Heeft u er ook reikhalzend naar uitgekeken ? De nieuwe, al vóór het verschijnen de hemel ingeprezen, serie over Brussel op één. De vorige, Jes (of was het No ?), is gelukkig op tijd afgevoerd. Deze beloofde beterschap : driewerf helaas. Zelden zo’n reeks gezien die bol staat van clichés.  Alwéér een betonboer die een kaalslag pleegt en het obligate bewonerscomité. Alwéér de ongeschoolde jonge Marokkaan die een beter leven zoekt alwéér in het boksmilieu met alwéér een oude knorrige coach die zich ontfermt en hem tracht weg te houden van ‘slechte vrienden’. De jonge Brusselaar van Noordafrikaanse origine als eeuwige underdog en de lieve blanke die hem omarmt. Het rijkeluiszoontje met de glimmende wagen, de alleenstaande moeder met het spijbelende zoontje die wordt geholpen (godbetert!) door de bankier om de hoek (waar woont dit soort bankiers ?), die bovendien nog het voortouw neemt in het verzet tegen de afbraak. De oude Marokkaanse winkelier die na al die jaren terug wil naar het land van oorsprong omdat hij niet wordt gerespecteerd (!). Wie verzint dit soort karikaturen ? Hoe durft met dit nog voor te stellen als een beeld van het Brussel van vandaag, laat staan van gisteren ?

Lees volledige tekst

Is Brussel een roversnest zoals sommigen wel durven te beweren? Zijn sommige wijken in Brussel beter te mijden? Met de regelmaat van de klok staan kranten bol van opinies over hoe onveilig Brussel kan zijn en waarom dat dat zo is. Much ado about nothing? Faits divers? Is Brussel niet even (on)veilig als eender welke grootstad? En zit het allemaal niet ‘in het koppeke’? Het hele land heeft een opinie  over (on)veiligheid in Brussel, maar wat denken Brusselaars zelf? Het collectief Wij Brusselaars organiseerde op donderdag 3 mei een publieksdebat met opiniemaker Luckas Vander Taelen en politiecommissaris Saad Amrani. Een verslag.

Foto & tekst: Wij Brusselaars

Lees volledige tekst

Ik ben nu bijna 3 weken overvalvrij. Ik denk niet dat ik echt een trauma aan de twee overvallen heb overgehouden. Een bittere nasmaak des te meer. Blijkt dat mijn wijkagent het niet nodig vindt om alle bewakingsbeelden op te vragen, omdat het gezicht toch niet zo herkenbaar zal zijn. Blijkt tevens dat het feit dat ik mijn verklaring in het Nederlands heb afgelegd en de dader Franstalig is, negatief kan uitdraaien. Als ze de dader al ooit te pakken krijgen, dan kan hij zeggen dat hij zich niet kan verdedigen tegen een verklaring die hij niet begrijpt. De politie heeft ook te weinig geld om een gsm te traceren, of althans ze spendeert er geen geld aan.

Ik besloot de woede hieromtrent te kanaliseren en ben  op cursus zelfverdediging gegaan. Zo bevonden zeven dames, met uiteenlopende achtergronden en motieven zich op een donderdagavond samen in een lokaal in het centrum van Brussel om te leren hoe we ons konden verdedigen tegen aanvallers. Ik wil graag van de gelegenheid gebruikmaken om een aantal tips te delen met de lezers:

• de adamsappel: hiervoor heb je niet eens zoveel kracht nodig, een welgemikte mep kan ervoor zorgen dat de aanvaller KO is.
• de oren: doe je handen in een soort van schelpen en sla hiermee keihard op de oren en hierdoor zal hij zijn evenwicht verliezen. Lees volledige tekst

In deze kolommen konden we recent nog een hoopvol bericht over Molenbeek lezen. Ter gelegenheid van het Feest van de Buren op 27 mei zag, beleefde en proefde onze reporter ter plaatse ambiance op het Driehoeksplein.

14 juni was echter een zwarte dag voor Molenbeek – althans in de Nederlandstalige media. Twee topmannen uit de communicatiesector getuigden bij Peeters & Pichal op Radio 1 over de onveiligheid in Molenbeek, de plaats waar hun bedrijf gevestigd is. Johan Van De Poel, CEO van het reclamebureau BBDO, vertelde dat zijn firma een shuttledienst door een privé-beveiligingsfirma laat inleggen om mensen van en naar hun auto of het dichtstbijzijnde metrostation te brengen, omdat voetgangers met een laptop of gsm al te vaak beroofd worden. BBDO heeft prikkeldraad op de hekken aan de bedrijfsparking gezet om de gebouwen te beschermen tegen inbrekers. Burgemeester Philippe Moureaux is op de hoogte van het probleem, maar onderneemt geen actie. Financieel directeur Dirk Debeys van de Mortierbrigade zei dat het bureau  helemaal wegtrekt uit Molenbeek omdat het al zo veel last gehad heeft met relschoppers, vandalen en inbrekers. Eén werknemer werd niet zo lang geleden gegijzeld in zijn wagen en moest naar een geldautomaat rijden. Tot overmaat van ramp maakte De Standaard dezelfde dag melding van brandstichtingen op een takelwagen en een container en een wilde politieachtervolging op autodieven.

Lees volledige tekst

Ze kwamen helemaal uit het verre Kortrijk, diep in de Vlaanders. Met veel verwachting en toch een zekere schroom  belandden ze in Brussel. Een deftig koppel van middelbare leeftijd, al 35 jaar niet meer hier geweest.

Ze waren op vakantie geweest naar Istambul en de Zwarte Zee en hadden veel goeds gehoord over de Chaussée d’Haecht, het zogeheten Klein Istambul van Brussel. Pittoreske restaurantjes en ambiance, volkse cafés, vriendelijke mensen,  dat wilden ze wel eens zien, ze wouden graag een el breien aan hun vakantie.
Zo arriveerden ze in het Noord, men wees hen de weg langs de achterkant, waar ze via de Aarschotstraat de Brabantstraat bereikten.
Ze waren al buiten asem, van de vuile vitrines en het gewoel in de rue Brabant. Er was daar niks anders dan goedkope winkels en veel brol en allemaal vreemden. Ze werden door alleman begluurd als waren ze marsmannetjes, in hun eigen hoofdstad notabene.
Via de chaos van de Place Liedts en de kronkelende straatjes met overjaarse hoeren waren ze uiteindelijk op de Haachtsesteenweg geraakt.
Daar was het braderie. Lawijt mijnheer ! En overal werd er vanalles op straat gebakken. Ook daar waren de mensen vuil. Er bleken alleen maar Turken te wonen in de Turkse wijk, die behalve Turks alleen maar Frans klapten.
Er waren veel restaurantjes en cafés, dat wel, maar het volk stond hen niet aan. Plots werden ze gevolgd door drie donkere mannen, die complotteerden met twee gasten die voor hen liepen. Een verlammende angst maakte zich van hen meester, nooit meegemaakt in het echte Istambul tussen de Blauwe Moskee en de Aya Sofia.
In allerijl zochten ze beschutting in een café en maakten zich nadien snel uit de voeten toen ze een agent opmerkten, die hen de weg toonde naar het centrum.
Via de Adolphe Max, de sexshops en goedkope cinema’s arriveerden ze op de Place de Brouckère, daar stootten ze op vunzige clochards die u vies bekeken als je niks in hun bekertje gooide.
Rap rap weg via het Centraal Station, madam is onderweg nog uitgegleden op een hondenstront.
Ze hadden het wel gehad. Ze kwamen vol verwachting, ze keerden met diepe verachting.

Lees volledige tekst

Fouad Ahidar heeft een NOS tv-ploeg moeten redden van een groep verhitte jongelingen. Ze waren namelijk getuige van een poging van de metrobewaking om een zakkenroller te arresteren aan Clemenceau. Daar kwam onmiddellijk een bende op af die de man in kwestie hielpen ontsnappen en vervolgens hun agressie richtten op de mensen van de NOS.

Onze driemansploeg heeft het hele voorval gefilmd. En dat bevalt de ‘bevrijders’ niet. Het begint met een hand voor de lens, maar loopt al snel uit op volle trappen tegen de camera. Het mag een wonder heten dat de cameraman het ding weet vast te houden.

Na enkele ogenblikken wordt wel duidelijk dat het geweld zich alleen tegen onze apparatuur richt. Dat hebben we te danken –weet ik wel zeker- aan de aanwezigheid van Ahidar. Die is op hoge toon bezig in het arabisch. ‘Wissen, wissen de beelden’, sist hij ons toe. Hij lijkt een deal te hebben met de groep. Maar dan wil toch één van de opgeschoten jongens de band hebben. En weer begint het getrek. (…)

via weblogs.nos.nl

Lees volledige tekst

Het is de laatste tijd allesbehalve een goednieuwsshow voor Brussel. Een resem van gebeurtenissen kleurt de nationale berichtgeving over Brussel gitzwart: rellen, overvallen, geweld, achtervolgingen, moorden, onrust, vernielingen,…
Toen ik 10 jaar terug in Brussel kwam wonen waren die zaken er ook, maar in mindere mate en meestal ver van mijn bed. Momenteel is het verontrustend dat de onveiligheid dichterbij komt. De vernoemde plekken in het nieuws ken ik. Ze liggen vlakbij, om de hoek of ik ben er onlangs nog gepasseerd. Nog directer: gisterenmorgen stond ik op en zag dat er was ingebroken in 5 auto’s, de week ervoor een inbraak met geweld bij een vriend. Ja zelfs één van mijn favoriete cafés wordt afgeperst in ruil voor ‘beveiliging’. Zo komt de (georganiseerde) criminaliteit wel héél dichtbij.
Brusselaars zijn, denk ik, wat gewend en gaan onder dit alles gelaten hun gangetje. En op zich heb ik ook géén schrik, het is vooral frustratie. Het alles-kan-en-mag-effect uit zich vaak in kleine dingen. Van de hierbij gepaarde arrogantie moet ik kokhalzen. Het enige waarvan ik schrik heb is hoe het verder zal evolueren, hoe mijn kinderen in Brussel zullen opgroeien en hoelang ikzelf gelaten kan blijven. Uiteraard moet je alles in perspectief zien en heeft Brussel ‘gelukkig’ veel meer te bieden dan frustraties alleen. Ik vermoed dat de meeste Brusselaars zich daaraan ook optrekken. Lees volledige tekst