Poetry Slam is een battle met taal en présence als enige wapens. Op 1 december vindt voor de derde keer het Belgisch Kampioenschap Poetry Slam plaats in Brussel. Zes Nederlandstalige en zes Franstalige finalisten strijden om de titel. De professionele jury beloont de beste kandidaat met de titel van Belgisch Kampioen 2012, een ticket naar het Europees Kampioenschap in Antwerpen (op 15 december) en deelname aan het Wereldkampioenschap in Parijs.

In twee rondes van telkens drie minuten dragen de dichters teksten voor en pakken ze het publiek kort en krachtig in met woorden. Elke kandidaat brengt een zelfgeschreven tekst, in om het even welke taal. Niets in de handen, niets in de zakken: het gebruik van kostuums, rekwisieten, muziek of lichteffecten is niet toegestaan. Het publiek stemt mee en wordt aangemoedigd om luidkeels te reageren op het gebrachte werk. Het fenomeen ontstond in het café- en clubcircuit van Chicago, naar het voorbeeld van boks- en worstelwedstrijden. Het BK Poetry Slam vindt plaats op zaterdag 1 december 2012 om 19.30 uur in Espace Magh (Priemstraat 17, 1000 Brussel). De toegang is gratis. Meer info vind je op op de site van het BK. (An Leenders, directeur Creatief Schrijven)

Deze week was er op de Nederlandstalige omroepen heel wat te doen rond de taaltesten die Europa ons heeft opgelegd. De kennis van het Frans gaat erop achteruit en de kennis van het Engels vooruit in de Vlaamse Gemeenschap. In de Waals-Brusselse Federatie (vroeger bekend onder de noemer Franse Gemeenschap) hadden ze pech en werd hun kennis van Engels (als tweede taal) en Duits (als derde!) getest. Dat het Nederlands niet werd getest heeft niks te maken met het voorkomen van kaakslagen (‘gifles’) en politieke relletjes, maar alles met Europa, dat enkel de kennis van de grotere talen binnen Europa wou testen. Indien u zelf een niveau A2 haalt in Frans, moet u in staat zijn dit verslagje in Le Soir te lezen, bijvoorbeeld. Daarin wordt van Franstalige kant weinig ingegaan op vooruitgang of achteruitgang, enkel over de cijfers tels quels!

Lees volledige tekst

Brussel kenmerkt zich door Babylonische spraakverwarring. Maar in deze stad met inwoners uit alle windstreken wordt ook opvallend vaak in alle talen gezwegen. Op trein, tram en bus bijvoorbeeld. Welke schrijver werpt in een recente roman een blik achter de façade van de moedertaal?

Aanhangers van de stelling dat toeval niet bestaat, zagen het als een teken dat de misschien wel bekendste inwoner van deze stad, Pieter Breugel de Oude, bijgenaamd Peer den Drol, zich van een plaats in de kunstgeschiedenis verzekerde middels het schilderen van de bekendste toren uit de Bijbel. Brussel liet zich namelijk vaker vergelijken met de ziggurat van Babel, bemoeilijkt als het zich in alles voelde door de heersende hutsepot van vele talen. Voorbij de gevels werd er gebeden, gedroomd, met potten gesmeten en de liefde bedreven in alle mogelijke dialecten uit alle windstreken. Maar op trein, tram of bus waren het idiomen waarin er voornamelijk werd gezwegen. En wat maar weinigen durfden toe te geven: men was dolgelukkig zich te bevinden op een plaats waar de mensheid in al haar diversiteit afgevaardigd was. Het gaf elk aangeboren asociaal het goedkope excuus te mogen schuilen achter de façade van z’n moedertaal.

Lees verder voor de oplossing.

Begint het buitenland al in Brussel? Als je als Vlaamse inwijkeling in de stad terechtkomt, word je geconfronteerd met een andere voertaal, diverse culturen en talloze onbekende plekken en mogelijkheden. Welke zangeres beschrijft haar indrukken van Brussel in het onderstaande citaat?

Je hebt niet de indruk dat je voortdurend iemand kan tegenkomen die je kent. Bovendien krijg je er constant het gevoel in een ander land te zitten. Heerlijk! Ik hou van al die verschillende talen, culturen en mogelijkheden. Het inspireert. Anderzijds kan ik altijd terecht bij mijn twee zussen, die ook in Brussel wonen. Ik ben hier ondertussen al lang, dus een andere, grotere stad wenkt, maar dan zou ik België moeten verlaten en dat ligt momenteel nogal moeilijk.

Lees verder voor de oplossing.

Als ik op het internet op zoek ben naar een recensie van een restaurant of café in Brussel, beland ik meestal bij Agenda, Zone 02 en eBru. Als ik daar mijn gading niet vind, is er nog altijd Cityplug, een handige gids met adresjes, aangebracht, becommentarieerd en gequoteerd door gebruikers. 100% betrouwbaar en actueel is de informatie niet, objectief evenmin. Maar je kunt er zeker inspiratie opdoen. En dat in drie talen? Think again! De site werkt met een automatische vertaalfunctie. Zo las ik deze bespreking van restaurant L’Achepot/L’HPO, letterlijk vertaald uit het Frans en met een snuifje Engels als de vertaalrobot het woord niet kent :

Luscious! Het is veel kleiner dan op de foto’s vind je (breedbeeld, wanneer u ons te houden) maar het is tijd beter, de sfeer warm huisje met haar prachtige plafond, vloer tijd Er is, vooral in de winter. Een aanbeveling voor een head to head, de groepen in snel tempo het centrum van aandacht, gezien de geringe omvang van de plaats

Ik krijg meteen zin in een head to head in deze eettent! De waarschuwing dat deze tekst een aantal onnauwkeurigheden tegenover het origineel bevat, is een understatement van jewelste. Het is je reinste koeterwaals. Of is het misschien Brusselse bastaardpoëzie?

Feit is gewoon dat Cityplug te weinig Nederlandstalige input heeft. Maar hilarisch is de vertaalcomputer soms wel. Café Roskam is “een typisch Vlaamse Stam koffie”. Ik lees ook graag wat er op de eenvoudige kaart van De Markten staat: “soep, begrafenisondernemer, sandwiches, salades”. Je treft er Arno, “zittend op de bodem van de koffie”. In de zomer is het terras  “binnengevallen” en godzijdank: de ”roosters zijn tip top”!

Het blijft een actuele vraag. Kun je als Vlaming in het Nederlands terecht in Brussel? Ten tijde van Pieter Bruegel was Brussel een Brabantse stad en was Nederlands dus de voertaal. De verfransing van de stad is in de achttiende eeuw begonnen tijdens het Oostenrijkse en Franse bewind en versterkte in België in de negentiende eeuw. De Nederlandstalige bevolking raakte in de loop van enkele generaties geassimileerd door het lage aanzien van het Nederlands in de toenmalige samenleving. Wie zong in 1969, dus net na Leuven Vlaams, een lied over de terugkeer van Bruegel in Brussel en zijn grote verdriet over de verfransing van de stad?

Hij vroeg in ‘t zuiver Brabants
De kastelein om drank
Maar de patron die zei:
“Pardon je ne comprend pas Flamand”
Emmerdant, dans le coeur du Brabant

Pieter Breughel de Oude
Die dacht ‘t is weer zover
Dat ze hier de Geus nog brouwen
Da ‘s fijn, maar dat het in het Frans nu moet zijn
Dat vind ik een groot chagrijn

Lees volledige tekst

Opvallend weinig activisme op de Vlaamse feestdag in onze hoofdstad, dacht ik toen ik na twee uur wandelen door Brussel de eerste geelzwarte vlag zag wapperen. Niet dat ik een rasechte flamingant ben, maar voelde ik daar een tikkeltje teleurstelling? Vanop de trein had ik zeker een vijftal leeuwen gespot, bevestigd aan verroeste luifels van illegaal bijgebouwde verandaatjes van het soort dat je enkel ziet als je de kont van de Vlaamse huizen bespioneert door een intercitytrein te nemen. En in Brussel geen haan die kraaide om 11 juli. Alleen een verwaaide Jean Blaute die zijn accordeon de sporen gaf in het midden van de Grote Markt.

Het voorval vergat ik echter toen we in De Skieven Architek gingen lunchen: typisch Brussels eten en bediend met de beleefdheid van weleer. Dat meer dan de helft van de kaart, waaronder zuurkool, konijn met pruimen en nog enkele Belgische recepten, niet meer te verkrijgen was - we hebben het gisteren zó druk gehad, meneer, u houdt het niet voor mogelijk – was snel vergeven omdat de ober het vloeiend in beide landstalen aan de man had gebracht. Na de lunch wilden we het bouwwerk van de ‘scheve architect’ even aandoen, want er was – naast vele rechtszaken – een kunstwerk hangende!

Lees volledige tekst

Brussel is van niemand en van iedereen. De Babylonische spraakverwarring en de chaotische stedenbouw kunnen je het gevoel geven dat je overal en nergens tegelijk bent. Welke dichter, romanschrijver en essayist beschreef in de jaren 90 zijn indrukken van Brussel in vergelijking met Amsterdam?

De ‘lichtheid van het bestaan’ in Brussel treft je pas wanneer je bereid bent je over te geven aan de slordige randgebieden van taal en samenleving waarin inmiddels miljoenen mensen overal ter wereld leven: zich uitdrukkend in talen die niet de hunne zijn, zich reddend met een handjevol uitdrukkingen die ze op straat hebben geleerd: kreupel Engels, verbasterd Frans, het uitstervend Brussels dialect met zijn onlosmakelijke verknoping van Frans en plat Brussels, een schabouwelijk geradbraakt soort ‘verkavelings-Vlaams’ zoals Geert Van Istendael het noemde – dat alles in een stad met een grondplan dat van een niet onschuldig kolonialistisch verleden getuigt, een stad zonder rechten met een hoogst protserig gerechtsgebouw, een stad met onwaarschijnlijk hoge huren en gigantische leegstand, grootspraak en aberraties, eindeloze communautaire geschillen, geen officiële taal, geen duidelijke vertegenwoordiging, een tot monsterlijke proporties gezwollen bureaucratie die volkomen losstaat van het verkommerde demografische weefsel, kortom een chaos waardoor niemand het gevoel kan hebben dat het over zijn stad gaat – precies dat alles waardoor ik van Brussel houd, en waardoor ik in de ogen van mijn Amsterdamse kennissen wel altijd een rare Belg zal blijven, en in de ogen van nationalistische Vlamingen een landverrader.

Lees verder voor de oplossing.

“Waar in Brussel vind je de 5 beste plekken om stoemp te eten, wat zijn de 3 meest onthullende tram- en buslijnen en van welke 4 wijnbars krijg je het warm?”. Jan Sulmont probeerde Brussel te vatten in 52 lijstjes, netjes gebundeld in een handige stadsgids. BrusselBlogt laat elke week een nieuw lijstje op je los!

Lees volledige tekst

Menige Brusselaar heeft een haat-liefdeverhouding met zijn stad. Ze ergeren zich aan de verloedering, de afbraakpolitiek, het wanbestuur, de onveiligheid. Maar ze genieten evenzeer van de rijkdom aan talen en culturen, de culinaire geneugten en het uitgaansleven, het gevoel van vrijheid, de verborgen schoonheid. Welke Brusselse schrijver schreef over zijn stad het volgende?

In Brussel tasten talen elkaar af, ze tasten elkaar aan en vermengen en vermenigvuldigen zich. In Brussel eten wij elkanders eten, snuiven wij elkanders geuren op, horen wij elkanders gezangen en beginnen we elkanders wellust op te wekken. Brussel, de mengstad, die vernield wordt door witte heren in donkere pakken en vernieuwd door het kroost van donkere vrouwen in wit-satijnen gewaden. Dit is de stad van de onberekenbare eeuw die aanbreekt. In deze stad wil ik wonen en zwerven, wil ik drinken en ruiken en eten, zo gulzig als ik maar kan, in deze stad zing ik in al mijn talen en ik hoor hoe zij zingt in al haar andere talen. En bovenal, bovenal, in deze stad, in mijn lieve, kapotte, vertrouwde Brussel wil ik me steeds opnieuw niet thuis voelen.

Lees verder voor de oplossing.