Na twintig jaar in Brussel ben ik gewend geraakt aan een zekere vorm van pessimisme. Niet dat ik een zwartkijker ben, maar het helpt wel in een stad waar een tijdelijke werf jaren durft aan te slepen en waar het begrip parkeerplaats een bijzonder creatieve invulling krijgt.
Misschien valt het me daarom op dat er de laatste tijd een aantal dingen goed lijken te gaan.
Het Brussels Gewest heeft bijvoorbeeld een begroting. Ze hangt met haken en ogen aaneen, dat wel, en van de vele beloftes erin valt nog af te wachten hoeveel ervan de lakmoesproef zullen doorstaan. Maar ze is er. Ze is goedgekeurd. Er zijn zelfs begrotingstabellen. Dat is on-Brussels. Je zou het met wat goede wil vooruitgang kunnen noemen.
Ook aan Sainctelette, bij mij om de hoek, beweegt er iets. De hekken en zandhopen waar ik al twee jaar langs slalom, beginnen verdacht veel op een plein met wegdek te lijken. Ik heb de neiging er een foto van te maken, maar houd me voorlopig in. Je weet nooit of de aannemer ergens een vergunning is vergeten en de straat tegen de opening van Kanal weer open ligt.
En dan is er het voetbal. Union doet aardig mee in Europa en zelfs de mauve vijanden sprokkelen weer her en der een puntje in de competitie. Een wonder warempel.
Ik weet best dat het de schuldenberg niet aftopt, de stad niet properder maakt en geen rem zet op het aantal zakkenvullers in de lokale politiek. Een begroting maakt geen goed bestuur, en een plein met museum geen leefbare wijk. Maar het is iets.
Brussel schrijft de laatste weken zowaar een positiever verhaal dan de federale regering. De premier klopte aan bij de koning om zijn ontslag aan te bieden. Die houdt dat op het moment van schrijven in beraad; een klassiek belgicisme voor: probeer nog eens. Want daar zal het op uitdraaien. Daar draait het altijd op uit.
Ik ga niet beweren dat ik er genoegen in schep dat Arizona door de woestijn gaat. Dat zou kleinzielig zijn van iemand die zich geen zwartkijker noemt. Maar ik moest toch even in mijn vuistje lachen nu die mannen in de Wetstraat, die mijn stad te pas en te onpas voorbeeld van bestuurlijk falen aanhalen, zelf niet immuun blijken voor de ‘Brusselse ziekte.’ Onbestuurbaar, financieel ontspoord, politiek versnipperd. Hun woorden, niet de mijne. En ze hadden nu eens niet over Brussel.
Misschien is dat de reden dat ik het leven wat rooskleuriger inzie. Niet omdat het zo veel beter gaat. Een begroting, een plein dat vorm krijgt, een voetbalploeg die wint: in een normale stad zijn dat geen nieuwsfeiten. Maar ik woon niet in een normale stad. Ik woon in Brussel, waar zelfs een centimeter vooruitgang als een aangename verrassing komt.
En waar de crisis voor een keer niet aan ons te wijten is.
Je zou het met wat goede wil optimisme kunnen noemen.
Categorieën
Zo slecht nog niet

