In het Huis van Folklore en Tradities te Brussel loopt nog tot 13 juni 2010 de tentoonstelling “De Brusselaars en hun burgemeesters sinds 1830″. Het is een historische tentoonstelling over de burgemeesters van de Stad Brussel, met plaats voor humor en tederheid.

Wat weten we nog over de burgemeesters die hun naam aan Brusselse pleinen en straten hebben gegeven? Het Rouppeplein, het De Brouckèreplein en de Anspachlaan zijn slechts enkele voorbeelden. In sommige gevallen hebben die burgemeesters een grote bijdrage geleverd aan de opbouw van het Brussel van vandaag.

Sinds het ontstaan van België in 1830 hebben zeventien burgemeesters de geschiedenis van onze hoofdstad vormgegeven. De tentoonstelling bestaat uit portretten en illustraties van de burgemeesters tijdens feestelijkheden zoals wijkfeesten, folkloristische en sportieve evenementen en wereldtentoonstellingen (1897, 1910, 1935, 1958). Er zijn ook politieke karikaturen. Bovendien toont de tentoonstelling originele schilderijen van Jean-Louis Musch. Deze werken laten de burgemeesters zien in situaties die typisch waren voor hun mandaat.

Lees volledige tekst

Heb deze middag bij broodje brussel een wandeling gedaan met brukselbinnenstebuiten ter inleiding van de erfgoeddag komende zondag, 25 april. Het thema is “Fake”. Hier ingevuld als: wat men de toeristen wijs maakt als echt en historisch. Hoe men in 1700 de Grote Markt al uit nostalgie bouwde, hoe men na 1865 opnieuw besliste wat mooi historisch en lelijk historisch was, hoe men ook na 1958 foute historische gebouwen in de plaats van echte liet bouwen omdat ze er historischer uitzien en in 1995 verdere pseudo-historische gebouwen bijbouwde…. Kortom: de stad is zoals de toerist ze verwacht, niet zoals het vroeger werkelijk was. Dat wisten we misschien al, maar het is superleuk dat aan de hand van concrete voorbeelden te leren zien. Zie het programma van de erfgoeddag!

(foto van seigneurdeguerre van flickr gepikt)

In de veldstraat nr. 12 te Etterbeek is een verf- en gereedschapswinkel waar je zeker eens binnen moet gaan. Achterin vind je verscheidene majestueuze trappen die gebruikt worden om waren uit te stallen. Ze leiden naar tussenverdiepingen waar nog meer produkten te koop worden aangeboden. Vanop één van de tussenverdiepingen kan je tussen de kruiwagens door een gigantische ongebruikte zaal ontwaren. Uiteindelijk loopt alles dood en kan je nergens verder.
Lees volledige tekst

Na vier dagen stappen doorheen de bergen vond ik dat ik het wel verdiend had om die avond op restaurant te gaan.

Het dorp was zodanig afgelegen dat de enige kruidenier er enkel brood verkocht op bestelling. Het mocht dus enigszins verbazen dat er zich in een dergelijk oord een hotel-restaurant-café bevond. Aan de bar dronken de mannen pastis. Er werd een televisietoestel geïnstalleerd, dat aangevoerd werd in een kruiwagen. “C’est comme ça dans la vie”, zei één van de dorpelingen, “tout s’améliore toujours”.

Er werd mij teken gedaan dat ik in de zaal ernaast mocht aanschuiven. Ik had geen menukaart gezien, maar op de tafel stonden een karaf wijn en een slaatje klaar. Er was mij in de bar reeds aangekondigd dat er in het hotel nog een andere Belg verbleef. Het was een man alleen. “Of hij bezwaar had”, vroeg ik en schoof aan.

In Sint-Gillis was hij opgegroeid, kind van een vrouw uit de Pyreneeën die in Brussel was blijven plakken. Hij herinnerde zich met enige pret, dat op elke vier hoeken van een kruispunt een kruidenierswinkel aanwezig was geweest. En dat die in een ware concurrentieslag verzeild waren. Altijd was een andere weer goedkoper.
Lees volledige tekst