Gisteren ben ik met mijn dochter van 5 paaseieren gaan rapen in Brussel. We stonden in de rij voor het Solvaypark en om 3 uur mochten we naar binnen. Veel grote kinderen holden vooruit en ik liep met mijn dochter tussen nog vele kleuters naar binnen. Onderweg zagen we de grote kinderen al met grote zakken vol Leonidas-paaseieren teruglopen. Mijn dochtertje was vol verwachting om ook eieren te rapen. Toen we op de plaats in het park aankwamen, waren alle eieren al verdwenen. De teleurstelling was groot voor mijn dochtertje en alle andere kleuters. De kindjes liepen maar rond met hun lege mandjes. Gelukkig waren er nog wat grotere kinderen die uit hun overvloed eitjes uitdeelden aan de kleine kinderen.

Ik zie dat als een fout in de organisatie. Door het op deze manier te doen krijgen alleen de grote en snelle kinderen de kans om eieren te rapen en de kleintjes worden teleurgesteld. Ook ouders zoals ik zijn teleurgesteld in deze “wet van de sterkste”-organisatie. Visit Brussels investeert veel in dit evenement en het resultaat is slechte reclame en een negatief beeld. Ook Leonidas plaatst zichzelf als merk in een negatief daglicht voor zowel de kindjes als de ouders. Dat moet toch beter kunnen?

Dit moest mij even van het hart, want als mijn prinsesje slecht behandeld wordt, dan voel ik mij als ouder ook beetgenomen in de organisatie van wat een feest had moeten zijn. Ik in ieder geval heb nu mijn hart gelucht. (Bart Feenstra)

Het weer mag dan te wensen overlaten, het is tijd voor een zonnig lied over de zomer in Brussel. Wie zingt het volgende nummer?

Als het zonlicht over Brussel valt
En de stad zacht tot leven komt
Als de mensen weer gaan stralen
Het park zijn fonteinen wekt
Een zomerdag

Dan gaan files weer richting “vrijaf”
Smelten zorgen langzaam in de zon
Zingen auto’s van “je t’aime”
Zit je warm en cool naast mij
Een zomerdag

Morgen is die droom waarschijnlijk alweer over
Dan blijft alleen de heimwee naar vandaag
Dan rijden wij door weer en wind met in gedachten
De zomer in ons haar

Lees verder voor de oplossing.

Het Ter Kamerenbos is een van de groene longen van Brussel. Het park is een ontwerp uit 1862 van de vermaarde Duitse landschapsarchitect Edouard Keilig, die goede contacten onderhield met Leopold II. Het bos is uitgewerkt in de Engelse stijl, een tuinconcept dat de natuur probeert te imiteren. De aanplanting van het groen en de weggetjes worden vooral gekenmerkt door een grote onregelmatigheid. Welke negentiende-eeuwse Nederlandse schrijver en literatuurcriticus was vol lof over het democratische karakter van het bos?

Het Terkamerenbos is het corso van de burgerij zelf, aangelegd door een gemeentebestuur, uitdrukking van een eigen nationaliteit. De omvang en het landelijke zijn met dit nieuwe in overeenstemming. De natuur is een verenigingspunt geworden voor alle klassen van de samenleving zonder onderscheid. Het vierspan van de koningin, de landauer van geld- en geboorteadel, ontmoeten in de avenue Louise de tramwagen der kleine beurzen en eerbiedigen in de eenzaamheid van het bos de rust van de voetganger. De volken hebben gelijk, wanneer zij verlangen dat de beschaving zal uitlopen op zulk een parlement onder de blote hemel.

Lees verder voor de oplossing.

In de negentiende eeuw was België een geliefde bestemming van gegoede Engelse reizigers. Ze bezochten het slagveld van Waterloo en flaneerden op de dijk van Oostende. Een aantal Britten vestigden zich in Brussel, omdat een weelderige levensstijl hier goedkoper was dan in het thuisland. Voor hen schreef een Ierse legerkapitein en toneelschrijver een boek over de ware aard van het nieuwe koninkrijkje over het Kanaal: België zoals het is.  Wie stak in 1843 de loftrompet over het Warandepark?

Het Park van Brussel is een van de betoverendste tuinen die men zich kan voorstellen, beplant met schitterende oude bomen, aangelegd naar de mode van de vroege vorige eeuw, opgedeeld door brede wandelpaden en vierkante grasvelden; in een beschrijving kan dat stijf en onschilderachtig lijken, maar wanneer men het in werkelijkheid ziet op een mooie dag, met een prachtig gebouw aan het einde van elke doorkijk, bespikkeld met bloemen, versierd met standbeelden en verlevendigd door een menigte van vrolijke en goedgeklede mensen, dan is het tafereel sprookjesachtig en herinnert het sterk aan die oude schilderijen van feesten al fresco, toen dames en ridders, uitgestrekt in het gras, de tijd verdreven door liefdesverhalen te vertellen of te luisteren naar het zachte gefluister van een zoetgevooisde luit.

Lees verder voor de oplossing.

Het Jubelpark of Parc du Cinquantenaire werd aangelegd in opdracht van koning Leopold II om in 1880 de vijftigste verjaardag van de Belgische onafhankelijkheid te vieren. In 1897 vond in het Jubelpark en de Jubelpaleizen de Wereldtentoonstelling plaats. Het opvallendste bouwwerk in het park is de triomfboog, die in 1905 werd voltooid. Het park huisvest momenteel drie musea (Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis en Autoworld) en de Grote Moskee van Brussel. Welke schrijfster en kunsthistorica beschrijft hier een ochtendlijke wandeling door het Jubelpark?

Staande onder de bogen van de Cinquantenaire op een zonnige morgen, uitkijkend over musea, fonteinen en lanen, zou je nog beginnen te denken dat de wereld idyllische kanten heeft. Twee oude dames in veel wit stappen voorbij onderweg naar Kunst & Geschiedenis (een museum waarvan de boekenwinkel niet genoeg kan worden geprezen), een fietser zoeft langs een rozenperk, in de vertes rondom trilt de lucht, glinstert de hoofdstad. Een bronzen plaat brengt hulde aan de dynastie, hoog boven je hoofd ment een bronzen vrouw haar bronzen paarden, en in Autoworld, dat weet je, wachten een gala-berline gebruikt voor het huwelijk van Napoleon III met zijn Eugénie, kleurrijke Minerva-brandweerwagens en een rode Imperia uit 1948 – Minerva en Imperia, twee opvallende bewijzen dat er in België schitterende automobielen gebouwd zijn.

Lees verder voor de oplossing.

“Waar in Brussel vind je de 5 beste plekken om stoemp te eten, wat zijn de 3 meest onthullende tram- en buslijnen en van welke 4 wijnbars krijg je het warm?”. Jan Sulmont probeerde Brussel te vatten in 52 lijstjes, netjes gebundeld in een handige stadsgids. BrusselBlogt laat elke week een nieuw lijstje op je los!

Lees volledige tekst

Nu dacht ik na vele jaren in de hoofdstad verbleven te hebben al alles gezien te hebben, maar niets is minder waar. Brussel blijft verrassen en toont steeds andere gezichten.

Een paar weken terug op een warme zondagochtend in juni beslisten we om een fietstochtje te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Fietsen in Brussel kan snel omslaan in een deathride. Zeker met een kereltje van 16 maanden achterop kan je beter je voorbereiding nemen. Gelukkig had ik nog een fietskaart liggen en daarop bleek bovenaan een lange lijn te lopen met als vermelding “Project Groene Wandeling”, aangestipt in de legende als bewegwijzerde wandel- en fietsroute. Tja, daar kan je niet veel mee missen! Het Scheutbos in Molenbeek leek me de dichtstbijzijnde aansluiting. Om in de groene jungle te geraken moesten we er eerst door de stadsjungle.

Lees volledige tekst

Hoe zouden onze steden eruit zien, mocht al het grijze beton vervangen worden door groen? Geen grauwe daken, maar kleurrijke planten. Geen brede betonnen voetpaden maar met bomen bezaaide wandelboulevards… Op vrijdag 21 mei doet het Agentschap voor Natuur en Bos een poging om dit tafereel in werkelijkheid te creëren. Pendelaars die het Noordstation uitwandelen, wanen zich meteen in een groene oase. De actie is een opwarmertje voor de Dag van het Park op 30 mei.

“Groen in je buurt” is het thema voor 2010 van de Dag van het Park. Bedoeling is dat er niet enkel word gefocust op parken, maar ook op alle groenelementen in de buurt en in de stad.
Lees volledige tekst

De Vijvers van de Verdronken Kinderen in Watermaal-Bosvoorde is een prachtig afgelegen stukje vijver niet al te ver van de Hippodroom (voor wie er wel eens gaat golfen..), gelegen langs de Tumuliweg (geen autoverkeer mogelijk, maar er is een parking in de buurt).
Zoals alle vijvers in het Zoniënwoud is ook dit geen natuurlijke vijver, maar werd deze aangelegd om water en vis te leveren en om de molens aan te drijven. Het huidig beheer ervan is momenteel toegespitst op diversiteitherstel, omdat de vele bomen (die nu worden gekapt of geringd) de oorspronkelijke vegetatie bedreigen.
De morbide naam van de vijvers gaat terug op een hilarische vertaalfout van een overijverige ambtenaar: Molenaar Verdoncken vermaakte zijn bezit aan zijn kinderen. De Franse vertaling op basis van een extra letter (les enfants noyés), werd later in het Nederlands terug overgenomen.

Ik heb dit mooi stukje natuur met zijn vele vlinders ontdekt op één van mijn looptochten ter voorbereiding van de halve marathon van Brussel, eind augustus. Sinds ik in de buurt woon, ga ik geregeld de kalmte van onze groene long opzoeken voor een duurloop. Ik heb nog vele andere mooie dingen gezien in het Zoniënwoud, maar het is een kwestie van ze terug te vinden. Een mens loopt in de verkenningsfase weleens verloren (en dan duurt die duurloop net ietsje langer dan voorzien )
Op 24/07 organiseert Pro Velo een toer langsheen die vijvers, met hoogstwaarschijnlijk nog heel wat bezienswaardigheden van het Zoniënwoud.