Heb je last van een vermoeide fiets? Is je spaak gebrogen? Een glade band, misschien? Of is je rem nu echt wel te oud? Eén adres: Velosofiets in Vorst. De website is in tegenstelling tot de flyer die ik bij Fietspunt in het Zuidstation vond eentalig Frans.

 

 

 

 

 

 

 

Het blijft een actuele vraag. Kun je als Vlaming in het Nederlands terecht in Brussel? Ten tijde van Pieter Bruegel was Brussel een Brabantse stad en was Nederlands dus de voertaal. De verfransing van de stad is in de achttiende eeuw begonnen tijdens het Oostenrijkse en Franse bewind en versterkte in België in de negentiende eeuw. De Nederlandstalige bevolking raakte in de loop van enkele generaties geassimileerd door het lage aanzien van het Nederlands in de toenmalige samenleving. Wie zong in 1969, dus net na Leuven Vlaams, een lied over de terugkeer van Bruegel in Brussel en zijn grote verdriet over de verfransing van de stad?

Hij vroeg in ‘t zuiver Brabants
De kastelein om drank
Maar de patron die zei:
“Pardon je ne comprend pas Flamand”
Emmerdant, dans le coeur du Brabant

Pieter Breughel de Oude
Die dacht ‘t is weer zover
Dat ze hier de Geus nog brouwen
Da ‘s fijn, maar dat het in het Frans nu moet zijn
Dat vind ik een groot chagrijn

Lees volledige tekst

We zijn dus nog met vijftigduizend.

Althans dat is wat twee demografen zorgvuldig hebben uitgekiend. 55.000 Nederlandstaligen in een stad van meer dan 1 miljoen inwoners.

Het is niet helemaal nauwgezet, de heren vergeten dat veel meer kinderen in het Nederlandstalig onderwijs zitten, die dan thuis onder mekaar meer en meer Nederlands gaan praten, maar aan tafel Arabisch, Tsjetsjeens of Lingala, omdat dit thuis de lingua franca is.

Ze vergeten eveneens de tienduizenden pendelaars die overdag, vooral in de binnenstad en rond de kantoren aan het Noord en het Leopoldskwartier de stad sterk ‘vervlaamsen’. Eveneens vergeten : de passanten uit de provincie tijdens het weekend en ’s avonds én de duizenden schoolgaanden, waaronder vele kotstudenten.

Mijn buurman is Nederlandstalig, getrouwd met een Portugese. Hun kinderen worden opgevoed in het Nederlands, Portugees en Frans (want dat is de taal die beide anderstalige ouders hanteren). Tot welke taalgroep worden die mensen gerekend ?

Bij de andere buren is de man dan weer Franstalig, de vrouw Indonesisch, hun kinderen zitten in de Nederlandstalige crèche. Lees volledige tekst

Een vlezige Hollander en een gezapige Vlaming roken op het trottoir aan de Wolvengracht. De ene heeft het over hoekskens, kussenkes en stoelenkes, de andere vindt alles sowieso leuk, geweldig, soms zelfs te gek joh !

De Nederlander slooft zich uit om zijn Belgische collega in het Vlaams terwille te zijn, de Vlaming wil per se gewéldig Noordnederlands ratelen.Zijn beide heren de komende anschlüss aan het voorbereiden en zijn ze een talenke aan het brouwen dat, godbeware ons, nooit mag worden gedronken in onze gewesten ?

Een derde collega s’approche, ene Robert. Alsof de bliksem heeft ingeslagen wordt er terstond van taalrol gewisseld. Robert echter antwoordt beide collegae in het – weliswaar gebrekkig – Nederlands. Het Frans van, laat ons het maar bij Kees houden, is doenbaar, maar met een schabouwelijk accent. De Vlaming spreekt keurig Frans, daarnietvan, maar Robert wil per se zijn Nederlands onderhouden.

De Hollander, van nature uit een praatgraag volk, voert het hoge woord. Hij vraagt hoe het gaat in zijn ‘déppartement’.“Koet,” zegt Robert, “maar de ‘luchtkoeling’ is ‘te zwaar’”.“Il veau le chignaler,” zegt Kees daarop. “Ik heb veel gevraagd, maar ze verstaan niet,” antwoordt Robert. Dat is te verstaan: hij heeft het vermoedelijk in het Nederlands gevraagd. De Vlaming luistert geamuseerd.

Lees volledige tekst

Patati patata zet Nederlands-, Frans- en anderstaligen aan het babbelen. Op het werk, tijdens het sporten, op café… Kortom, zonder tijdsinvestering collega’s en vrienden helpen hun Nederlands te verbeteren, vriendenkringen uitbreiden of talen oefenen.

Elkaar treffen kan via www.patati.be. Duik in de databank en vind personen met dezelfde interesses, maar met een andere moedertaal. Wie nog op zoek is naar een drummer voor zijn band, een extra speler voor de voetbalploeg, of iemand om een pint mee te gaan drinken, kan zich registreren en op zoek gaan naar de juiste match.

Om de twee weken spreken de patati’s op donderdagavond om acht uur af in café Monk in de Sint-Katelijnestraat. Spring dan gerust eens binnen. De volgende patati @ monk is op 19 november.

Een initiatief van het Huis van het Nederlands.

Misschien tot dan…
Lauriane

Kijk, een enkeling durft al eens te zeggen dat wij oude zagen zijn (met mijn persoonlijke excuses aan de jongere redacteurs), en dat zal dan wel. Maar der lopen er verdomd nòg rond. Erger nog, die mensen doen dat uit hoofde van hun functie… politicus is er zo ééntje van. Terwijl een politicus zich kan inzetten voor meer crèches, beter zichtbare verkeerslichten of andere noodzakelijk infrastructuurswerken die van Brussel beetje bij beetje een aangenamer stad maken, zijn er sommige politici die zich de tijd kunnen veroorloven om een potje te zagen over onbenulligheden.
Zo ook Danielle Caron die zich vroeger reeds druk maakte rond de nieuwe naam van het Paleis voor Schone Kunsten en nu tijd heeft om zich druk te maken rond Bootik, Kiosk en Go.
Bozar is de wat speelse naam die voor menig verstaander eigenlijk gewoon terug Beaux Arts is, maar met een ietwat meer naar het Nederlands neigende spelling. Dat laatste was er weliswaar teveel aan voor mevrouw Caron. Een z in het midden van een Frans woord, bijna ongehoord (enkele uitzonderingen te na niet gesproken)! Ik veronderstel dan ook dat mevrouw Caron haar radio uitzet wanneer Zazie nogmaal wordt gedraaid.
En nu is het de beurt aan het onwoord Bootik. Boutique is een van oorsprong Provencaals/Frans woord dat via wat omwegen uit het Latijn kwam: apotheca. Ondertussen wordt ook in het Nederlands boetiek gebruikt, maar in het Engels bijvoorbeeld ook. Dus weeral spijkers op laag water gezocht… Maar hoe durven ze, een invloed uit het Nederlands in een naam die voor àlle Brusselaars moet aanslaan.
Indien U dit nog leest, proficiat en bedankt om naar een ouwe zaag te luisteren… maar één ding is zeker: ik word hiervoor niet met belastingsgeld betaald!

Toeval bestaat niet, enkel synchroniciteit. Enfin, dat zei mijn professor algebra naar aanleiding van de lessen kansberekening. Maar als bij toeval kreeg ik vorige week een brief van de dienst verloren voorwerpen van onze mooie gemeente, enkel in het Frans opgesteld. Ik moest iets gaan ophalen. En dit net op het moment dat Benoît Cerexhe de huidige, achterhaalde taalwetten wil laten herzien (als dit niet op een toeval lijkt!).
Nu had ik dat kattenbelletje wel begrepen, en het ligt niet in mijn aard om als volleerd vendelzwaaier een dikke klachtenbrief te sturen wegens dit schrijven. Uiteraard ging ik wel Nederlands spreken bij de mensen die mijn mijn verloren voorwerp gingen teruggeven. En ook dat was een verdomd moeilijke bevalling.
Tweetaligheid van de gemeenteambtenaren is niet meer aan de orde, wél tweetaligheid van de dienst… alvast volgens de heer Cerexhe. Maar ook dat is blijkbaar nog moeilijk.
Het heeft geen zin de lat heel laag te leggen als de “atleet” geen zin heeft om te springen.