De twee Hollandse expaatjes hebben al gekozen: een houten trein met bijhorende wagons en een luchtballon, ter waarde van 85 euro. Volgens de mevrouw was het le dernier, maar dat was ferm gelogen want vijf minuten daarvoor had ze d’er nog één verkocht met identiek dezelfde boodschap.

Beide hummeltjes kunnen zonder veel moeite hun smalle lijfjes in het speelgoed hijsen. Toch boeit het hen maar matig. Terwijl de mama’s afrekenen  zitten ze verveeld op de trap en discussiëren over de laatste games. Het blonde joch haalt een spetter van een mobieltje tevoorschijn waarbij Quickie’s gerief in het niet verzinkt.

Het geroezemoes hangt over de winkelruimte als lichte tandpijn, af en toe een kreetje, van verrukking of ontzetting. Een splinter in een broos vingertje, een scheurtje in het peperkoeken huisje, de portemonnee van papa blijkt niet onuitputtelijk.

Een Portugees jongetje mag ook zelf kiezen. Hij is enig kind en ik durf er gif op nemen dat o Pai zich ophoudt in de buurt van Evere. Hij twijfelt tussen een mega-helicopter of een speedboot, de vader stimuleert hem fel in deze rayon terwijl de moeder hem vruchteloos probeert af te leiden naar de bouwpakketten. Een verloren strijd.

Lees volledige tekst

Ze troonde me mee naar het kindercafé. Ik had haar dochtertje Sophia nog niet gezien en om het nuttige aan het aangename te paren, spraken we af in de Knilchbar in de Oost-Berlijnse wijk Friedrichshain. Ik maakte niet alleen kennis met een schat van een baby, maar ook met een verrassend concept.

Als je het niet wist, zou je er zo aan voorbijlopen, want aan de buitenkant lijkt het een gewoon café-restaurant met een terrasje. Maar als je binnenkomt, moet je je schoenen uittrekken. Het wemelt er van jonge ouders, baby’s en peuters. Op de menukaart staan geen alcoholische dranken, maar koffie, thee, frisdrank en sapjes, en eenvoudige, kindvriendelijke gerechten zoals wafels, taart, quiche en soep. In het kindercafé kun je niet alleen eten en drinken en afspreken met vrienden, maar ook spelen. In de speelkamer vind je bouwblokken, Lego-dozen, een autootje om mee te rijden, een schommelpaard, een klimtoestel, een houten spoorweg en dito knikkerbaan. Aan de toiletten staat een luiertafel ter beschikking.

Lees volledige tekst

“On est moche, mais on s’amuse”. Arno sloot de eerste avond van het Irisfeest op het Paleizenplein in stijl af. Hij opende voor de gelegenheid met zijn song over Brussel en speelde een set van ruim anderhalf uur. De onvermoeibare rocker dreef op routine en het vakmanschap van zijn muzikanten. Hij koos voor minder bekend, nieuwer werk en zijn bindteksten beperkten zich tot een minimum. Al dankte hij de toeschouwers van het gratis openluchtconcert wel voor het betalen van een toegangskaart. Vuurwerk kwam er alsnog op het einde met een vinnige versie van de TC-Matic-klassieker Oh la la la en een uitgesponnen Putain putain, dat luid meegebruld werd. Het eerste bisnummer greep naar de keel op de vooravond van moederdag: Les yeux de ma mère, enkel op piano begeleid. Het concert eindigde met een feestelijke, stomende finale, waarvoor Les Filles du Bord de Mer tekende. Het podiumbeest Arno leeft!  Morgenavond spelen La Fanfare du Belgistan, Fredy Massamba en de Ivoriaanse groep Magic System ten dans.

Lees volledige tekst

Mijn schoonouders hebben een druk horeca-leven en moesten hierom de Sint dit jaar aan hun deur laten voorbij gaan. Bij wijze van zalving voor het cadeauloze kleinkind, maar vooral om niet helemaal in ongenade te vallen bij dochterlief kregen we de invitatie om samen met hen een hapje te gaan eten.
Op zich super: de schoonpapa trakteert! Alleen, waar naar toe met een 2-jarige? Ik kan me niet direct restaurantjes in Brussel bedenken waar kindjes in alle comfort kunnen tafelen. De meeste restauranthouders zien kleine koters liever gaan dan komen. Toch moeten er in een grootstad als Brussel toch enkele kinderoases zijn waar obers je kleine niet willen meppen omdat hij/zij voor de vierde keer op een rij hem voor de voeten loopt of waar ouders zonder schaamrood op de wangen hun deugniet op de vingers kunnen tikken (niet letterlijk liefst). Op zich moeten de faciliteiten niet uitgebreid zijn: een kinderstoeltje en/of een speelhoekje is al meer dan voldoende. En de menu’s die maken we zelf wel kindvriendelijk!

Vooreerst heb ik even online gezocht en er blijkt zoiets te bestaan als Restokids.be, een site waarop kindvriendelijke zaken te vinden zijn. Fantastisch initiatief, alleen toen ik Brussel intypte kwam ik uit op een schamele 8 resultaten, waarvan 6 ver buiten het centrum. Dat moet toch een onjuist resultaat zijn of is dit een weergave van de Brusselse realiteit?
Dan maar navraag gedaan bij enkele vrienden, maar de meesten halen hun schouders op. Niemand heeft een idee. Als enige voorbeelden werden cliché hamburger -en pizzarestaurantketens naar voren geschoven. Een enkeling stelde de Markten voor. Goeie aanzet, maar we kunnen toch beter?

De kleine Latino aan tramstatie Beurs speelt een volbloed Rambo. Zijn haar is zwaar bewerkt met brillantine en staat in hoge pieken, als vlijmscherpe stekels.

Hij draagt een kaki gevechtsjasje en dito broek in pocketformaat en kijkt stuurs en agressief voor zich uit. Hij heeft daarbij ook stoer zijn armen gekruist : wie doet mij wat?

Zijn AK-47 en mes houdt hij voorlopig op zak.

Hij bekijkt niemand, wee u gebeente als men hem zou durven bekijken, laat staan benaderen.

Een blond meisje van dezelfde leeftijd nadert zijn territorium. Ze komt vrolijk aangehuppeld, gesneden uit veel zachter hout.

Ze heeft een roze boekentasje bij zich met daarop in keigrote letters K3. Heel andere koek dan Rambo.

Het meisje is nog volop kind, thuis speelt zij nog met de poppen, vermoedelijk wordt ze in slaap gewiegd met een zoet verhaaltje en misschien is zelfs Sinterklaas haar nog bekend.

Rambo kijkt even opzij vanuit zijn ooghoeken, hij heeft zijn gerief bij de hand als het kind te opdringerig wordt.

Lees volledige tekst

Lekker spetteren in het water. Of we dit, hier in Brussel, ooit in openlucht zullen kunnen doen is de grote vraag, maar met de winter voor de deur is de begeerte hiervoor momenteel ver zoek. Intussen kunnen zwemmers en ander watergedierte indoor wel elders in het Brusselse terecht. Het aanbod is vrij groot, al verschilt het ene zwembad wel met het andere. Van haast antieke monumenten zoals het stedelijk zwembad in Sint-Joost en Les Bains in de Marollen tot het subtropische zwemparadijs Océade in Laken.

Voor elk wat wils zou je denken, maar helaas vallen de kleinste Brusselaartjes een beetje uit de boot. Op één na, Sportcity te St-Pieters-Woluwe, is er in het Brussel gewest géén enkel zwembad die beschikt over een peuterbad waar ketjes tot 3 jaar heen kunnen.
Zo’n peuterbad lijkt iets banaals, maar het maakt wel degelijk een verschil. Doordat het water net iets warmer en beschut is van ander zwemgeweld vormt dit het ideale biotoop voor baby’s, peuters en hun ouders. Helaas niet omdat het hip is, maar eerder omdat er géén alternatieven zijn wijken de meeste van die Brusselse mama’s of papa’s uit naar de rand om daar hun kleinste de eerste watergewenning te geven. Tot de favorieten behoren het zwembad van Dilbeek en Zaventem…sommige ouders trekken zelfs naar Ninove met hun kroost. Fijn als je een auto hebt of als je het ziet zitten om met het openbaar vervoer ernaar toe te gaan, maar ik vermoed dat veel andere kleine Brusselaartjes meestal erg lang moeten wachten op hun eerste echte zwembadervaring. Jammer toch?

Klik hier voor meer info over de Brusselse zwembaden.

Morgen ga ik weer met de twee pagadderkes gaan zwemmen in het Neptunium-zwembad te Schaarbeek . Sinds ze daar om verwarde redenen dat hypergesofisticeerd toegangssysteem hebben geïnstalleerd, ziet ondergetekende daar behoorlijk tegenop. Niet alleen is de file aan het loket er sindsdien langer op geworden ( gelukkig dat de dame achter het glas over een engelengeduld en een zalvende glimlach beschikt), bovendien werkt het systeem niet…

In het kort: je betaalt je toegang ( in mijn geval: één volwassene, één kind, en één kind dat les volgt): de dame tikt de gegevens in, sleurt vervolgens een plastic-badge door een sleufje en overhandigt dat aan de aspirant-zwemmer, deze gaat naar de eerste paal, Lees volledige tekst