Binnenkort vallen er zo’n slordige 50.000 Brusselse werklozen zonder uitkering op de markt.
Terecht of niet, dat is momenteel even irrelevant. Ze komen zonder pardon zonder inkomen te zitten. In het oog van een naderende stormloop op de wellicht nu al oververzadigde OCMW’s, worden ze tevens vervoegd door allen die zullen getroffen worden door subsidieverliezende vzw’s, een alsmaar hoger aantal sluitende deuren in de horeca, en bedrijven en kleine zelfstandigen die het met een pak minder koopkracht, minder budget en dus onvermijdelijk ook met een hoop minder loontrekkenden- ofte toekomstige werkzoekenden- zullen moeten doen. Staat de teller nog aan?
Los daarvan hebben we net een 65.000 euro’s tellende gezichtsloze vintage kerststal op de markt geplant, die zowaar voor het eerst een ware consensus tussen links en rechts Brussel lijkt teweeg te brengen: zo goed als 99% van iedereen heeft een hekel aan de nieuwe wieg. Why it’s a miracle! Ze komen eindelijk overeen. Wellicht de meest renderende 65.000 euro die de voorbije 555 dagen gespendeerd werd, I’d say.
Tegenwoordig moet iedereen zich dan blijkbaar kunnen ‘herkennen’ in die kerststal.
Hoezo, ‘herkennen’ ? Dat verhaal gaat over drie heiligen, een ongewenst – excuseer, ‘onbevlekt’- bezwangerd koppel op de loop en een staartster die hen uit pure compassie naar een stal stuurt. Met een os, een ezel en wat dampend stro dat alle kanten uit prikt. Who in the hell wil zich daar nu in ‘herkennen’. En dan nog? Dus als PC morgen dringend begint te vinden dat ook hij het recht heeft om zich te herkennen in baby Jezus, kan hij ineens zelf in de kribbe gaan liggen of zo?
Op zich misschien nog geeneens zo’n slecht idee. Kunnen het uit de hand gelopen surrealisme en de verhulde pretentie van het opgeblazen Brussels orgaan ineens in al hun vergane glorie op de markt worden tentoongesteld. Zodat iedereen ze kan zien. En hopelijk ook zijzelf. En als ze het dan nog niet inzien, dan pakken we hier best met z’n allen ons valies om het in Neder-Over-Heembeek eens te gaan proberen. Of op Mars misschien, same difference.
Verder zijn er ook zij die steevast de andere kant uitkijken, zij die vinden dat we dringend wat meer op de ‘goei’ dingen in de stad moeten focussen. De ‘algemene positiviteit’ moeten stimuleren, als het ware. In plaats van altijd al die problemen aan te kaarten. Al dat slecht nieuws, dat is niet goed voor ons imago hoor, en dat doet pijn hoor. Awel ja, schitterend idee. Het kot staat in brand, laat ons allen van de gelegenheid profiteren om de pracht van de straatsteen nog eens te aanschouwen. Want wie heeft er eigenlijk de laatste tijd nog eens appreciatie getoond voor onze wonderlijke kassei? Toch? Straatsteen zei ik, en lachen, naar de camera, en niet omkijken, dat vuur gaat na nen tijd vanzelf wel uit. Inderdaad ja, dat is een feit, dat is zelfs wetenschappelijk bewezen. Elk vuur gaat na een tijd vanzelf uit. Als alles opgebrand is, weliswaar.
Anyways. Brussel, mijn Brussel, mijn allerliefste stad.
Alstublief, pak u bijeen, maak u kwaad, tank desnoods wat good old superongezondehardcorenaft in uw systeem- we ademen dan wel weer wat beter op een andere dag, beloofd- steek de petrol aan en vas-y, voesj met de koesj. Vooruit met de geit. En met de geiten als het moet. En met de os en de ezel en heel hun OG company.
Veeg de onzin van de baan, sla met uw vuist op tafel in plaats van op elkaar, ga uw bijl halen en hak de knopen door, in plaats van onze inkomsten, onze veerkracht, onze goesting in de stad.
Alstublief. Neem uw verantwoordelijkheid. Voed uw volk, in plaats van uw ego. Kijk naar uw stad, in plaats van naar uw camera’s. Trek uw botjes aan en ga eens wandelen van Brussel Noord naar Brussel Zuid. Neem alle bussen, passeer langs alle metrostations, en adem eens goed in als u de speciaal voor de mindervaliden ingerichte liften naar beneden neemt. En terug naar boven, als u daar nog geraakt. Trek te voet van Oost naar West, stap eens een lokaal cafeetje binnen overdag, liefst eentje waar niemand u kent of weet dat u op komst bent. Praat met de mens voor en achter de toog, drink een schrale pint als het moet. Het zal u opbrengen, beloofd. Luister, kijk, noteer, ga naar huis en kijk dan in de spiegel en vraag u af: wat moet ik nu doen? Wat kan ik nu doen? En als ik dit niet kan doen, wie kan ik dan helpen om het wel te doen? Helpen. Weet je wel? Ondersteunen. Samenwerken. Niet om stemmen te halen. Wel voor het bijeenhouden van deze wonderlijke stad.
En als gij uw best doet, dan doen wij dat ook. Zo gaat dat met deftig leiderschap. Het is en blijft een voorbeeld voor gemeenschapsgedrag. En gedraagt gij u als een bende kinderen, wel dan weet ge wat ge kunt terugverwachten. Maar geloof mij, daar zit niemand op te wachten, op die stad op kindermaat. We willen maturiteit. We willen werken. We willen ons amuseren. We willen onze privé. We willen veel geld kunnen uitgeven op restaurant. We willen samenwerken en de gemeenschap doen bloeien en ondersteunen wie dat nodig heeft. En we willen ook ambras kunnen maken. En het dan weer goed maken, liefst. We willen sigaretten roken op café. Of toch al zeker op terras. Maar wat we niet willen zijn kalasjnikovs in de buurt, gesloten parken wegens ‘overlast’, smerige stations, corrupte bullshit, verknipte geldstromen, ivoren torens, regelneverij en de alsmaar groeiende strafbank van het verbod. Dat willen we niet. Dat is Brussel niet. En dat we ondanks al deze zever toch nog blijven, en zelfs nog bereid zijn de andere kant uit te kijken. Dat zegt toch al genoeg. Wij houden van deze stad. Met hart en ziel. Maak dat niet kapot. Alstublief.
