Treinverkeer volledig in de war, geen bussen in de Vijfhoek, files rond Brussel, gladde fietspaden en trottoirs, gure kou. De hevige sneeuwval veroorzaakte vandaag heel wat overlast. Voor hartje winter zijn de dagen erg lang, dat wel. Catherine Minala stelde haar lens scherp op een ontspoorde tram als symbool voor de verkeerschaos.
Op de website van de MIVB lezen we dat voor de kleine en (een beetje) grotere reizigers, de MIVB helemaal gratis is. Om gratis te reizen op het MIVB-net en het net van De Lijn, moeten de ouders van de 6- tot 11-jarigen enkel een J-Abonnement aanvragen. Ze betalen dan slechts eenmalig 5 euro voor de aanmaak van de MOBIB-pass. Maar blijft dat zo? We kregen een mail van Jo, die daaraan twijfelt. Hij kreeg namelijk een telefoontje van een onderzoeksbureau om te vragen of hij bereid zou zijn voor het abonnement te betalen en welk bedrag hij ervoor zou overhebben. Is die gerichte peiling de voorbode van de afschaffing van het gratis J-abonnement? Wordt vervolgd!
De brief van Jo:
Ik werd gisteren gebeld door een Leuvens onderzoeksbureau. Of ik enkele minuten tijd had om te antwoorden op vragen over het MIVB-abonnement van mijn zoon. Die heeft een gratis MIVB-scholierenabonnement. De vragen gingen duidelijk in één richting: of we bereid zijn om hiervoor te betalen in de toekomst. Er werden verschillende prijsvorken voorgesteld, gaande van 250 euro per jaar en dan zakkend tot 20 à 30 euro per jaar. Lees volledige tekst
Heerst koning auto nog altijd in Brussel? Wordt het openbaar vervoer veronachtzaamd? Een welbespraakte cineast en publicist heeft er een duidelijke mening over en hekelt het falende mobiliteitsbeleid. Wie is hij?
Alleen hier kan een luidruchtige lobby bestaan die beweert op te komen voor de belangen van de chauffeurs die het slachtoffer zijn van een ‘anti-auto-politiek’ en die zonder enige vorm van ironie actie voert onder het motto ‘Le Droit de Rouler et Parquer’. Dit soort voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen mentaliteit heeft er in Brussel voor gezorgd dat de prachtige Zavel nog steeds geen mooi ingericht plein is, maar een openluchtparking blijft. De stad Brussel slaagt er al jaren niet in om een hedendaags mobiliteitsplan op te stellen. In het drukke centrum rond de Beurs en de Grote Markt, dat elke dag door vele toeristen bezocht wordt, wordt elke poging om de straten verkeersvrij te maken argwanend bekeken. De centrale lanen tussen het Zuid- en het Noordstation blijven doorgangswegen voor alle verkeer. Elk voorstel om hieraan iets te veranderen, zorgde voor eindeloze polemieken, met als resultaat dat er uiteindelijk niets veranderde.
Het zal er veel mee te maken hebben dat weinig bewindsvoerders zich met het openbaar vervoer verplaatsen. Erger nog: ik hoorde ooit een Brussels politicus met vuur zijn recht verdedigen om zich met de auto te verplaatsen, want hij ‘had die toch met zijn eigen zuurverdiende geld gekocht’. Voor Brusselse politici blijft de auto primeren. Tram en bus lijken er te zijn voor wie zich geen auto kan permitteren of er te jong voor is. Het gevolg is dat in Brussel er nog steeds een aangepaste uurregeling is op woensdagnamiddag en tijdens de schoolvakanties, alsof het openbaar vervoer er in de eerste plaats is voor schoolkinderen.
Lees verder voor de oplossing.
De ongelofelijke lompe Wattman die om 15u12 op tram Churchill, aan Anneessens, vlak voor mijn neus de deur sloot weze gewaarschuwd. Volgende keer kras ik met een vlijmscherpe spijker op zijn raam, gooi ik een pot bloedrode verf op zijn voorruit om vervolgens languit op de sporen te gaan liggen.
Ik arriveerde net op het perron, gisteren, toen de tram eraan kwam. Handig. Terwijl de reizigers in- en uitstappen begeef ik mij naar de eerste deur vlak bij de bestuurder. Wat verder zijn nog mensen aan het instappen, ik zet één voet binnen terwijl de man pardoes de deur sluit. Ik klop verbaasd op zijn venstertje en hij maakt treiterend een gebaar dat ik te traag naar de tram liep. Klinkklare onzin, de tram stond stil, de laatste mensen stapten in. Tijd zat. Dit is pure pesterij. De MIVB-klanten weze bij deze gewaarschuwd: ren als gekken naar de tram, gelieve bezweet op uw werk aan te komen, gooi alle overbodige spullen overboord, de Wattman chronometreert, wikt en beschikt. Dat heet teasen, emmerder, stangen. Men kan ons net zo goed uitroken of beter: ons nog dichter opeenplakken tijdens de spits. Zo simpel is het eigenlijk : laat de klanten gewoon stikken. Donderdagnamiddag 6 oktober, 15u12, station Anneessens.
meeroverbrussel : hetrijkderzinnekes.blogspot.com
“Waar in Brussel vind je de 5 beste plekken om stoemp te eten, wat zijn de 3 meest onthullende tram- en buslijnen en van welke 4 wijnbars krijg je het warm?”. Jan Sulmont probeerde Brussel te vatten in 52 lijstjes, netjes gebundeld in een handige stadsgids. BrusselBlogt laat elke week een nieuw lijstje op je los!
Over enkele dagen, op vrijdag 12 februari, beleven de trammetjes uit de 7000-reeks van de MIVB hun officiële laatste dag op het netwerk. Een dag die gepaard zal gaan met heel wat activiteiten en plechtigheden, want dit betekent echt het einde van een tijdperk dat meer dan 50 jaar geduurd heeft.
De meesten onder jullie zullen de 7000′jes vooral kennen als de kleine trammetjes die ver weg op de Tervurenlaan rijden op de lijnen 39 en 44, tot een paar jaar geleden ook nog midden in de stad op de lijnen 18, 82 en 83, maar als we iets verder terugkijken hebben ze in groten getale op zo ongeveer heel het netwerk gereden en het Brusselse straatbeeld danig vormgegeven.
Waar er nu slechts tussen de 10 en 20 stellen nog min of meer rijvaardig zijn, waren er op het hoogtepunt meer dan 170 stellen actief, een aantal dat (tot nu toe…) door geen enkele andere reeks geëvenaard is. Het waren ook de eerste trams van het type “PCC”, een grotendeels Amerikaans concept dat indertijd – begin jaren 50 – een ware revolutie betekende, zowel qua comfort, rijstijl, betrouwbaarheid enzovoort. Het is dan ook geen toeval dat de oudste exemplaren van de reeks het al meer dan 50 jaar uitzingen en nog steeds uitstekend rijden.
Hij is schuin tegenover mij komen zitten met dat dampende zakje. Het is niet doorschijnend maar toch weet ik wat erin zit. Ik was al Pavloviaans aan het likkebaarden door de frituurlucht toen we nog stonden te wachten aan de geïmproviseerde tramhalte. Ik wend mijn begerige blik af. Tracht hem te negeren en diep een leesboek op uit mijn tas en probeer mij te concentreren. Uit mijn ooghoeken kan ik natuurlijk wel zien hoe hij een koolhydratenfestijn van frietjes en durum naar binnenspeelt. Schrokt. Grote happen wegkauwt met open mond. Ik kijk niet op uit mijn boek, tenzij de andere kant op, om de voortgang van de tram in de gaten te houden. Als we de hoek omdraaien waar ik eruit moet, grijpt hij plots mijn arm vast en roept: “Doet u dat altijd, mevrouw? Vindt u dat normaal????” In zijn mondhoeken hangt looksaus en ook een klein beetje in zijn haar. “Voelt u zich beter dan ons misschien?” Ik sta perplex en zoek verbouwereerd naar steun bij mijn medereizigers. Een mevrouw tikt met haar wijsvinger tegen haar slaap, dat universele teken. De deuren van de tram zijn al open en ik ruk mijn arm los uit zijn vettige hand. Hij roept me nog woest iets na, maar ik kan het niet meer horen omdat de tram al verder rijdt.
Mijn maag krimpt ineen van de honger.