Het was op een vrijdagnamiddag. Ik had mijn fiets snel in het fietsenrek aan de hoofdingang van het Noordstation gezet en was spoorslags naar het café gegaan om het glas te heffen met collega’s. De gezellige nadronk groeide zonder dat het gepland was uit tot een avondvullende activiteit. We trokken verder naar een andere bar. Het bier vloeide rijkelijk. Toen het tijd was om huiswaarts te keren, leek het verstandiger de metro te nemen. De achteloos achtergelaten fiets zou ik de volgende dag wel oppikken.

Lees volledige tekst

Beste BrusselBlogt,

Ik schrijf jullie even snel en ongeordend, omdat ik niet weet waar ik dit kleine verhaal anders kwijt kan.

Nog net voor ik onze kleine jongen in bed wilde stoppen, zag ik vanuit zijn kamer recht tegenover het Kaaitheater in Brussel hoe een “verdacht uitziend persoon” altijd maar rond de geparkeerde auto’s bleef draaien. Aangezien hij zich zo vreemd gedroeg, viel mijn oog erop en heb ik hem gedurende een kwartier gevolgd hoe hij dan weer eens in die richting wandelde, dan weer in de andere, en dan toch weer ergens anders ging neerzitten, maar telkens naar dezelfde geblindeerde auto terugkeerde.

Toen ik eindelijk dacht dat het misschien nuttig was om de politie op te bellen, verdween hij… in de auto. Via het nummer 101 kwam ik bij de centrale uit om te melden dat ik een diefstal in een auto zag aan het Sainctelettesquare in Brussel. De dief zat ondertussen rustig in die auto. De eerste vraag van de centrale was: “Is dat dan in Brussel stad of in Molenbeek, mijnheer?” De ene zijde van het plein is namelijk Brussel stad, de andere zijde Molenbeek…

Lees volledige tekst

Ik zie hem graag bezig, de flinke flik met de dikke zwarte moustache die het verkeer moeiteloos in rechte banen leidt aan het onmogelijke kruispunt tussen Keizer Karel, Basiliek en de tunnels. Van vijf kanten tegelijk komen de brullende auto’s op hem af als dreigende wilde beesten. Enkel fluitje in de bek en met zijn beide handen temt hij alle woestelingen met een kordaatheid waarbij zelfs de genaamde Laurent bang in een hoekje kruipt.

Rechterhand omhoog, een schrille fluit omdat een Skoda Fabia toch nog durft te passeren : achteruit copain, de wet is gelijk voor iedereen. De chauffeur schudt zijn hoofd, de moustache fluit nogmaals en heft zijn kin : “Quoi ? Pas d’accord ?”. De dwarsligger zwijgt en zet zich gewillig in achteruit, hij heeft zijn lesje geleerd. Uit de niet te beginnen hopeloze verkeersknoop ontwart hij moeiteloos alle draden. Brengt orde, rust en beweging in de nerveuze ochtendfile. Een Poloke, een Tientonner of een Touringbus : hij foetert, fluit, corrigeert, alleman netjes in de rij. Als een ervaren leeuwentemmer dresseert hij de gejaagde, opgewonden voertuigen.

Wat nu ? Een bende schoolkinderen die alsnog het zebrapad oversteken. Die worden met een flinke uitbrander terechtgewezen. Ze keren terug, hoofd naar beneden als een bende makke schapen. Hoezo : telaat op school ? Moet je maar vroeger opstaan ! Frisgeschoren, welriekende aftershave, hemd onberispelijk gestreken, de moustache keurig bijgeknipt : het kan allemaal, als je de wekker maar vroeg genoeg zet. Zo gaat hij tekeer, breed molenwiekend met de armen, in één ononderbroken beweging, een wonderlijk armenballet. Opzij ! Vort ! Snel ! Dépêche-toi ! Allé allé avancez ! Halt ! Doorrijden ! Attends ! Allé, plus vite ! Dégagez ! Reculez !

I like this man. Staalhard maar correct, vastberaden maar begripvol, standvastig maar flexibel, streng maar rechtvaardig. Hij heeft het allemaal schoon geflikt.

meeroverbrussel : hetrijkderzinnekes.blogspot.com

Heb ik het onheil over mij afgeroepen door in deze kolommen te verkondigen dat Brussel de Europese hoofdstad van de inbraken is? Tartte ik het noodlot toen ik een maand geleden op Facebook gekscheerde dat ik bestolen was en klacht tegen onbekenden indiende omdat het begin van de zomertijd mij een uur in Berlijn kostte? Met mijn bijgelovigheid valt het wel mee, maar feit is dat ik in Etterbeek ongenode gasten over de vloer kreeg. Nu zit ik zonder zonnebril en de bovenburen willen verhuizen.

 Terug in de tijd. Op 1 april word ik op het werk overspoeld door verbazingwekkende aankondigingen. De Vlaamse overheid verhuurt voortaan tandems aan haar werknemers voor verplaatsingen in de stad met zijn tweetjes. Gezien de slechte conditie van de gemiddelde Vlaamse ambtenaar wordt een uur sporten per week een verplichte middagactiviteit. Om half drie krijg ik een telefoontje van de bovenbuur, die mijn gsm-nummer heeft gekregen van de huisbaas. Hij klinkt opgewonden en bloedserieus. De exacte betekenis van het woord ‘cambrioler’ ontschiet mij gedurende enkele seconden, maar de onheilspellende toon is mij niet ontgaan. Ik probeer mij nog anderhalf uur te concentreren op een Duitse vertaling en vertrek met een bang hart naar huis.

Lees volledige tekst

Donderdagavond laat. Nacht eigenlijk. Half elf.
Je ligt in bed en valt in slaap. Of toch bijna.
Bijna.
Bijna.
Plots besef je dat iets je wakker houdt.
Een geluid. Nachtlawaai.
Het ronkt.
Het draait in het rond.
Je herkent een helikopter.
Nu ben je klaar wakker.
Geldt er geen vliegverbod boven Brussel centrum?
Je denkt aan discussies over nachtvluchten.
Conclusie: het zal wel de politie zijn.
Wat doen ze hier?
Wie zoeken ze?
Een boef?

Lees volledige tekst

… had hij geweten dat hij zijn leven hier riskeert voor een politiecombi, dan had hij er waarschijnlijk zijn blindenstok op stukgeslagen.

Lees volledige tekst

Het is de laatste tijd allesbehalve een goednieuwsshow voor Brussel. Een resem van gebeurtenissen kleurt de nationale berichtgeving over Brussel gitzwart: rellen, overvallen, geweld, achtervolgingen, moorden, onrust, vernielingen,…
Toen ik 10 jaar terug in Brussel kwam wonen waren die zaken er ook, maar in mindere mate en meestal ver van mijn bed. Momenteel is het verontrustend dat de onveiligheid dichterbij komt. De vernoemde plekken in het nieuws ken ik. Ze liggen vlakbij, om de hoek of ik ben er onlangs nog gepasseerd. Nog directer: gisterenmorgen stond ik op en zag dat er was ingebroken in 5 auto’s, de week ervoor een inbraak met geweld bij een vriend. Ja zelfs één van mijn favoriete cafés wordt afgeperst in ruil voor ‘beveiliging’. Zo komt de (georganiseerde) criminaliteit wel héél dichtbij.
Brusselaars zijn, denk ik, wat gewend en gaan onder dit alles gelaten hun gangetje. En op zich heb ik ook géén schrik, het is vooral frustratie. Het alles-kan-en-mag-effect uit zich vaak in kleine dingen. Van de hierbij gepaarde arrogantie moet ik kokhalzen. Het enige waarvan ik schrik heb is hoe het verder zal evolueren, hoe mijn kinderen in Brussel zullen opgroeien en hoelang ikzelf gelaten kan blijven. Uiteraard moet je alles in perspectief zien en heeft Brussel ‘gelukkig’ veel meer te bieden dan frustraties alleen. Ik vermoed dat de meeste Brusselaars zich daaraan ook optrekken. Lees volledige tekst

… is zo bezig met het vangen van verkeersovertreders dat ze zelf nooit tijd heeft om parkeerplaats te gaan zoeken.