Allez, allez, nog een laatste rondje! De Zuidfoor is aan zijn laatste week bezig. Zaterdag en zondag bieden heel wat attracties kortingen van 20 tot 40%  aan, zodat kermisgangers met een bijna lege portemonnee ook nog aan hun trekken kunnen komen. Welke schrijver schreef dag op dag 103 jaar geleden voor de krant De Standaard een stukje over de kermis  en beklaagde zich daarin over de moderne tijden?

Al de actieve krachten van de Hoogstraat, de Kapellewijk, het kwartier van Onze-Lieve-Vrouw te Rooje, de slachthuizen, de lage stad, de Marollen en de tegen-Marollen (St.-Gillis en Molenbeek) al wat Brussel aan sap, aan bloed, aan fut bezit, het bruist ginds onder de lampionfestoenen tussen de dubbele rood-en-groene girandolen, in het geel, het blauw, het groen, het wit, het overdadig elektrisch foorlicht.

Maar de foor zelve, hoe modern! Waar zijn die oude vunzige barakjes, waar men ‘in’ het uitgaan betaalt hetgeen een bewijs was van de degelijkheid der monsters die men daarbinnen te zien kreeg en tegelijk als een blijk van het vertrouwen dat een eerbaar saltimbank kon stellen in zijn vereerd publiek? Waar zijn de peperkoektenten, de porseleinschranken, de muntebollenstok-, meestamper-, citoenknol-, smoutsbol-, vetkwabbel- en kramelkramen? Waar zijn de paardjesmolens, de goeie ouwe piepende paardjesmolens die door kinderen in gang werden gezet of door een afgetreende houterige merrie aan het draaien gekregen?

Lees verder voor de oplossing.

Heel wat Nederlandse schrijvers voelen zich aangetrokken tot Brussel. Multatuli schreef hier Max Havelaar, Jan Greshoff hield hof in de Taverne du Passage in de Sint-Hubertusgalerijen, Jeroen Brouwers beleefde er zijn wonderjaren als redacteur van Manteau. Welke auteur, die er nochtans om bekend stond zijn pen in vitriool te dopen, schreef deze aardige woorden over Brussel?

 Nergens ontmoet je zoveel vriendelijke mensen die je de weg willen wijzen, nog voor je te kennen hebt gegeven dat je bent verdwaald, als in Brussel, zelfs wanneer je helemaal niet bent verdwaald. En ze wijzen je dan ook nog de goede weg, wat in deze boze wereld zeldzaam is.

Lees verder voor de oplossing.

Op het Bal National wordt er vandaag aan de vooravond van de Belgische feestdag voor de achtste keer gezongen en gedanst op het Vossenplein. Op het programma staan dit jaar Nicole en Hugo, Les Vedettes, Lange Jojo en Kate Ryan. Gedanst in de straten van België wordt er ook in deze vertaalde liedjestekst. Wie heeft het hier over de smerige schoonheid van zijn stad?

De stad is open als een oude hoer
Waar het duur is om arm te zijn
Klein land met een grote geest
Waar ze helemaal geen taal spreken

Dansen in de straten van België
Brussel, waar ze spruiten eten
En rauwe mosselen

Brussel, brij,
Zij is mooi, zij
Ze is een dame
Een smerige schoonheid

Lees verder voor de oplossing.

Brussel, je kunt er goed leven, niet het minst dankzij de gastronomische geneugten. Of zou het toeval zijn dat het stadsmuseum het Broodhuis heet? Een stad met een geschiedenis, waar menige kunstenaar en intellectueel actief was, zoals Hergé (Serafijn Lampion is een personage in Kuifje) en Karl Marx (het Communistische Manifest). Maar in Brussel heersen ook opportunisme en plantrekkerij. Welke schrijver schreef vijftien jaar geleden zijn indrukken over Brussel in een tragikomische roman neer?

O Brussel, stad van het goede leven, waar kan men beter zijn? Stad van één miljoen goedzakken, broodeters en burgemeesters zonder hersenen. Stad van Serafijn Lampion die een rally houdt op je gazon. Stad van marchands, amateurs en arrangeurs, stad van de grinnikende burgers die niet houden van groot vertoon. De autochtonen van Brussel zijn dapper noch oorlogszuchtig. Zij juichen hun bezetters warmbloedig toe en bedriegen hen vervolgens. Ici, on n’est pas sérieux. Daags voor de verkiezingen beslissen ze voor wie ze stemmen. Dat is: voor hun portemonnee, terecht, hoe zou u zelf zijn, maar in hun hart en in het café zijn zij communisten. Het communisme, dat is hier geboren. Marx schreef hier zijn Manifest.

Lees verder voor de oplossing.

Brussel trekt steeds weer nieuwe buitenlandse gasten aan. Sommigen blijven er jarenlang wonen en werken. Zoals deze wereldberoemde Franse artiest, die in de buurt van de Munt stootte op een café met een opvallende naam. Wie is hij?

Ik kom in Brussel aan, honderd jaar geleden, of misschien wel eergisteren. Die vreemde stad Brussel, dood en levend, haven zonder zee, vloeibaar zonder rivier en mooi zonder schoonheid. Een stad… nu ja… wat weet ik er ook van? Ik houd ervan… misschien… straks… (…) Al in de eerste dagen trekt een plaats mij bijzonder aan, direct achter de Muntschouwburg, een oud café, overladen met panelen en troebele spiegels, waarvan de naam mij pseudo-erotisch-gotisch in neonrode letters tegemoet schreeuwt: La Mort subite. Ik stap binnen. Hier drinkt men geuze. Een verre Germaanse verwant van het bier, dat van smaak herinnert aan een licht schuimende cider en het hoofd ietwat licht maakt zonder op de maag te liggen. En de ware gasten doen zich te goed aan boterhammen, genoemd 1900: smeerkaas met mierikswortel op bruin brood, afgewerkt met een klein beetje sjalot en kruiden.

Lees verder voor de oplossing.

Verliefd, verloofd, getrouwd. Niet met een vrouw, maar met een stad. Welke creatieve duizendpoot en vader van een pientere dochter is hier aan het woord?

Als peuter, boven op mijn schouders, verwonderde ze zich erover hoeveel mensen ik groette onderweg. Over hoe vaak ik wel niet bleef staan om met iemand een praatje te maken. ‘Kén jij al die mensen, papa?!’ Papa praatte en lachte en zij kreeg ijsjes. ‘Dat is toch waar hé papa… in de stad ben jij altijd vrolijk!’ En ik had toen geantwoord: ‘Ja. Ik ben met Brussel getrouwd.’ En toen was ze gaan huilen. Ik had gevraagd waarom ze huilde en ze zei: ‘Omdat ik wil dat je met mama getrouwd bent!’ Ze weet dat nog erg goed. En dus vraagt ze me nu, op de rijpe leeftijd van zeven jaar, een beetje plagerig: ‘Papa, waarom ga jij nu altijd naar Brugge, je bent toch met Brussel getrouwd?’

Lees verder voor de oplossing.

Dixit gaat de poëtische toer op en presenteert in eigen vertaling een liedtekst over Brussel. Welke singer-songwriter schreef over de eeuwige twijfel tussen Parijs en Brussel?

 Mijn mooie Brussel, ik kom binnenkort naar je toe
Zodra Parijs me verraden heeft
En ik voel slechts haar verbitterde liefde sindsdien
Ze beschuldigt me ervan met jou geweest te zijn ’s avonds
Ik erken dat het waar is
Alle avonden in mijn hoofd
Het is het feest van de oud-strijders
Van een oorlog die nog niet uitgevochten is

 Brussel, wacht op mij, ik kom eraan
Binnenkort sla ik op drift

Michèle, herinner je je de wanhoop van de kermis aan het Zuidstation?
Herinner je je jouw Sophie, die jou zelfs niet herkend had?
De neonlichten, de leeuwen, de godverdommes
Sublieme decadentie, de dans van de pensen
Ministerie van het bier, verkeersader naar de hel
Place de Brouckère

Lees verder voor de oplossing.

Verbrusseling of bruxellisation is een begrip onder stedenbouwkundigen. Een voorbeeld van hoe het niet moet. Wikipedia definieert de term als “een anarchistische stedelijke ontwikkeling in een oude en historische stad”. De aanleg van de noord-zuidverbinding of de bouw van de Europese wijk gingen in Brussel gepaard met een brutale afbraak onder het mom van modernisering, zelfverminking zonder historisch besef. Welke buitenlandse autoriteit schreef over Brussel het volgende?

 Niemand houdt van deze stad, niemand zorgt voor haar, niemand neemt haar onder zijn hoede. Zoals een getraumatiseerd kind voortdurend herhaling zoekt van het ondergane leed, zo is deze stad alsmaar bezig zichzelf te schenden en weg te geven. Iedere poging om aan de bende een einde te maken veroorzaakt alleen maar een grotere chaos.

Lees verder voor de oplossing.

Wie heeft er nooit zin in knapperige, goudgeel gebakken frietjes van het frietkot? Gezond is anders, maar zo nu en dan eens zondigen, met een lekkere saus erbij, mmmm. Maar waar komen we aan goed spul in Brussel? Uit welingelichte bron verneem ik dat je voor de ultieme frietervaring naar de vijvers van Elsene moet gaan. Welke Belgische auteur verdedigt hier met vuur Frit Flagey tegen de concurrentie uit Etterbeek?

In Verona waren er de Montagues en de Capulets. In Brussel zijn er de aanhangers van het frietkot Flagey en de aanhangers van het frietkot Jourdan. Ik ben een Flagey en ik zou eerder vader en moeder verloochenen dan ooit te proeven van de frieten van de snoodaards van place Jourdan: ik heb zin voor het heilige. Ach, wat zou ik er niet voor geven om vanavond, met zicht op de vijvers van Elsene, een grote portie Flagey-frieten met pickles te eten, niet ver van het standbeeld van Tijl en Nele Uilenspiegel. Ja, niets stemt me lyrischer dan die gedachte!

Lees verder voor de oplossing.

Over Brussel is al veel gezegd en geschreven. Bekende en minder bekende persoonlijkheden van vroeger en nu lieten hun licht schijnen over de stad en deden verrassende, beklijvende, slimme, betwistbare, hemeltergende of gewoon grappige uitspraken over Brussel. Citaten die ook vandaag nog reacties oproepen. Dixit: de eerste ronde!

Wie o wie is de auteur van de volgende volzin?

Behalve, oppervlakkig gezien, enige schijnbare overeenkomsten met Parijs, – bij voorbeeld de straten zonder einde die iedere voetganger binnen korte tijd met ondraaglijk verdriet vervullen, of het chaotische hier ook onverdraagzame verkeer, of de triomfboog of obelisk hier en daar, of de ongelooflijke hoeveelheid standbeelden en monumenten, in Brussel merendeels dusdanig naakt dat een hand of bloem of plooi het tussenbeens gedeelte schijnheilig bedekt – is Brussel volstrekt uniek: deze door een wanproduct als het Justitiepaleis overvleugelde stad is een kitscherige, naäperige en karakterloze opeenstapeling van monstruositeiten, griezeligheden en gedrochtelijkheden zonder weerga in Europa, verzameld uit de gehele wereld, aangevoerd van alle windstreken.

Lees verder voor de oplossing.