boeiende avond van maakten.

Zanger Charlie Fink startte de set met ‘Give a Little Love’ maar het was ‘Life is Life’ dat de toon zette voor de rest van het concert. Na ‘Love of an Orchestra’ maakte Fink het muisstil in de zaal voor het romantische gedeelte van het optreden. ‘Blue Skies’, ‘Wild Thing’, ‘The Line’ en ‘Our Window’ passeerden de revue. Het zijn zulke melodieuze nummers met prachtige samenzang waarin Noah and The Whale het best klinken en de stem van Fink door merg en been gaat.

Het was bijna magisch hoe de zaal enkele minuten muisstil was en dan eensklaps aan het dansen ging voor toppers als ‘Tonight’s the Kind of Night‘ en hun eerste single ’5 Years Time’. Er werd luidkeels meegezongen en gesprongen tijdens ‘Waiting For My Chance to Come’ en ‘L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.’. Naar goede gewoonte keerde de groep terug voor twee nummers. Ze sloten af met het wondermooie ‘First Days of Spring’ en stuurden zo iedereen naar huis met een verlangen naar de lente.

Door Sam Hendriks voor Indiestyle.be i.s.m. BrusselBlogt.

Small is beautiful. Dat lijkt wel het motto van singer-songwriter Anton Walgrave. Hij geeft een intiem optreden in het bovenzaaltje van café Au Daringman. De inkom bedraagt een luttele drie euro. De atmosfeer is die van een woonkamer. Een klein podium, een linoleum vloer, 15 stoelen, een paar krukken, een bar en foto’s van muzikanten aan de muur. Er ligt een plaat van Eels op. Dan betreedt de zanger met de baard op blote voeten de bühne. Alleen, maar met twee gitaren en technische ondersteuning in de vorm van beats.

Het eerste nummer: een doorleefde versie van Lost Soul, het themanummer van de tv-reeks De Parelvissers. Een uur lang weet hij het aandachtige publiek te boeien met zijn mooie stem en zijn gedreven gitaarspel. Vooral zijn laatste cd ‘As You Are’, die hij na het optreden voor 10 euro eigenhandig aan de man zal brengen, passeert de revue. Spectaculair is het concert geenszins, maar het heeft een puurheid en directheid, die in festivals en concertzalen vaak dreigt verloren te gaan. Geen spetterende show, maar oprechte liefde voor muziek. Een bisnummer is meer dan verdiend. Het wordt de klassieker ‘Always on your mind’ van Elvis Presley.

Anton Walgrave treedt binnenkort nog twee maal op in Brussel, in de Fnac City 2 op 24 september en in Bonnefooi op 27 september.

Ook in Brussel kun je niet ontkomen aan de zalige zomerse ziekte, genaamd festivalkoorts. Wat schaft de muzikale pot in de komende weken?

• Op zaterdag 30 juli kun je, onder de bollen van het Atomium, in het Groentheater terecht voor het gratis festival Bruksellife. De organisatie is in handen van de Brusselse jeugdhuizen en -clubs. De zevende editie pakt o.a. uit met SX, bekend van de radiohit Black Video, Vismets en Stijn & friends. Bij wijze van voorproefje kun je de afspeellijst op YouTube raadplegen.
• Het Brussels Summer Festival is al aan zijn tiende jaargang toe. Het biedt van 12 tot 21 augustus tien dagen muziek en animatie op en rond het Paleizenplein. Op het hoofdpodium treden onder meer Hooverphonic, Ozark Henry, De La Soul, Jamie Cullum, Balthazar, K’s Choice, An Pierlé & White Velvet en Stromae op. Op het Museumplein kun je een klank- en lichtspel van de Luc Amoros compagnie bewonderen, terwijl op de Kunstberg, in de tuinen aan het Albertinaplein, alternatieve rock en pop op het programma staan. Een kaart voor tien dagen kost 30 euro, één voor de eerste vier dagen 20 euro. Een ticket geeft in dezelfde periode ook toegang tot de deelnemende musea: Koninklijke Musea voor Schone Kunsten, Bozar, MIM, Jubelparkmuseum, Belvue, Coudenberg en Cinematek.

Lees volledige tekst

Hoe zou het nog zijn met Viage? Onlangs zat ik op de trein met twee gladde, poenerige Nederlanders die naar Brussel gingen om hun geluk te beproeven in het casino. Ze zouden vanavond wel even hun slag slaan, want ze wisten hoe het spelletje ging. Ikzelf heb er na de openingsavond geen voet meer binnengezet. Ik herinner me vooral de Las Vegas-kitch, de tristesse van eenzame, oudere vrouwen gekluisterd aan slotmachines en het personeel dat voor elkaars voeten liep. Al moet ik toegeven: met een cocktail in de hand een latinoconcertje in het casino meepikken, het heeft iets! En niemand minder dan Prince heeft er al twee maal een verrassingsoptreden gegeven. Misschien gaat hij er na zijn Gentse concerten vandaag en morgen weer naartoe?

Joost Vandecasteele liet in Agenda alvast een hilarisch citaat over Viage optekenen:

De Viage is een interessante plaats omdat het een soort Monte Carlo-achtige klasse wil uitstralen, maar op dit moment enkel het gespuis aantrekt. De goktafels zijn overbevolkt, er wordt niet geluisterd naar de croupiers, er is kortom weinig finesse en decorum. En daar houd ik wel van. Er zitten freaks, veel Aziaten en sjofele mannen zoals ik. Tijdens het spelen zijn mijn ogen meer gericht op de andere spelers dan op de tafel zelf.

Zijn er Viage-fans en -haters in de zaal? Faites vos jeux!